บทที่ 4 ยินดีที่ได้รู้จัก

ท่ามกลางความตระการตานั้น สายตาของเธอกลับถูกตรึงไว้ด้วยแผ่นหลังกว้างขวางของร่างสูงใหญ่คนหนึ่งที่นั่งอยู่ห่างออกไป ตัวจริงของเขาดูดี แข็งแกร่ง และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางเพศมากกว่าที่เอมมี่เล่าให้เธอฟังเสียอีก

ชายหนุ่มกำลังออกกำลังกายเรียกเหงื่ออยู่บริเวณหน้ากระจกชมวิว ร่างหนากำยำอยู่ในชุดเสื้อยืดรัดรูปสีขาวเนื้อดีที่แนบชิดไปกับมัดกล้าม ขับเน้นให้เห็นช่วงไหล่ผึ่งผาย แผงอกหนาแน่นตึง และซิคแพ็กที่เคลื่อนไหวตามจังหวะโยกย้ายร่างกายอย่างทรงพลัง

หยาดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามไรผมสั้นเกรียนและไหล่ซึมชื้นลงมาตามแนวสันหลัง ขับให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูเซ็กซี่ ดิบเถื่อน และเย้ายวนใจอย่างร้ายกาจ

ความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาพร้อมกับเสน่ห์อันไร้ที่ติสะกดให้มนลดายืนนิ่งราวกับต้องมนต์ดำ สายตาคู่หวานไล่มองรอยสักลายวิจิตรที่พาดผ่านท่อนแขนแกร่งและแผงอกราวกับงานแกะสลักชิ้นเอก เธอจ้องมองเรือนร่างสมบูรณ์แบบนั้นอย่างเผลอไผล ลืมสิ้นความประหม่าและความหวาดกลัวไปจนหมดสิ้น

ในระหว่างที่เด็กสาวกำลังเหม่อลอยหลงใหลในภาพตรงหน้านั้น เดวิดก็หยุดชะงักลงดื้อ ๆร่างกายที่อัดแน่นด้วยมัดกล้ามหยุดนิ่งกลางคัน ในความเป็นจริงเขารับรู้ถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ และเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่ประตูเปิดออกแล้ว แต่มาเฟียหนุ่มเพียงแค่ต้องการหยั่งเชิงและรอคอยว่าสาวน้อยไร้เดียงสาจะใจกล้าเข้ามาทักทายเขาเมื่อไหร่ แต่เมื่อเห็นเธอยืนเงียบและลอบมองเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ  มาเฟียหนุ่มจึงค่อย ๆ หันหลังกลับมาเผชิญหน้า

นัยน์ตาคมกริบสีฟ้าครามดุจน้ำทะเลสบเข้ากับดวงตาคู่กลมโตของเธออย่างจัง!  มนลดาสะดุ้งเฮือก ใบหน้าหวานเห่อร้อนฉ่าขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงลำคอด้วยความอับอายที่ถูกจับได้ว่าแอบมองเรือนร่างท่อนบนของเขา เดวิดเผยยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจกับปฏิกิริยาอันแสนซื่อของเด็กสาว

เดวิดประเมินเด็กสาวตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ตัวจริงของเธอสวยและดูบริสุทธิ์ยิ่งกว่าในรูปถ่ายเสียอีก ความเงียบงันอบอวลไปด้วยมวลความประหม่าและความต้องการที่แผ่ซ่าน เดวิดไม่ได้ขยับกาย แต่สายตาอันร้อนแรงที่จดจ้องมานั้นกลับทำหน้าที่เหมือนเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผาผิวเนียนของเด็กสาว จนมนลดารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าและลำคอ

“ยินดีต้อนรับ...” เดวิดเปล่งเสียงทุ้มต่ำทรงพลัง สำเนียงภาษาไทยของเขาชัดเจนจนเธอแปลกใจ ชายหนุ่มยิ้มบางเบาที่มุมปากอย่างมีเสน่ห์ ความหล่อเหลาของเขาทำให้เธอคลายความประหม่าลงไปบ้างเล็กน้อย

“เห็นว่าเธอเพิ่งจะเคยรับงานเป็นครั้งแรกงั้นเหรอ” คำถามตรงไปตรงมา ทำเอามนลดาแทบกลั้นหายใจ ใบหน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงใบหู เธอพยักหน้ารับแผ่วเบา

“ค่ะ!!” เดวิดแค่นยิ้มในลำคออย่างพึงพอใจ สัญชาตญาณความดิบเถื่อนในกายมาเฟียหนุ่มถูกปลุกให้ตื่นตัวอย่างบ้าคลั่ง ความบริสุทธิ์ผุดผ่องของเด็กสาวตรงหน้ากำลังเชิญชวนให้เขาเข้าไปประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของ

