บทที่ 47 ร่างนุ่มนิ่ม

“กำลังคิดอะไรอยู่?” อดัมที่รับรู้ถึงอาการเม่อลอยของร่างบาง กระซิบถามแผ่วเบาพร้อมจับจ้องดวงตาน้ำตาลเข้มนั้นด้วยนัยน์ตามรกต

“…พี่บลู...” อดัมเลิกคิ้วกับคำตอบของน้ำฟ้า และย้ายตัวเองมานอนตะแคงหันหน้ามามองเธอข้างๆ ร่างเปลือยเปล่านุ่มนิ่มและเบียดร่างหนาของตัวเองแนบแน่น มือหนาข้างหนึ่งก็ลูบไล้หยอกล้อดอกไม...