บทที่ 1 หนี้ที่ไม่ได้ก่อ

ตอนที่ 1 หนี้ที่ไม่ได้ก่อ

เสียงฝนกระหน่ำใส่กระจกบานใหญ่ของสตูดิโอออกแบบดังไม่ขาดสาย ขณะที่หญิงสาวร่างบางกำลังใช้ดินสอลากเส้นสุดท้ายลงบนกระดาษแพตเทิร์นด้วยรอยยิ้ม

"เสร็จแล้ว..."

เฌอเบลยกแบบร่างชุดราตรีขึ้นมองอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวัง

เหลืออีกเพียงไม่กี่เดือน เธอก็จะเปิดตัวแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง ความฝันที่เธอเฝ้าทำงานหนักมาตลอดหลายปีใกล้จะเป็นจริงเสียที

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นบนหน้าจอปรากฏชื่อที่ทำให้รอยยิ้มของเธอจางลง

พ่อ เฌอเบลลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนกดรับ

"ค่ะพ่อ"

ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะมีเสียงหอบหายใจดังแทรกเข้ามา

"เบล...ช่วยพ่อด้วย"

หัวใจของเธอกระตุกวูบ "เกิดอะไรขึ้น"

"พ่อ...พ่อมีปัญหา"

"ปัญหาอะไร"

"เขาจะฆ่าพ่อ..."

เฌอเบลลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที "พ่ออยู่ไหน!"

"กลับบ้าน...รีบกลับบ้าน"

สายถูกตัดไปหญิงสาวคว้ากระเป๋าแล้วรีบวิ่งออกจากสตูดิโอทันที

บ้านหลังเล็กที่เธออาศัยอยู่กับพ่อและแม่เปิดไฟสว่างผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้เฌอเบลหยุดชะงักคือชายชุดดำเกือบสิบคนยืนกระจายอยู่ทั่วบริเวณ รถยนต์สีดำคันหรูหลายคันจอดเรียงรายหน้าบ้าน บรรยากาศเงียบจนน่าหวาดหวั่น

"ขอทางหน่อนค่ะ"

เธอพยายามเดินเข้าไปแต่ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกลับยกมือขวาง

"คุณเข้าไม่ได้"

"นี่บ้านฉัน"

"วันนี้ไม่ใช่" คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอเริ่มใจเสีย

"พ่อฉันอยู่ไหน" ไม่มีใครตอบ ที่สุดเธอผลักชายคนนั้นสุดแรงแล้วรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน

ภาพตรงหน้าทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ แม่ของเธอนั่งร้องไห้อยู่บนโซฟา สีหน้าซีดเผือด

ส่วนพ่อ...คุกเข่าอยู่กลางห้องใบหน้าเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเลือดไหลอาบมุมปาก

"พ่อ!" เฌอเบลรีบวิ่งเข้าไปหา แต่ยังไม่ทันถึงตัว ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากโซฟาฝั่งตรงข้าม

"ในที่สุดก็มา" หญิงสาวหันไปมอง ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม เรือนผมสีดำถูกจัดทรงอย่างเรียบร้อย ใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาราวกับไร้ความรู้สึกนาฬิกาหรูบนข้อมือสะท้อนแสงไฟวาววับ

แม้เขาจะนั่งเฉย ๆ แต่กลับแผ่รังสีแห่งอำนาจจนทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง ดวงตาคมเข้มสบกับเธอโดยตรง

สายตาที่นิ่ง...เย็นชา...ไร้ความเมตตา

"คุณเป็นใคร" เธอถามเสียงแข็ง

ชายหนุ่มไม่ตอบ หากแต่เป็นคนที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับเป็นฝ่ายพูดแทน

"นี่คือคุณเตชินทร์ นายใหญ่ของพวกเรา"

หัวใจของเฌอเบลเต้นแรง ชื่อของผู้ชายคนนี้ เธอเคยได้ยินผ่านข่าวลืออยู่บ้าง นักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลเจ้าของบริษัทระดับประเทศ

แต่เบื้องหลัง...คือผู้มีอำนาจในโลกมืดที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง

เตชินทร์มองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย

"ลูกสาวคุณประวิทย์ใช่ไหม"

"ใช่"

"มานั่งก่อนสิ"

เธอไม่ขยับ ก่อนที่น้ำเสียงของเขาจะดังขึ้นอีกครั้ง

"ฉันบอกให้นั่ง" น้ำเสียงไม่ได้ดัง แต่คนฟังรู้สึกเหมือนถูกกดดัน เฌอเบลยังยืนนิ่ง

"ฉันจะไม่คุยกับคุณ จนกว่าจะรู้ว่าพ่อฉันทำอะไร ทำไมต้องทำร้ายพ่อฉันขนาดนี้ คอยดูนะฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด"

เตชินทร์ปรายตามองชายวัยกลางคนที่คุกเข่าอยู่

"บอกลูกสาวสิ"

ประวิทย์ก้มหน้าจนน้ำตาหยดลงพื้น

"...พ่อ...ติดการพนัน"

เฌอเบลหน้าซีด "ไม่จริง"

"แล้วก็ กู้เงิน" เธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

"หนี้ทั้งหมด" ประวิทย์พูดทั้งน้ำตา "ห้าสิบล้าน"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางหัว

"ห้าสิบล้าน?" เฌอเบลส่ายหน้าช้า ๆ

"ไม่มีทาง พ่อไม่มีวันกู้เงินมากขนาดนั้น"

เตชินทร์หยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะโยนมาตรงหน้าเธอ

ปึก!

"สัญญา ลายเซ็น หลักฐานการโอนครบ"

มือของเธอสั่นเทาขณะเปิดดูทีละแผ่น

ทุกอย่าง...เป็นชื่อของพ่อจริง ลายเซ็นก็เป็นของพ่อ

"พ่อ..." หญิงสาวหันไปมองด้วยน้ำตาคลอ