บทที่ 8 ของขวัญที่ซ่อนอยู่
พิชชาภาลุกขึ้นยืนเมื่ออัคนินย่างสามขุมเข้ามาหาด้วยท่าทีคุกคาม สายตาคมกริบมองเธออย่างจับผิด เขาทำเสียงบางอย่างในลำคอพลางยิ้มหยัน แม้จะทำใจดีสู้เสือ แต่หญิงสาวก็เผลอถอยหลังไปหลายก้าว
“ไปออดอ้อนอะไรคุณอาล่ะ คุณอาเป็นคนใจบุญสุนทาน อาจจะยกโทษให้เธอง่ายๆ แต่ไม่ใช่ฉัน! ถึงเราจะนามสกุลวัฒนากรเหมือนกันก็ตาม ฉะนั้นอย่าได้ใจไป ยังไง…ที่นี่บ้านของฉัน คุณอาไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายเรื่องอะไรในบ้านหลังนี้”
“ฉันไม่ได้ออดอ้อนอะไรทั้งนั้น” พิชชาภาเชิดหน้าตอบ แววตาเด็ดเดี่ยวจ้องกลับอย่างไม่ลดละ “คุณอธิราชก็แค่เข้ามาทักตามประสาผู้ใหญ่ที่นึกเอ็นดูเด็ก”
“น้ำหน้าอย่างเธอ คงจะเชื่อได้หรอก เธอก็โกหกปลิ้นปล้อนเหมือนพ่อเธอแหละ”
พิชชาภากำมือเข้าหากันแน่น ความโกรธแล่นเป็นริ้วจนหูอื้อตาลาย เมื่อถูกตัดสินจากคนที่ไม่ได้รู้จักตัวตนของเธอสักนิด
“คุณก็เหมือนกันนั่นแหละ คนอะไรไม่มีเหตุผล คุณโกรธคุณเกลียดฉัน ทั้งที่ฉันไม่ได้ทำอะไร!”
“แต่พ่อเธอทำ!”
“คุณรู้ได้ไงว่าพ่อฉันทำ คุณก็ไม่ได้เห็นกับตาไม่ใช่เหรอ ก็ฟังเขาเล่ามาทั้งนั้น ความจริงมันอาจจะไม่เหมือนที่คุณรู้มาก็ได้”
“ถ้าพ่อของเธอบริสุทธิ์ ทำไมเขาไม่สู้ หนีไปทำไม!” อัคนินทำจิ๊จ๊ะในลำคอ พลางส่งสายตาดูแคลน “ยี่สิบปีมานี้…เธอต้องอยู่กับอา เรียกอาว่าพ่อ เธอยังคิดไม่ออกอีกเหรอ…ว่าเพราะอะไร!” เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะเค้นเสียงลอดไรฟัน แล้วตะคอกใส่หน้าเธอ “ก็เพราะพ่อเธอเป็นฆาตกร!”
“ไม่! ไม่ใช่! พ่อฉันไม่ใช่ฆาตกร!” พิชชาภาตะโกนใส่เขา พร้อมกับพุ่งหาเขาอย่างลืมตัว เธอประเคนกำปั้นเล็กๆ ใส่แผงอกกว้างด้วยความโมโห
“ถ้าไม่เชื่อ คุณอยากจะให้ตำรวจมายืนยันไหมล่ะ ผมจัดให้ได้” อัคนินคว้าข้อมือหญิงสาวไว้ได้ทั้งสองข้าง และบีบจนพิชชาภาถึงกับนิ่วหน้า แต่เธอก็ยังสู้ไม่ถอย
“เอาสิ! ถ้าเจอตำรวจฉันจะได้แจ้งความเอาผิดคุณในฐานะกักขังหน่วงเหนี่ยว!”
“ขู่ผมเหรอ!” เขาเพิ่มน้ำหนักแรงบีบที่ข้อมือ ไม่เคยมีผู้หญิงที่ไหนต่อปากต่อคำกับเขาแบบนี้มาก่อน
“แล้วจะทำไม!” พิชชาภายังคงเชิดหน้าเถียงกลับ “อย่างคุณมันก็ดีแต่ฉุดผู้หญิง ทำร้ายผู้หญิงเท่านั้นแหละ คุณจะทำอะไรฉันอีกล่ะ หรือจะฆ่าให้ตาย มันจะได้จบๆ”
พูดออกไปแล้วก็นึกกลัวขึ้นมา เกิดเขาทำจริงขึ้นมาจะทำอย่างไร...อยู่ในบ้านเขาอย่างนี้ ใครจะมาสนใจเล่า คนในบ้านก็คนของเขาทั้งนั้น... แต่เหมือนเลือดขึ้นหน้าแล้ว พิชชาภาจึงลืมกลัว
อัคนินจ้องมองหญิงสาวที่เชิดหน้าจ้องตาเขาด้วยแววตาวาวโรจน์ คำปรามาสที่เธอเอ่ยออกมานั้นทำให้เขาโมโหจนลืมตัวบีบข้อมือทั้งสองข้างแน่นขึ้นไปอีก ทว่าสายตาดูแคลนนั่นเองที่ทำให้เขาชะงัก และดึงสติกลับมาได้ทันก่อนที่ข้อมือเล็กๆ คู่นั้นจะหักราญคามือ
เขาผลักร่างบอบบางของพิชชาภาจนเธอเซถลาล้มลง
“ปากดีนัก!” เขาเอ่ยเสียงเย็นก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้อง
“เดี๋ยว!”
