บทที่ 10 งานเปิดตัวแบรนด์
ตอนที่ 10. งานเปิดตัวแบรนด์
เช้าวันต่อมา
เฌอเบลนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานในสตูดิโอของตัวเอง ใบหน้าสวยเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ขณะที่สายตากวาดอ่านเอกสารในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า “งานแฟชั่นโชว์เล็กๆ ...” เธอพึมพำกับตัวเอง
เมื่อสองวันก่อน เธอได้รับอีเมลเชิญจากผู้จัดงานแฟชั่นรุ่นใหม่แห่งหนึ่ง พวกเขาสนใจผลงานของเธอและเปิดโอกาสให้แบรนด์หน้าใหม่ได้นำคอลเลกชันขึ้นแสดง มันไม่ใช่งานใหญ่ระดับประเทศ แต่สำหรับเฌอเบล...มันคือโอกาสโอกาสที่จะทำให้ชื่อ Cherbell เป็นที่รู้จักมากขึ้น
ปัญหาเดียวคือ...เงิน เธอเปิดสมุดบัญชีแล้วถอนหายใจค่าผ้า ค่าตัดเย็บ ค่าอุปกรณ์ ค่าเช่าสถานที่ ค่าทีมงาน และค่าเดินทาง ทุกอย่างรวมกันแล้วมากกว่าที่เธอมีอยู่พอสมควร หญิงสาวกดนิ้วลงบนขมับอย่างหนักใจ
“ถ้าตัดบางอย่างออก...” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง
“ก็จะไม่ใช่งานที่เธออยากทำ” เฌอเบลสะดุ้ง รีบหันกลับไป เตชินทร์ยืนพิงกรอบประตูอยู่ในชุดสูทสีดำ ใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนเดิม
“คุณเข้ามาตอนไหน”
“ตอนที่เธอกำลังจะตัดงบของตัวเองเป็นรอบที่สาม”
“คุณแอบดูฉัน?”
“ฉันแค่เดินเข้ามา”
“นี่มันสตูดิโอฉันนะ”
“ฉันรู้” คำตอบหน้าตายทำให้เธอถอนหายใจ เตชินทร์เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะ ก่อนหยิบเอกสารที่เธอวางอยู่ขึ้นมาอ่าน
ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที เขาก็ถาม “ต้องใช้เท่าไหร่”
“ไม่เกี่ยวกับคุณ”
“ฉันถามว่าต้องใช้เท่าไหร่”
“แล้วฉันก็บอกว่าไม่เกี่ยวกับคุณ”
เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ “เฌอเบล”
แค่เรียกชื่อด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ก็ทำให้เธอรู้ว่าเขาเริ่มรำคาญ แต่เธอก็ยังไม่ยอม “ฉันจัดการเองได้”
“จากตัวเลขที่เห็น เธอจัดการไม่ได้”
“ฉันหาวิธีได้”
“วิธีไหน”
เฌอเบลเงียบไป นั่นแหละปัญหาเธอยังไม่รู้ เตชินทร์วางเอกสารลง
“ฉันจ่ายให้”
“ไม่ค่ะ”
ตอบทันทีจนเขาชะงัก “ฉันยังพูดไม่จบ”
“ไม่ว่าคุณจะเสนออะไร ฉันก็ไม่เอา”
“ฉันจ่ายทั้งหมด”
“ไม่เอา”
“ถือว่าเป็นค่าใช้จ่ายที่ฉันดูแลเธอ”
“ฉันไม่ใช่เด็กที่ต้องให้คุณเลี้ยง”
ดวงตาคมนิ่งลง เฌอเบลสูดลมหายใจ ก่อนพูดชัด ๆ
“ฉันรู้ว่าคุณมีเงิน และสำหรับคุณเงินจำนวนนี้อาจไม่ได้มากอะไร แต่สำหรับฉันมันคือเงินที่แลกมาด้วยเวลาหลายปี”
“...”
“ฉันไม่อยากให้แบรนด์ของฉันเริ่มต้นด้วยเงินของคุณ”
เตชินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถาม
“ถ้าไม่ให้ฉันจ่าย งั้นให้ฉันลงทุน”
เฌอเบลขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”
“ฉันลงทุนในแบรนด์เธอ”
“ไม่ค่ะ”
“คิดให้ดีก่อนตอบ”
“ไม่ต้องคิดค่ะ”
เขาหรี่ตามอง “ทำไม”
“เพราะถ้าคุณลงทุน ฉันก็ยังติดหนี้คุณอยู่ดี”
“มันไม่ใช่หนี้”
“สำหรับฉันมันคือหนี้”
เฌอเบลวางปากกาลง “ฉันไม่ต้องการให้ใครพูดทีหลังว่าแบรนด์ฉันเกิดขึ้นได้เพราะผู้ชายรวย ๆ คนหนึ่งเอาเงินมาปูทางให้”
คำพูดนั้นทำให้ห้องเงียบลง เตชินทร์มองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้า เธอไม่ได้พูดเพราะทิฐิ เธอพูดเพราะเธอให้ความสำคัญกับสิ่งที่กำลังสร้างจริง ๆ เขาจึงไม่ได้บังคับเธอต่อเพียงหยิบโทรศัพท์ออกมา
“งั้นก็ไม่ต้อง”
เฌอเบลเลิกคิ้ว “คุณยอมง่าย ๆ?”
