บทที่ 12 สัญญา
มือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของคนตัวเล็กไปไว้ด้านหลังพร้อมกับไล่ริมฝีปากหนาดูดเม้นตามตัวของเธอจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ
"เจ็บ" โมเน่เอ่ยออกมาเสียงสั่นเมื่อถูกชายหนุ่มมอบสัมผัสที่หยาบโลนเหมือนกับสัตว์ร้ายให้แก่เธอ
"หุปปาก แล้วจับมันใส่เข้าไปสะ" ดราก้อนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกดต่ำพร้อมกับถอดนิ้วของเขาออกจากรูสวาทงามของเธอก่อนที่จะมองไปยังแก่นกายของเขาที่ตอนนี้มันขยายใหญ่เต็มขนาดให้เธอเอาเข้าไป
ร่างบางที่ได้ยินที่เขาสั่งก็ได้แต่เก็บความเคียดเเค้นไว้ในใจก่อนจะใช้มือเรียวจับแก่นกายมหึมาของเขามาจ่อที่ยังบริเวณรูสวาทของตัวเองพร้อมกับค่อยๆ นั่งลงไป
"อื้อ~ เจ็บ" โมเน่ร้องออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลเมื่อเธอพยายามดันแก่นกายแต่เข้ามาได้แค่หัวมันกับเจ็บมาจนเหมือนตรงส่วนนั้นของเธอมันจะฉีก
"อย่ามาสำอ่อยทำยังกับไม่เคย" คนใจร้ายเอ่ยด้วยถ้อยคำที่ร้ายกาจพร้อมกับมองดูแก่นกายของเขาที่เข้าไปยังรูสวาทของเธอได้แค่หัวเท่านั้น
ก๊อกๆ
"นายครับมีสายด่วนจากนายท่านครับ" มาตินเอ่ยขึ้นพร้อมกับเคาะประตู
"ให้ตายเถอะ" ดราก้อนสบดออกมาอย่างหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะพร้อมกับดันตัวร่างบางที่นั่งคล่อมเขาอยู่ให้นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขาด้วยสภาพที่เปลื่อยเปล่าก่อนจะลุกขึ้นมาใส่กางเกง
"เข้ามา! " ดราก้อนเอ่ยขึ้นขณะที่รูดซิบกางเกงและหยิบเสื้อสูทของเขาที่พาดอยู่ที่เก้าอี้โยนให้ร่างบางที่นั่งทำหน้าตกใจอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเขาคุมตัวพร้อมกับหันเก้าอี้ที่เธอนั่งไปอีกทาง
"นี่ครับ" หลังจากที่ได้รับคำสั่งของเจ้านายมาตินก็รีบเปิดประตูเข้ามาอย่างเร่งรีบพร้อมกับยื่นโทรศัพท์ให้กับเขา
โดยสายตาของมาตินแอบเหลือบไปมองร่างบางที่นั่งขดกอดเสื้อสูทที่คุมร่างกายไว้แน่นอยู่บนเก้าอี้ของเจ้านายเขาก่อนจะหันกลับมาสนใจเจ้านายเขาดังเดิม
ดราก้อนรับโทรศัพท์ที่มาตินยื่นให้ก่อนจะเอ่ยคุยกับคนปลายสายด้วยน้ำเสียงที่ดูซีเรียส
"ครับพ่อ"
"ตอนนี้? "
"ครับ"
"ไปเตรียมรถ" ร่างแกร่งที่พึ่งจะวางสายไปก็หันกลับมาเอ่ยสั่งมือขวาคนสนิททันทีด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"ครับ" มาตินเมื่อได้รับคำสั่งก็รีบออกไปจากห้องทันที
หลังจากที่มาตินออกจากห้องไปเขาก็หันมาเอ่ยเสียงเรียบกับร่างบางก่อนที่จะเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่สนใจร่างบางที่นั่งเปลือยกายโดยมีเพียงแค่เสื้อสูทคุมอยู่เลยแม้แต่น้อย
"ส่วนเธอไปรอฉันที่คอนโด"
"คอนโด เขารู้คอนโดของฉันได้ยังไง" โมเน่พึมพำกับตัวเองอย่างตกใจสงสัยและหวาดกลัวว่าเขารู้ที่อยู่คอนโดของเธอได้ยังไงเพราะหลังจากที่เธอเรียนจบ ม.6 ก็ไปเรียน ป.ตรี ที่อเมริกาแทบจะไม่ได้ไปอยู่ที่คอนโดเลยด้วยซ้ำ
"เอาเถอะโมเน่ ถือว่าทำเพื่อแด๊ดดี๊กับหม่ามี๊"
"ฮึก~ ทำไมฉันที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดีต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย" ร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างพยายามปลอมใจตัวเองกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นพร้อมกับหยดน้ำตาที่ถูกกลั้นเอาไว้มันค่อยๆ รินไหลออกมา
"ไม่ร้องสิโมเน่" ร่างบางที่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาได้สักพักก็เอ่ยขึ้นอย่างปลอบใจตัวเองพร้อมกับปาดน้ำตาทิ้งและเดินไปหยิบเสื้อผ้าของตัวเองเข้าไปส่วมใส่ยังห้องน้ำภายในห้องทำงานของดราก้อนก่อนจะเดินออกไป
ณ คอนโดหรูของโมเน่
เวลา 16.00 น.