“เรียกทำไม หรืออยากเจอดีอีก!” เขาหันกลับมาถามตะคอก
“ขนมของอาคุณ เอาไปเถอะ ฉันไม่อยากได้”
“ผมไม่กินของหวาน! คุณอาซื้อมาให้ก็เก็บไว้เถอะ”
พูดจบอัคนินก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้หญิงสาวที่นั่งพังพาบบนพื้นมองตามพลางทำปากมุบมิบไล่หลังเขา เธอมองข้อมือทั้งสองที่เป็นรอยแดงเข้มน่ากลัวแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ
เมื่อครู่เธอเองก็ลืมตัว ถึงได้กล้าว่าเขาอย่างนั้น คราวหลังคงต้องระงับปากระงับใจตัวเองไว้บ้าง ตราบใดที่ยังต้องอยู่ที่นี่ต่อไป พิชชาภาลุกขึ้นยืนพลางมองไปรอบห้องนั่งเล่นที่ยังทำความสะอาดไม่เรียบร้อย เพราะอธิราชเข้ามาขัด เธอคิดจะทำต่อให้เสร็จแล้วค่อยกลับเข้าห้องไปพักสักหน่อย ทว่าอนงค์เดินเข้ามาเสียก่อน
“ป้ามีอะไรจะให้พิชทำอีกเหรอคะ?” พิชชาภาถาม ในใจคิดว่าคุณผู้ชายตัวร้ายของป้าคงจะสั่งให้มาใช้เธอทำโน่นนี่จนค่ำมืดเป็นการลงโทษเสียกระมัง ทว่าผิดคาดเมื่ออนงค์มาบอกว่า
“คุณผู้ชายให้มาบอกว่า เย็นนี้ให้คุณไปรับประทานอาหารพร้อมกันค่ะ แล้ววันนี้คุณไม่ต้องทำอะไรแล้ว”
“คะ? แต่...พิชยังทำความสะอาดห้องนี้ไม่เสร็จแล้วนะคะป้า...” พิชชาภาทักท้วงด้วยความแปลกใจ
“เดี๋ยวดิฉันให้คนอื่นมาทำต่อเอง คุณไปได้แล้ว” อนงค์บอก แม้น้ำเสียงจะราบเรียบแต่ท่าทางปั้นปึ่งนั้นดูออกว่าคงไม่ค่อยพอใจนัก
“เอ่อ...คะ...ค่ะ...” พอได้ยินเช่นนี้อนงค์ก็ทำท่าจะเดินออกไป ทว่าพิชชาภาเรียกเอาไว้ “เดี๋ยวค่ะป้า...ขนมถุงนั้น ป้าเอาไปแบ่งกับคนอื่นๆ นะคะ”
“คุณเก็บไว้เถอะ คุณอธิราชเอามาให้คุณ ไม่ได้ให้ดิฉัน”
อนงค์เดินออกไปแล้ว พิชชาภาได้แต่ยักไหล่พลางบอกกับตัวเองว่า ...ในเมื่อให้ใครก็ไม่มีใครอยากได้ ถ้าอย่างนั้นเธอจะเก็บไว้กินคนเดียวแล้วกัน... หญิงสาวหยิบถุงขนมแล้วเดินกลับห้องพัก
เมื่อถึงห้องเธอจึงเปิดถุงแล้วหยิบกล่องขนมข้างในออกมาเปิด ขนมเค้กหน้าตาน่ากินจนเธออดใจไม่ไหว หยิบช้อนที่แถมมาในถุงจ้วงเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย กินเพลินจนหมดชิ้น ก็คิดจะทิ้งกล่อง
ทว่า...มีบางอย่างแปลกๆ
กล่องขนมนั้นว่างเปล่าแล้ว แต่กลับมีน้ำหนักมากกว่าที่ควร!
พิชชาภาพิจารณากล่องขนมครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นความผิดปกติ พื้นกล่องมีกระดาษแข็งวางซ้อนอะไรบางอย่างอยู่ จึงดูยวบๆ พอดึงออก...
คำตอบก็นอนอยู่ตรงก้นกล่องนั้นเอง!
โทรศัพท์มือถือใหม่เอี่ยมวางสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น!
