บทที่ 14 เจ็บเพราะเธอ
ตอนที่ 14. เจ็บเพราะเธอ
เสียงรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์
วรากรในช่วงค่ำประตูรถเปิดออก เตชินทร์ก้าวลงมาจากรถด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเหมือนทุกครั้ง แม้บริเวณหัวไหล่จะมีรอยถูกยิงจากเหตุการณ์ที่สตูดิโอ แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมันมากนัก ข้างกันนั้นธันวากับภีมเดินตามหลังมา
“นายครับ หมอประจำตัวพร้อมตรวจคืนนี้นะครับ”
ธันวาพูด
“ไว้ก่อน”
“แต่นาย...”
“ฉันบอกว่าไว้ก่อน”
ภีมเหลือบมองหัวไหล่ของเจ้านายก่อนจะถอนหายใจ
คนอย่างเตชินทร์ถ้าไม่เจ็บหนักจริง ๆ คงไม่มีทางยอมไปหาหมอทั้งสามคนเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์
แต่ทันทีที่ประตูเปิด...เตชินทร์ก็หยุดเดินเพราะภาพตรงหน้าทำให้เขาแปลกใจเล็กน้อย เฌอเบลกำลังเดินวนไปวนมาอยู่กลางห้องโถง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความกังวล
เดินไปทางประตู หันกลับมา เดินกลับไปที่โซฟาแล้วก็ลุกขึ้นมาเดินอีกครั้ง ป้าสายบัวมองตามอย่างเอ็นดู
“คุณเฌอเบลคะ นั่งก่อนดีไหมคะ เดินจนป้าจะเวียนหัวแล้ว”
“หนูนั่งไม่ลงค่ะป้า”
“ทำไมคะ?”
“เขายังไม่กลับมาเลย”
ป้าสายบัวหลุดยิ้ม “นายคงกำลังกลับค่ะ”
“แต่โทรไปก็ไม่รับ” เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูอีกครั้ง
“ฉันไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไงบ้าง”
เตชินทร์ยืนฟังอยู่เงียบ ๆ มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยก่อนที่เขาจะเดินเข้าไป เสียงฝีเท้าทำให้เฌอเบลหันกลับมา ดวงตาของเธอเบิกกว้างทันที
“เตชินทร์!” เธอรีบวิ่งเข้าหาเขาโดยไม่ทันคิดก่อนจะโผเข้ากอดร่างสูงเต็มแรง
หมับ!
“โอ๊ย!” เสียงร้องของเตชินทร์ดังขึ้นทันที
เฌอเบลชะงัก ธันวากับภีมที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับหันมามองหน้ากัน
เตชินทร์หลับตาแน่น มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหัวไหล่
“เจ็บ...”
เฌอเบลรีบผละออก “คุณเจ็บตรงไหน?!”
เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ไหล่” เตชินทร์ตอบเสียงเบา
“โดนยิงเหรอคะ? ตายแล้วคุณเป็นอะไรบ้าง ทำไงดีคะ หมอไปหาหมอดีไหมคะ ” เธอถามเขาด้วยสีหน้าและแววตาที่เป็นกังวลเป็นอย่างมาก
“อืม”
สีหน้าเฌอเบลเปลี่ยนเป็นตกใจทันที
“ทำไมคุณไม่บอกฉัน!”
“ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก”
“ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้วเมื่อกี้ร้องโอ๊ยทำไมคะ!”
“เธอกอดแรง”
“ฉันขอโทษ!”
เฌอเบลรีบเอื้อมมือไปดูไหล่เขา แต่ก็กลัวจะไปโดนแผลอีก
“เลือดออกไหมคะ?”
“อือ..ออก”
“แผลใหญ่ไหมคะ?”
“มีนิดหน่อย”
“แล้วทำไมยังเดินกลับมาเอง!”
“ฉันยังเดินได้”
“คุณนี่มัน...”
เธอถอนหายใจแรง
“ไปหาหมอค่ะ”
“ไม่ไป”
“ทำไม?”
“เหนื่อย”
เฌอเบลมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ
“คุณเพิ่งโดนยิงมา!”
“กระสุนไม่ได้ฝัง”
“แต่ก็โดนยิง!”
“ฉันรู้”
“งั้นไปโรงพยาบาล”
“ไม่ไป”
“เตชินทร์!”
เขามองเธอ “ฉันขอพักก่อน”
“ไม่ได้ค่ะ”
“เฌอเบล”
“คุณต้องไปหาหมอ”
“ฉันไม่ไหวแล้ว”
สิ้นเสียงนั้น...เตชินทร์ทำท่าเซเล็กน้อย
“อ๊ะ...”เฌอเบลรีบเข้าไปประคองทันที
“คุณ!” เธอโอบแขนรอบเอวเขาไว้
“ไหวไหมคะ?” เตชินทร์พิงน้ำหนักลงบนเธอเล็กน้อย
ก่อนจะก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มจากนั้นเขาเหลือบมองไปทางลูกน้องทั้งสอง
กระพริบตาหนึ่งครั้ง
ภีมชะงัก ธันวาชะงัก ทั้งสองคนมองหน้ากัน
ก่อนธันวาจะค่อย ๆ กระซิบ “นายเจ็บตอนไหนวะ?”
