บทที่ 36 เบาะแสที่ถูกลืม

นิ้วเรียวกดหมายเลขโทรศัพท์ที่จำได้ขึ้นใจ เสียงสัญญาณรอสายดังอยู่ไม่กี่ครั้ง ปลายสายก็กดรับพร้อมกับน้ำเสียงตื่นเต้นและกระวนกระวายใจที่ดังตามมาอย่างไม่ให้ตั้งตัว

“พิช! พิชใช่ไหมลูก…พิชเป็นยังไงบ้าง ปลอดภัยไหม…แล้วนี่พิชอยู่ที่ไหน?”

“พิชเองค่ะ พ่อ” น้ำตาที่เพียรสะกดกลั้นพรั่งพรูออกมาทันทีเมื่อได้ยิ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