บทที่ 1 บทนำ

มันจะมีใครที่ชีวิตโคตรบัดซบไปกว่านี้อีกไหม!

นี่คงเป็นคำถามแรกหลังจากที่ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมา

เขามองดูสภาพของตัวเองที่ไม่ค่อยน่าอภิรมย์สักเท่าไร กายหนาของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำรักสีขาวขุ่น มันเป็นของเขาก็จริง แต่ก็ใช่ว่าจะทั้งหมด เพราะเจ้าของน้ำเชื้อแห่งความสุขอีกคนก็เป็นผู้ชายรูปร่างใหญ่โตพอ ๆ กัน อีกฝ่ายกำลังนอนหลับเหมือนคนตายอยู่ทางด้านข้าง ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ

ชายหนุ่มขบกัดฟันกรอดด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น ทั้งโมโหระคนเจ็บใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี เพราะทุกสิ่งทุกอย่างได้เกิดขึ้นแล้ว และความเจ็บที่ช่องทางหลังก็ยืนยันได้เป็นอย่างดี ว่าเมื่อคืนเขาได้พลาดท่าเสียเอกราชให้ไอ้เวรนี่ไปแล้วจริง ๆ

มังกร เป็นหัวหน้ามาเฟียแก๊งมังกรเพลิงนิล อายุสามสิบปี ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร หน้าตาจัดว่าหล่อมาก มีผิวขาว เส้นผมสีน้ำตาลเข้ม รูปร่างสูงใหญ่ เพราะเหตุนี้ทำให้พวกหนุ่มหน้าหวานและสาว ๆ ต่างก็เอาตัวเองถวายพานมาให้เขาถึงที่

ผู้ชายอกสามศอกไม่คิดปฏิเสธ เขาเคยร่วมหลับนอนกับคนพวกนั้นมาหลายครั้งเพื่อสนองตัณหาของตัวเอง มันเป็นธรรมชาติของมนุษย์ที่มีความต้องการทางเพศ พวกเธอได้เงิน เขาได้ปลดปล่อยความต้องการ ก็ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม

แต่ครั้งนี้ล่ะ เขาคิดว่ามันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

หากนอนกับผู้ชายตัวโตพอ ๆ กัน มังกรก็ไม่ได้ติดใจอะไร แต่เขาควรจะเป็นคนรุก ควรจะเป็นคนกระแทกตูดไอ้เวรนี่สิ ไม่ใช่นอนรับแรงกระแทกของกระจู๋ม้าจนร่างจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ อยู่แบบนี้

ที่สำคัญคนที่พรากความซิงด้านหลังของเขาไป ดันเป็นคู่อริที่รู้สึกเกลียดขี้หน้า แถมพ่วงตำแหน่งการเป็นพี่ชายของคนที่แย่งคนรักเก่าของเขาไป

อืม...รู้สึกเกลียด เกลียดทั้งพี่ ทั้งน้องเลย

“อะ!” นอกจากเจ็บก้นยังไม่พอ ยังรู้สึกหนักอึ้งอยู่ตรงกลางลำตัวอีก แสงสว่างจากทางด้านนอกสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างก็บ่งบอกถึงเช้าวันใหม่แล้ว หากจะบอกว่าเป็นผีในโรงแรมแห่งนี้อำก็เกรงว่าจะผิดเวลาไปเสียหน่อย

ไม่ใช่ผี แล้วมันคืออะไร

มังกรพยายามตั้งสติ เนื่องจากเมื่อคืนดื่มไปค่อนข้างเยอะทำให้เกิดความรู้สึกหนักหัว มันจะมีอาการนี้ทุกครั้งถ้าหากเขาดื่มเข้าไปมาก ๆ จะรู้สึกคลื่นไส้ มึนหัว และอยากจะอ้วกอยู่ตลอดเวลา

คนเสียเอกราชยกมือขึ้นมานวดขมับตัวเองสักพัก เมื่อเริ่มดีขึ้นจึงผงกหัวหลุบตาต่ำลงมองช่วงกลางหน้าท้อง เห็นท่อนแขนขนาดใหญ่มีรอยสักลายก้อนเมฆประดับอยู่ตรงมือไอ้เวรนั่นพาดมาทับลำตัว แถมยังนอนเบียดเขาทั้งที่เตียงฝั่งของตัวเองก็เหลือพื้นที่ตั้งบานเบอะ

หากใครเข้ามาเห็นคงจะคิดว่าคู่รักนอนกอดกันมากกว่า แต่เปล่าเลย ในใจของเขาอยากจะบีบคอมันให้แหลกคามือ

แต่นั่นยังไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องทำ เพราะตอนนี้เขาควรจัดการล้างคราบสิ่งสกปรกที่น่าขยะแขยงพวกนี้ออกเสียก่อน

มังกรค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบแขนเท่าท่อนซุงออกไปจากร่างกายอย่างเบามือที่สุด ก่อนกัดฟันหยัดกายลุกขึ้นมาเพื่อพาร่างกายสะบักสะบอมเข้าไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดมาก แต่ด้วยความที่มังกรเป็นมาเฟียจึงถูกฝึกฝนร่างกายมาเป็นอย่างดี

ความเจ็บเท่านี้ไม่ได้ทำให้เขานอนป่วยซมเหมือนคนอื่นหรอก

สายน้ำของฝักบัวไหลลงมาชำระล้างร่างกายพาให้รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย ทำให้สมองโล่งขึ้น ดังนั้นเหตุการณ์ของเมื่อคืนจึงเริ่มวิ่งวนเข้ามาในหัวสมองเป็นภาพชัดเจน

