บทที่ 5 EP 01 ทาง [ที่ต้อง] เลือก [4]
ฉันถูกพาออกมาทางด้านหลังของโกดัง ก่อนจะลากฉันตรงไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่ไม่ไกล
ปัง!
เสียงปืนอีกหนึ่งนัดทำให้ฉันรีบก้มหัวโดยอัตโนมัติ และอดไม่ได้ที่จะเหลียวหลังกลับไปมอง
ฉันไม่รู้หรอกว่าด้านในเกิดอะไรขึ้น แต่เดาได้ว่ามันจะต้องวุ่นวายมากและที่สำคัญคือต้องมีคนตาย และเพียงแค่คิดถึงเรื่องนั้น สองขาก็พลันจะก้าวไม่ออกเอาดื้อๆ
โอยามะเป็นมาเฟียที่ถ้าเทียบกับรุ่นก่อนๆ ก็ต้องถือว่าเขาอายุยังน้อย ถึงเบื้องหน้าจะมีแต่คนเกรงเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าในเวลาเดียวกัน ก็ย่อมมีคนที่คิดจะล้มเขาเพื่อแย่งชิงอำนาจ เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่มีใครสามารถทำได้ ยิ่งเขามีอำนาจมากขึ้นเท่าไหร่ คนที่อยากแย่งชิงอำนาจของเขาก็มีเพิ่มมากขึ้นเหมือนเงาตามตัว
“โอ๊ย!”
“เร็ว”
“ฉันเดินไม่ไหว” ฉันบอกเสียงสั่นเมื่อแขนทั้งสองข้างยังถูกพวกมันจับเอาไว้แน่นเพื่อพยายามจะลากฉันไปที่รถ
ตอนก่อนที่ฉันจะถูกพาตัวออกมา ฉันได้ยินชัดเจนว่าโอยามะย้ำว่าอย่าให้มีรอย นั่นแปลว่าคงไม่มีใครกล้าทำอะไรรุนแรงกับฉัน เพราะถ้าเนื้อตัวของฉันมีร่องรอยหรือบาดแผล คงทำให้โอยามะไม่พอใจแน่ๆ
“ลุกขึ้นเร็ว”
“ฉันลุกไม่ไหว โอ๊ย!”
พูดยังไม่ทันจบ แขนทั้งสองข้างของฉันก็ถูกแรงกระชากแรงๆ จนฉันแทบจะไถลไปด้านหน้า
“พวกนายทำฉันเจ็บนะ!”
“อย่าลีลา เร็ว ขึ้นรถ!” ผู้ชายตัวใหญ่ๆ ในชุดยูนิฟอร์มของแบล็คสกอร์เปี้ยนส์ตะคอกบอก ตอนนี้เหลือแค่ผู้ชายคนนี้คนเดียวเท่านั้นที่จับฉันเอาไว้ เพราะอีกคนเพิ่งจะวิ่งไปขึ้นรถเพื่อเตรียมพาฉันไปที่แบล็คทาวน์ตามคำสั่ง
“เร็วสิ”
“อย่านะๆ ถ้านายทำฉันมีรอยแม้แต่นิดเดียว โอยามะตัดนิ้วนายแน่ ไม่ได้ยินเหรอว่าเขาสั่งว่ายังไง ถ้าราคาค่าตัวฉันตก นายจะเดือดร้อน” ฉันขู่ทั้งที่สั่นไปหมด สายตาจ้องมองไปที่ผู้ชายที่ได้เปรียบฉันทั้งสรีระรูปร่างและพละกำลัง
และเมื่อเห็นว่าผู้ชายตรงหน้าทำท่าเหมือนหยุดคิด โอกาสของฉันก็มาถึง
ตุ้บ!
เสียงแผ่นหลังของผู้ชายคนนั้นกระแทกเข้ากับตัวรถอีกคันเมื่อถูกฉันผลักจนเซออกไป
“หยุดนะยัยเด็กบ้า!” เสียงตะโกนไล่หลังมาไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกหวาดกลัวได้อีกแล้ว และก็ไม่สามารถทำให้ฉันหยุดวิ่งได้เช่นกัน ตอนนี้ฉันต้องวิ่ง ต้องวิ่งอย่างเดียวเท่านั้น
“โอ๊ย”
ฉันรีบเม้มริมฝีปากแน่นแล้วพยายามคลานต่ำเพื่อหาที่ซ่อน มุดเข้าไปในหลืบแคบๆ บังคับลมหายใจให้เบาที่สุดทั้งที่มันทำได้ยากมากในเวลาที่ทุกอย่างกดดันจนรู้สึกมองไม่เห็นทางออก
“หายไปไหนวะ!”
เสียงสบถดังมาจากด้านนอกทำให้ฉันสะดุ้งตัวโยน รีบยกมือขึ้นมาปิดริมฝีปากตัวเองเอาไว้เพราะกลัวจะเผลอส่งเสียงร้องออกไป
ครั้งแล้วครั้งเล่าที่ฉันมองเห็นเงาของคนที่กำลังตามหาฉันอยู่แวบไปแวบมาอยู่ด้านนอก ร่างกายและหัวใจอ่อนแรงล้าจนจะประคองตัวเองไม่ไหวอยู่แล้ว
“คุณโอยามะถูกยิง!”
ใครสักคนตะโกนเสียงดังลั่น พลันทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม
หลังจากเสียงตะโกนนั้นจบลง คนด้านนอกก็พากันวิ่งย้อนกลับไป แวบหนึ่งมีคำถามผุดขึ้นมาในหัวสมองว่าใครกันที่กล้าทำได้ถึงขนาดนี้ เพราะถึงโอยามะจะถูกยิง แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาตายไปแล้ว และถ้าคิดจะล้มคนอย่างโอยามะ ก็น่าจะมีแค่ทางเดียวเท่านั้นนั่นคือฆ่าเขาให้ตาย ไม่อย่างนั้นล่ะก็ เขาต้องกลับมาเอาคืนอย่างสาสมแน่!
“นายจะตายมั้ยโอยามะ” ฉันอดอยากรู้ไม่ได้
ไม่ปฏิเสธหรอกว่าใจหนึ่งฉันก็อยากให้เขาตาย เพราะนั่นเป็นทางเดียวที่ฉันจะรอด แต่ก็อดจะสงสัยไม่ได้ว่าใครกันนะที่กล้ายิงคนอย่างโอยามะ ดีไม่ดีถ้าเขาไม่ตาย ฉันกับคนที่เป็นเจ้าของกระสุนปืนนัดนั้นอาจถูกลากคอกลับมาฆ่าพร้อมกันก็ได้
