บทที่ 8 น้ำฟ้ายอมเปล่งเสียงออกมาเป็นครั้งแรก

“………” น้ำฟ้าเงียบแต่ค่อยๆ ปรือตามองชายตรงหน้า และเมื่อไม่ได้รับคำตอบ อดัมก็หยุดขยับนิ้วร้ายแต่ยังคงแช่ไว้ในตัวเธอ น้ำฟ้าขมวดคิ้วอย่างคนยามถูกขัดใจ

“ตอบมา...ว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร” อดัมย้ำถามอีกครั้งแต่คนที่ได้ยินนั้นรับรู้ได้ว่านั้นเป็นคำสั่งไม่ใช่คำร้องขอ ตอนนี้ในหัวของเธอขาวโพลนไปหมดกับความรู้สึกใหม่ที่ได้รับจากการกระทำของชายคนนี้

อดัมเริ่มขยับนิ้วอีกครั้งแต่เป็นจังหวะช้าๆเนิบๆทำให้น้ำฟ้ารู้สึกขัดใจเพราะเธอชอบความรู้สึกที่ได้รับก่อนหน้านี้มากกว่า อดัมยกยิ้มที่มุมปากอย่างพึงพอใจเพราะจากแววตาและสีหน้าของเธอนั้นบ่งบอกชัดเจนว่าเธอกำลังต้องการให้เอาความรู้สึกก่อนหน้านี้กลับมา  เมื่อเธอยังคงดื้อดึงอยากจะลองของ อดัมก็จัดให้ตามนั้น

“อ่าห์!...” น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้ง เพราะเขาเข้าครอบครองยอดเกสรอกเต่งตึงของเธอด้วยปากหยัก เขาดูดเนินเนื้อบริเวณนั้นเข้าไปเต็มโพรงปากอย่างเต็มที่เท่าที่มันจะเข้าไปได้อย่างเสียงดัง สร้างความเสียวซ่านและความเจ็บบริเวณนั้นให้กับเธอไปพร้อมๆกัน และสิ่งที่เกิดขึ้นคือบริเวณที่นิ้วร้ายแช่อยู่ก็มีการผลิตธารน้ำจากความรู้สึกบางอย่างไหลเยิ้มออกมาอย่าง ต่อเนื่อง

“ได้โปรด...” น้ำฟ้ายอมเปล่งเสียงออกมาเป็นภาษาอังกฤษครั้งแรก อดัมได้ยินดังนั้นเขายอมผละออกมาจากยอดเกสรอกเต่งตึงอย่างเสียดาย

“รู้สึกอย่างไรบ้าง?” อดัมถามอย่างใจเย็น ทั้งๆที่ตัวเขาเองก็จะไม่ไหวแล้ว

“มัน...เส...เสียว” น้ำฟ้าตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นพร่า

“แล้วชอบมั้ย”

“……….”

“ตอบ!”

“ไม่...ไม่รู้” น้ำฟ้ารู้สึกอายอย่างบอกไม่ถูกกับการเล่นตอบคำถามแบบนี้ของเขา

“ไม่รู้?” อดัมเลิกคิ้วเล็กน้อยกับคำตอบของเธอ “ถ้าไม่รู้งั้นก็จบแค่นี้” อดัมพูดอย่างอดทนเช่นกัน แต่ประสบการณ์ของเขากับเธอนั้นยังห่างกันหลายขุมนัก

“อื้ม!...” น้ำฟ้าร้องออกมาอย่างขัดใจ เพราะชายตรงหน้าไม่ใช่แค่พูด นิ้วร้ายที่สร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้กับเธอนั้นก็หยุดเช่นกัน แต่เขายังคงแช่และแน่นิ่งไว้ในตัวเธอ น้ำฟ้าขบฟันกัดปากล่างของตัวเองและสายตาที่มองกลับไปสบกับดวงตาเขียวมรกตตรงหน้านั้น เธอแสดงออกมาอย่างชัดเจนถึงการถูกขัดใจ และยิ่งเพิ่มพูนความไม่พอใจเมื่อชายตรงหน้ายิ้มอย่างเป็นต่อ

“ร้องขอสิ!” อดัมพูดอย่างเป็นต่อ เพราะคนอย่างเขาต้องไม่มีประวัติข่มขืนผู้หญิงหรือต้องไม่มีแม้แต่ คำว่าไม่เต็มใจไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงตรงหน้า