ภีมหันไปมองเจ้านาย “ปกติไม่เห็นจะเจ็บ”
ทั้งคู่เงียบไปสองวินาที ก่อนภีมจะตอบด้วยสีหน้าจริงจังที่สุด
“ก็คงเจ็บตอนเจอคุณเฌอเบลนี่แหละ”
ธันวากัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้หลุดหัวเราะ
“อาการหนักว่ะ”
“หนักมาก”
“ต้องตามหมอไหม?”
“หมอคงรักษาไม่หาย”
“จริง”
ทั้งคู่พยักหน้าให้กันอย่างเข้าใจด้านเฌอเบลไม่ได้สนใจบทสนทนาของพวกเขาเลย
เธอยังคงประคองเตชินทร์เอาไว้“คุณนั่งก่อนดีไหมคะ?”
“ไม่ไหว”
“งั้นไปห้องค่ะ”
“อืม”
เตชินทร์ตอบอย่างว่าง่าย เฌอเบลเงยหน้ามองธันวา
“ช่วยตามหมอให้ทีนะคะ”
ธันวารีบพยักหน้า “ครับคุณเฌอเบล”
เขาหันไปมองภีม “เดี๋ยวพวกเราตามหมอประจำตัวนายมาเองครับ”
“ค่ะ”
เฌอเบลพยักหน้ารัว ๆ ก่อนจะหันกลับมาหาเตชินทร์
“ค่อย ๆ เดินนะคะ”
“อืม” เธอพยายามประคองเขาอย่างระมัดระวัง
แต่เตชินทร์กลับทิ้งน้ำหนักลงบนเธอมากกว่าเดิมเล็กน้อย
ภีมมองภาพนั้น ก่อนกระซิบกับธันวา
“นายเดินปกติดี ๆ ตั้งแต่หน้าประตูแล้วนะ”
ธันวาพยักหน้า “ใช่”
“ตอนนี้เหมือนคนใกล้ตาย” ธันวาพูดออกมาหน้าตาย
“อาการทางใจ” ภีมพยักหน้า
“ชัดเจน”
ทั้งสองคนแอบยิ้ม แต่เมื่อเตชินทร์หันกลับมามอง...รอยยิ้มทั้งคู่ก็หายไปทันที
“มีอะไร?”
“ไม่มีครับนาย” ตอบพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง
เตชินทร์หรี่ตามอง ก่อนจะหันกลับไปหาเฌอเบล
“เดินขึ้นไหวไหม”
“ฉันถามคุณต่างหากค่ะ”
เธอส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ “คุณนี่จริง ๆ เลย”
“ฉันเจ็บนะ”
“รู้แล้วค่ะ!”
“เพราะเธอ”
เฌอเบลชะงัก “อะไรนะคะ?”
“เมื่อกี้เธอกอดแรง”
“ฉันขอโทษไปแล้วไงคะ”
“อืม”
เตชินทร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“งั้นต้องดูแลฉันดี ๆ”
เฌอเบลไม่ทันเห็นรอยยิ้มนั้นเธอเพียงพยักหน้า
“ได้ค่ะ”
และนั่นคือคำตอบที่ทำให้เตชินทร์พอใจที่สุด
ไม่กี่นาทีต่อมา
เฌอเบลพาเตชินทร์ขึ้นมาถึงชั้นสอง ชายหนุ่มเดินช้ากว่าปกติ โดยมีเธอคอยประคองตลอดทาง จนในที่สุดประตูห้องนอนของเขาก็เปิดออก
เฌอเบลพาเขาเข้าไปด้านในทันที
“นั่งก่อนค่ะ”
เตชินทร์นั่งลงบนปลายเตียง เฌอเบลย่อตัวลงตรงหน้า
“เจ็บมากไหมคะ?”
“นิดหน่อย”
“ฉันจะดูแผลนะ”
เธอเอื้อมมือไปที่เสื้อสูทของเขาแต่ยังไม่ทันได้แตะ...เตชินทร์กลับคว้าข้อมือเธอเอาไว้ เฌอเบลเงยหน้าขึ้นทันที
“อะไรคะ?”
เขามองเธอนิ่ง “เมื่อกี้เธอเป็นห่วงฉันมาก?”
หัวใจของเฌอเบลกระตุก “ก็...คุณโดนยิงนี่คะ”
“แค่เรื่องนั้น?”
“ค่ะ”
“แน่ใจ?”
เฌอเบลเม้มริมฝีปาก “ปล่อยค่ะ ฉันจะดูแผล”
เตชินทร์ยังไม่ปล่อย
“ตอบก่อน”
“คุณนี่ถามอะไรเยอะแยะ”
“ตอบ”
เฌอเบลหลบสายตา ก่อนจะพึมพำเบา ๆ “ก็...เป็นห่วง”
เตชินทร์นิ่งไป
คำตอบสั้น ๆ นั้นกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงกว่าตอนถูกกระสุนเฉี่ยวเสียอีก เขาค่อย ๆ ปล่อยข้อมือเธอ
“อืม”
เฌอเบลรีบลุกขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าดื้อค่ะ”
เธอเปิดตู้หยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา
“เดี๋ยวฉันทำแผลให้”
เตชินทร์มองแผ่นหลังของเธอมุมปากยกขึ้นอีกครั้ง
บางที...การถูกยิงครั้งนี้ ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด
เพราะอย่างน้อยมันก็ทำให้เขาได้รู้ว่า...
ถ้าเขาเจ็บ ผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนแรกที่วิ่งเข้ามากอดเขา