หลังจากที่ร่างบางขับรถมาถึงคอนโดก็รีบตรงเข้าไปยังห้องน้ำทันทีเพื่อที่ต้องการจะชะล้างร่างกายที่ถูกคนใจร้ายสัมผัส
"ไอหมอนั้นชาติที่แล้วเป็นปลิงรึไง กรี๊ดดด!!! "
ปลัก!!
โมเน่ที่ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดเพื่อที่ตั้งใจจะอาบน้ำขัดสัมผัสของมาเฟียหนุ่มออกให้หมดก็เอ่ยออกมาเมื่อเห็นตัวเองหน้ากระจกที่มีแต่รอยแดงเต็มตัวไปหมดพร้อมกับส่งเสียงกรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียงและหยิบข้าวของหน้ากระจกโยนลงพื้นอย่างระบายอารมณ์
เธอทั้งโกรธเกลียดและขยะแขยงเขาแต่เธอก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
"สักวันฉันจะทำให้นายเสียใจดราก้อน! " เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคียดแค้นก่อนจะปาดน้ำตาที่ค่อยๆ ไหลลงมาอาบแก้มทิ้ง
- 30 นาทีผ่านไป -
หลังจากที่ร่างบางอาบน้ำเสร็จเธอก็เดินวนไปวนมาอยู่ในห้องอย่างคิดไม่ตกเรื่องของคนใจร้ายและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอในห้องทำงานของมาเฟียหนุ่มก่อนที่เธอจะกดโทรศัพท์หาผู้เป็นพ่อ
"แด๊ดดี๊วันนี้โมเน่นอนที่คอนโดนะคะ" ร่างบางเอ่ยบอกผู้เป็นพ่อทันทีหลังจากที่พ่อของเธอรับสาย
( ทำไหมล่ะลูกมีอะไรรึป่าว )
"ป่าวค่ะ โมเน่มีนัดกับเพื่อน" ร่างบางเอ่ยขึ้นพร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากกับการโกหกผู้เป็นพ่อของเธอในครั้งนี้
( หนูเวกัสหรอลูก )
"ไม่ใช่ค่ะ เพื่อนคนอื่นพอดีเขารู้ว่าโมเน่กลับมาเลยอยากฉลอง"
( ลูกสาวแด๊ดดี๊มีเพื่อนคนอื่นด้วยหรอลูก )
"แด๊ดดี๊อะ"
( ฮ่าๆ แด๊ดดี๊ล้อเล่นฉลองกันให่สนุกนะลูกอย่าเมามากเงินไม่พอก็บอกแด๊ดดี๊นะ )
"ค่า รักแด๊ดดี๊ที่สุดเลย"
( แด๊ดดี๊ก็รักโมเน่งั้นแค่นี้ก่อนนะลูกแด๊ดดี๊เข้าประชุมก่อน )
หลังจากที่วางสายจากผู้เป็นพ่อเสร็จร่างบางก็เดินไปทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนสีชมพูขนาดคิงไซส์ของตัวเองอย่างเหนื่อยล้าก่อนที่จะผลอยหลับไป
- 3 ชั่วโมงต่อมา -
ติ๊งต๊องๆๆ
เสียงกริ่งประตูคอนโดที่ดังไม่หยุดทำให้ร่างบางที่หลับอยู่สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยหัวใจที่สั่นระรัวราวกับจะหลุดออกมาก่อนที่เธอจะหันไปมองยังนาฬิกาแขวนผนังว่าตอนนี้เป็นเวลาเกือบจะ 3 ทุ่มแล้ว