“ฉันไม่ได้ยอม” เขากดโทรออก
“ฉันแค่เปลี่ยนวิธี”
“คุณจะทำอะไรอีก”
เตชินทร์ไม่ตอบ ปลายสายรับขึ้น
“ธันวา”
“ครับนาย”
“บริษัทเรามีงานเปิดตัวโครงการใหม่เดือนหน้าใช่ไหม”
“ครับ”
“ฝ่ายจัดงานกำลังหาดีไซเนอร์อยู่หรือเปล่า”
ธันวาเงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบ “กำลังหาอยู่ครับ”
“เปลี่ยนเป็นแบรนด์ Cherbell”
เฌอเบลเบิกตากว้าง “เดี๋ยวค่ะ!”
แต่เตชินทร์ยังพูดต่อ “ให้ฝ่ายจัดซื้อส่งรายละเอียดงานไปที่สตูดิโอเธอโดยตรง งบตามมาตรฐานบริษัท ไม่ต้องเพิ่ม ไม่ต้องลด”
“รับทราบครับ”
“และให้ทำสัญญาจ้างตามปกติ”
“ครับนาย” เขากดวางสาย
เฌอเบลมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ “คุณทำอะไรของคุณ?”
“หางานให้เธอ”
“คุณจงใจ!”
“ใช่”
“คุณก็ยังช่วยฉันอยู่ดี”
“ฉันไม่ได้ให้เงินเธอ” เขาเดินเข้ามาใกล้
“บริษัทฉันกำลังจะจัดงาน และต้องใช้เสื้อผ้าสำหรับผู้บริหารกับแขกสำคัญอยู่แล้ว”
“ฉันแค่เลือกใช้บริการของเธอ”
เฌอเบลนิ่งไป “ถ้าเธอทำงานดี เธอก็ได้เงิน”
เขาพูดช้า ๆ ชัดทุกคำ “ถ้าทำไม่ดี บริษัทฉันก็มีสิทธิ์ไม่จ้างต่อ”
เธอมองเขา “คุณกำลังจะบอกว่า...”
“ฉันไม่ได้ซื้อแบรนด์เธอ” เตชินทร์สบตาเธอ
“ฉันกำลังให้โอกาสเธอขายงานให้ฉัน”
หัวใจของเฌอเบลกระตุกเบา ๆ คำพูดนั้นแตกต่างจากสิ่งที่เธอคาดไว้ ไม่มีเงินก้อนโตถูกยัดใส่มือ ไม่มีคำว่า ‘สงสาร’ ไม่มีการบอกว่าเขาจะดูแลทุกอย่าง
มีเพียง...งาน งานที่เธอต้องทำด้วยฝีมือตัวเอง
“แล้วถ้าฉันทำไม่ได้ล่ะ”
“ก็ไม่ได้เงิน”
“ถ้างานไม่ดี?”
“ก็ไม่ผ่าน”
“คุณจะไม่ช่วย?”
“ไม่” เธอเงียบไป ก่อนริมฝีปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นเล็กน้อย
“ดี”
เตชินทร์เลิกคิ้ว “ดี?”
“แบบนี้ฉันรับได้” เธอหยิบแฟ้มงานขึ้นมาแล้วเปิดทันที
“ส่งรายละเอียดมาให้ฉัน”
“ธันวาจะส่งให้”
“ฉันจะเสนอแบบก่อน ถ้าฝ่ายคุณไม่ชอบก็ปฏิเสธได้”
“ได้”
“แล้วฉันจะไม่รับเงินล่วงหน้าถ้ายังไม่ได้เริ่มงาน”
“ตามใจเธอ”
เฌอเบลเงยหน้าขึ้นมองเขา “เตชินทร์”
“อะไร”
“ขอบคุณ” เขานิ่งไปเล็กน้อย คำขอบคุณธรรมดา ๆ กลับทำให้เขาไม่รู้จะตอบอะไร สุดท้ายจึงเพียงตอบเสียงเรียบ
“อย่าเพิ่งขอบคุณ”
“ทำไม?”
“ทำงานให้ผ่านก่อน”
เฌอเบลหัวเราะ