เมื่อวานมังกรได้รับการ์ดเชิญให้มาร่วมงานประมูลเพชรที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ภายในงานจะมีพนักงานคอยเสิร์ฟเครื่องดื่มหลากชนิดเพื่อบริการแขกที่มาร่วมงาน

ดังนั้นมังกรจึงดื่มเข้าไปหลายแก้วจนเกิดอาการมึนเบลอ และสิ่งหนึ่งที่เขาจำได้ดีคือมีคนจงใจนำแก้วเหล้าที่มียาปลุกเซ็กซ์มาให้

มังกรพิสูจน์ได้จากกลิ่น มันค่อนข้างฉุนกว่าเหล้าทั่วไปและค่อนข้างมั่นใจว่าเหล้าแก้วนั้นมีส่วนผสมของยาปลุกเซ็กซ์เจือปนอยู่ ดังนั้นเขาจึงทำเพียงแค่รับมาเท่านั้น ไม่ได้ดื่มเข้าไป

มังกรไม่รู้จุดประสงค์ของคนทำว่าต้องการอะไร และเขามั่นใจว่าคืนนี้ทุกอย่างจะไม่เป็นไปตามแผนของพวกมันแน่นอน ทว่าสุดท้ายก็พลาดท่าจนได้

กายหนาเกิดอาการร้อนวูบวาบ เหงื่อกาฬเริ่มผุดมาบนกรอบหน้า รู้สึกร้อนผ่าวภายในอกจนต้องปลดกระดุมชุดสูทสีดำออก ตามด้วยกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในอีกสองสามเม็ด แต่ก็ยังไม่สามารถดับความร้อนที่มันปะทุออกมาได้

อวัยวะส่วนกลางร่างกายมันแข็งปั๊กตุงกางเกง มังกรไม่สามารถอยู่ร่วมงานประมูลเพชรจนจบได้

สองเท้าพาร่างอันร้อนรุ่มเดินเข้ามาภายในห้องน้ำของทางโรงแรม เปิดก๊อกเพื่อวักน้ำล้างหน้าหวังจะดับความร้อนระอุนี้ แต่ก็ไม่ทุเลาเบาลงเลยสักนิด

งั้นที่พึ่งสุดท้ายก็คงเป็นการหาคู่นอนสักคนไปก่อน ทว่าจู่ ๆ ในขณะที่มังกรกำลังจะเดินออกไปก็ดันเจอไอ้เวรนี่เสียก่อน และมันก็หาเรื่องกวนส้นตีนเขาไม่เลิกรา

สุดท้ายมังกรไม่สามารถควบคุมความต้องการของตัวเองได้ และหลังจากนั้นเรื่องของเขาและเจ้าของรอยสักรูปก้อนเมฆนี้ลงเอยด้วยการร่วมเตียงกัน จนมีสภาพยับเยินอย่างที่เห็น

มังกรจำรายละเอียดได้ไม่มากเพราะค่อนข้างเมาจัด แต่สิ่งที่น่าเจ็บใจมากขึ้นไปอีก ก็คงเป็นเพราะร่างกายของเขาดันตอบสนองมันได้เป็นอย่างดี

ภาพสุดท้ายที่จำได้ เขายังคงถูกมันกระแทกทางบั้นท้ายอยู่เลย

“เวรเอ๊ย!” กำปั้นหนัก ๆ ทุบที่กำแพงห้องน้ำเต็มแรงเพื่อระบายความคับแค้นใจ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มแข็งกร้าวเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

เขาควรทำอย่างไรดี?

ถ้าไม่อยากให้เรื่องน่าอับอายนี้ถูกแพร่งพรายออกไปให้คนอื่นรู้!

“หรือกูต้องฆ่ามัน!” นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่มังกรพอจะคิดออกในตอนนี้ และคงเป็นวิธีที่ดีที่สุดเช่นกัน

หากมันตายทุกอย่างก็จบ และปล่อยให้ความลับนี้ตายไปกับไอ้เวรนั่นก็แล้วกัน

คิดได้ดังนั้นมังกรจึงคว้าผ้าขนหนูสีขาวมาพันรอบเอวเอาไว้แบบหมิ่นเหม่ สองเท้าเดินย่องออกมาจากห้องน้ำอย่างเบาที่สุด เพื่อไม่ให้คนที่มันเปิดซิงเขารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเสียก่อน

มังกรเดินมาหยุดตรงโต๊ะหัวเตียง เขากวาดสายตามองหาปืนพกขนาดสั้นของตัวเองที่พกติดกายเอาไว้ จนไปเห็นว่ามันมีเสื้อเชิ้ตสีขาวคลุมอยู่บริเวณพื้นใกล้ ๆ หลังจากหยิบมันขึ้นมาก็เล็งไปยังกายกำยำไร้อาภรณ์ภายใต้ผ้าห่มสีขาวอย่างไม่คิดลังเล

ยิงดิวะ!

มังกรได้แต่พูดกับตัวเองในใจ ระยะห่างของปืนกระบอกนี้กับหัวของมัน เพียงแค่เขาลั่นไกครั้งเดียวก็ปลิดชีวิตของมันไปพร้อมกับความอัปยศที่เขาต้องเจอแล้ว

ทว่าเมื่อฉากอันเร่าร้อนของเมื่อคืนมันกรอภาพเข้ามาในหัว จู่ ๆ ร่างกายของเขาก็เกิดอาการวูบวาบ ผนังช่องทางหลังที่เจ็บระบมกระตุกรัวราวกับว่าชื่นชอบกับสิ่งที่พบเจอมาเสียอย่างนั้น

น่าโมโหชะมัด! ไม่ชอบสักหน่อย ไม่ได้ชอบจริง ๆ