ร่างบางสูดหายใจเข้าลึกๆ และรีบลงจากเตียงไปดูตาแมวหน้าประตูห้องว่าใช่คนที่เธอคิดหรือไม่
"เขาเข้ามาได้ยังไง" โมเน่เอ่ยกับตัวเองอย่างสงสัยเพราะว่าคอนโดของเธอถ้าไม่มีคีย์การ์ดก็ไม่สามารถเข้ามาได้แถมยามรักษาความปลอดภัยของที่นี้ก็แน่นหนา
ติ๊งต๊อง~
เสียงกดกริ่งที่ดังขึ้นอีกครั้งทำให้เธอได้สติจึงรีบเปิดประตูให้กับมาเฟียหนุ่มที่ยืนรออยู่ด้วยหัวใจที่เต้นแรง
แกร็ก~
"เธอควรจะรู้ไว้อย่างว่าฉันไม่ชอบรออะไรนานๆ " ดราก้อนเอ่ยขณะสาวเท้าเข้ามาในห้องของเธอ
"ฉันพึ่งตื่น" โมเน่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและมองดูคนใจร้ายที่ตอนนี้กำลังปลดเนคไทของตัวเองออก
"....." ดราก้อนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างไม่ได้เอ่ยตอบอะไรก่อนจะโยนเสื้อเชิ้ตตัวหรูทิ้งลงกับพื้นและสาวเท้าเดินเข้ามาประชิดตัวกับร่างบางที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงสีขาวแขนตุ๊กตา
"นายสัญญากับฉันได้ไหมว่..อุป" ยังไม่ทันที่ร่างบางจะเอ่ยจบก็ถูกคนใจร้ายรั้งต้นคอมาประกบปากจูบและแทรกลิ้นสากไปเกี่ยวพันกับลิ้นของเธออย่าเร้าร้อนจนได้กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ เสียก่อน
"อืม~ " ดราก้อนครางออกจากในลำคออย่างพอใจเมื่อลากริมฝีปากร้อนมาดูดเม้นและฝังคมเคี้ยวที่ซอกคอขาวจนเกิดรอยแดงซ้ำพร้อมกับเลื่อนมือหนาอีกข้างสอดไปยังใต้กระโปรงชุดนอนพร้อมขยำบั้นท้ายงอนของเธออย่างมันมือ
"ดะ..เดียวก่อน อื้ม~" ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยร่างกายที่สั่นเทาพร้อมทั้งพยายามดันร่างแกร่งให้ออกไปจากตัวแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อมือหนาของดราก้อนเลื่อนมาบีบขยำกลีบกุหลาบของเธอ
"หึ ไม่เก่งเหมือนตอนแรกที่เจอแล้วหรอ? " ดราก้อนเค้นหัวเราะออกมาจากในลำคอก่อนจะกระชากแขนของร่างบางให้ตามเขาเข้าไปยังห้องนอน
ฟุบ!
"โอ้ย" โมเน่ร้องออกมาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวที่ถูกคนใจร้ายลากและเหวี้ยงเธอขึ้นมายังที่นอนอย่างแรงพร้อมกับเขาที่ถอดเข็มขัดหนังแบรนด์หรูออกและฟาดลงบนที่นอนจนเกิดเสียงดัง
ปลัก!
"นะ..นายจะทำอะไร" ร่างบางเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริกและรีบขยับตัวหนีเมื่ออีกฝ่ายก้าวขึ้นมาบนเตียง
"ฉันบอกแล้วไง ว่าระวังจะคิดผิด! "