มาเฟียหนุ่มยังคงรักษาความนิ่งขรึมไว้ได้อย่างแนบเนียน ก่อนจะยกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบอึกสุดท้าย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรือนร่างกำยำสูงใหญ่ราวกับยักษ์ปักหลั่นที่แผ่รังสีคุกคามทำเอาเด็กสาวต้องลอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ ขนาดเธอที่สูงเกือบ 170 ยังตัวเล็กไปถนัดตา

“เดินเข้ามาตั้งนานแล้ว ทำไมไม่เรียกฉัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม อกแกร่งสะท้อนขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ เม็ดเหงื่อไหลซึมผ่านหน้าผาก ยิ่งทำให้เขามีเสน่ห์อันตราย

“เอ่อ... หนู คือหนูเห็นคุณกำลังออกกำลังกายอยู่ ก็เลย...” มนลดาตอบกลับเสียงแผ่วเบาราวกับยุงบิน ก้มหน้าหลบสายตาดุดันคู่นั้นทันที

เดวิดใช้ผ้าขนหนูที่พาดบ่าเช็ดหน้าลวก ๆ ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าหาเธอ รังสีความร้อนและกลิ่นกายบุรุษเพศอันดุดันที่แผ่ซ่านเข้ามาในระยะประชิด ทำให้อุณหภูมิรอบตัวมนลดาพุ่งสูงขึ้นฉับพลัน

“ไปที่ห้องนอนฉันดีกว่า” ชายหนุ่มผายมือเชื้อเชิญให้เธอก้าวลึกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว

มนลดาได้แต่ก้มหน้าหน้าแดง เดินตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างว่าง่าย ราวกับลูกแกะตัวน้อยที่กำลังเดินทอดน่องเข้าสู่กรงขังโดยไม่มีทางขัดขืน

เมื่อทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังนุ่ม เดวิดก็เปิดฉากถามคำถามแรกขึ้นมาทันที สายตาคมกริบยังคงจับจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มไม่วางตา

“เอมมี่เป็นคนมาส่งเธอเอง... ใช่มั้ย”

“ค่ะ...” เด็กสาวตอบสั้น ๆ แสงไฟภายในห้องนอนหรูส่องกระทบแผ่นหลังบอบบางของมนลดาที่กำลังยืนกำสายกระเป๋าสะพายแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว

“นั่งลงก่อนสิ” มนลดานั่งลงพลางบีบมือตัวเองแน่นบนตัก ความรู้สึกวาบหวามและหวาดหวั่นผสมปนเปจนเธอแทบจะรับมือไม่ไหว

กลิ่นอายของวิสกี้ชั้นดีและน้ำหอมบุรุษเพศลอยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทรงอำนาจและเย้ายวนใจ ร่างสูงใหญ่ที่กำลังนั่งเอกเขนกมองเด็กสาวตรงหน้าพลางหมุนแก้วเหล้าในมือช้า ๆ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองผู้มาเยือนใหม่อย่างไม่ละสายตา

“เธอคงรู้จักชื่อของฉันแล้ว” เขาเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มบนมุมปาก เด็กสาวพยักหน้ารับน้อย ๆ ส่งยิ้มตอบกลับไป

“เธอชื่อมนลดา...ฉันออกเสียงถูกใช่มั้ย” มนลดาโน้มศีรษะลงเล็กน้อย หัวใจเต้นผิดจังหวะไปแวบหนึ่งก่อนจะเค้นเสียงตอบ

“ค่ะ ถูกแล้ว” เธอตอบรับอย่างติดขัด ราวกับคนที่สติหลุดลอยไปชั่วขณะ

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ...แล้วเธอมีชื่อเล่นมั้ย”

มาเฟียหนุ่มกล่าวพลางหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาซับหยาดเหงื่อตามใบหน้าและลำคอแกร่ง ท่าทางที่เป็นธรรมชาติทว่าเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ทางเพศอย่างร้ายกาจนั้น ทำให้มนลดารู้สึกราวกับร่างกายกำลังลุกเป็นไฟ ความร้อนรุ่มแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนแล่นพล่านไปทั่วกายสาว

“คุณเดวิดเรียกหนูว่า...มน ก็ได้ค่ะ”

เมื่อเผลอสบตาคมที่ทอดมองมา สายตาที่เร่าร้อนของเขาก็เล่นเอามนลดาแทบหยุดหายใจ ในที่สุดเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความพอใจและอารมณ์ดี เธอประเมินอารมณ์ของเขาเป็นระยะด้วยความประหม่า

“เดี๋ยวเธอนั่งคอยฉันตรงนี้สักครู่นะก็แล้วกัน ฉันขอเวลาไปอาบน้ำไม่นาน” สิ้นประโยค ร่างสูงใหญ่ก็หมุนตัวเดินหายเข้าไปในห้องน้ำอย่างรวดเร็ว โดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยคำถามใด ๆ หรือพูดอะไรออกมา

“ค่ะ...” มนลดาทำได้เพียงเปล่งเสียงรับคำในลำคอเบา ๆ ที่แทบจะไม่ได้ยิน