“…….” น้ำฟ้ายังคงเงียบแต่ดวงตาของเธอกลับพร่ามัว เพราะเธอรู้สึกอายเกินกว่าจะทำอย่างที่เขาต้องการและบอกให้เธอทำ อดัมเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบจากหญิงสาวเขาขยับนิ้วเข้าออกอีกครั้งแต่เป็นไปอย่างช้าๆสร้างความหงุดหงิดให้กับน้ำฟ้ายิ่งนัก

อดัมใช่ว่าเขาจะไม่เห็นว่าหญิงสาวเป็นอย่างไร เรือนร่างเธอช่างสวยงามยิ่งนักยิ่งในยามนี้ ที่ข้อมือของเธอถูกมัดไว้โยงกับหัวเตียงกำเข้าหากัน อกเต่งตึงชูชันเย้ายวนใจและจุดที่เขาสัมผัสนั้นช่างบีบรัดเขาแทบจะทำให้เขาแทบระเบิดเพราะความต้องการของร่างกาย และนี้ก็คงเป็นครั้งแรกแล้วมั้งที่เขาต้องการปลดปล่อยความเร้าร้อนกับหญิงสาวที่เขาต้องใช้กำลังบังคับ

“บัดซบ!” อดัมสบถออกมาอย่างไม่พอใจและดึงนิ้วที่กำลังกลั่น-แกล้งหญิงสาวออกมาอย่างรวดเร็วและขยับกายไปใจกลางตัวหญิงสาวแยกขาเธอออกให้กว้างขึ้น และดันขาทั้งสองข้างของเธอเข้าหาร่างกายเธอเพื่อเปิดทางสวรรค์ให้แก่นกายของเขา

น้ำฟ้ามองอย่างหวาดหวั่นและพยายามที่จะขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถทำได้ดั่งใจต้องการ และเมื่อเธอเห็นอดัมจับแก่นกายอันใหญ่โตของเขาเพื่อเตรียมที่จะเข้าล่วงล้ำอย่างไม่มีการขออนุญาตใดๆจากเธอ น้ำฟ้าพยายามฝืนตัวขยับหนี ปากก็พร่ำรำพันว่า “อย่า ไม่เอา อย่าเข้ามา” แต่ทุกคำพูดของเธอไม่เป็นผลเพราะอดัมไม่สนใจจะฟัง เขาจับแก่นกายของตัวเองเริ่มถูไถไปมาบริเวณปากทางสวรรค์นั้น 

“อ่าห์....ซืดดดด” น้ำฟ้าครางออกมาเพราะความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น

“โอว์ววว..../...โอ้ย!....” ทั้งสองคนร้องออกมาพร้อมกัน สิ่งที่อดัมคลางแคลงใจก็ได้รับรู้ เขาเป็นคนแรกของเธอเพราะเขาเป็นคนทำลายและผ่านเยื่อพรหมจรรย์ ความอึดอัดเกิดขึ้นโดยทันทีจากการตอดรัดของหญิงสาวตรงหน้า แต่กลับสร้างรอยยิ้มอย่างพึงพอใจให้กับตัวเขาเป็นอย่างมาก และแน่นอนความพึงพอใจนั้นเขาเลือกที่จะเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจอย่างที่ไม่มีใครจะเข้าถึงแม้แต่ตัวเขาเอง

“รู้สึกอย่างไร?” อดัมกระซิบถามแผ่วเบาที่ข้างหูน้อยๆนั้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า เก็บกักความรู้สึกที่อยากปลดปล่อยไว้ เพราะภายในของเขานั้นร้อนลุ่มจากการถูกหญิงสาวตอดรัดแน่น

“เจ็บ.!..” น้ำฟ้าตอบออกมาจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริง และพยายามที่จะขยับหนีให้แก่นกายของอดัมหลุดออกจากตัวเธอแต่การกระทำของเธอไม่เป็นผล   เมื่ออดัมตรึงร่างเธอไว้

“อย่าดิ้นสิ...เดี๋ยวจะแกะเชือกให้...เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว” อดัมพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนปลอบประโลมหญิงสาวใต้ร่าง