บทที่ 2 คฤหาสน์ของปีศาจ

ตอนที่ 2 คฤหาสน์ของปีศาจ

รถยนต์โรลส์-รอยซ์สีดำแล่นฝ่าสายฝนออกจากบ้านของเฌอเบลอย่างเงียบงัน

ภายในรถไร้บทสนทนา เฌอเบลนั่งชิดประตู กระชับกระเป๋าสะพายไว้แน่น ราวกับมันเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิตเธอหันกลับไปมองบ้านหลังเล็กผ่านกระจกด้านหลัง

แม่ยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู ส่วนพ่อคุกเข่าก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาลูกสาว หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบรัด

"อย่าร้อง" เสียงทุ้มของเตชินทร์ดังขึ้น ทั้งที่สายตายังคงมองเอกสารในมือเฌอเบลรีบเช็ดน้ำตา "ใครบอกว่าฉันร้อง"

ชายหนุ่มปรายตามองเพียงเสี้ยววินาที "น้ำตาเธอกำลังเปื้อนเบาะรถฉัน"

หญิงสาวหันขวับ "คุณ!"

"เบาะหนังแท้อิตาลี" เขาพูดต่ออย่างไม่ทุกข์ร้อน

"ราคาสูงกว่ารถทั้งคันที่บ้านเธอ" คำพูดนั้นทำให้เฌอเบลกำหมัดแน่น "คนอย่างคุณคงเห็นค่าของสิ่งของมากกว่าคนสินะ"

เตชินทร์ไม่ได้ตอบ เขาเพียงหันกลับไปมองนอกหน้าต่างตลอดทาง...ทั้งคู่ไม่พูดอะไรอีก เกือบหนึ่งชั่วโมงต่อมา รถค่อย ๆ เลี้ยวผ่านประตูเหล็กบานมหึมา เสียงเครื่องสแกนดังขึ้น ก่อนประตูจะเปิดออกช้า ๆ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทำให้เฌอเบลถึงกับพูดไม่ออก

คฤหาสน์สีขาวขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางพื้นที่หลายสิบไร่ สวนถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม น้ำพุขนาดใหญ่ตั้งอยู่กลางลาน มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเดินตรวจตราเป็นระยะ รถหรูอีกหลายคันจอดเรียงอยู่ด้านหน้า

มันไม่ใช่บ้าน...แต่มันคืออาณาจักร

รถจอดสนิท ชายวัยประมาณสามสิบปลาย ๆ ในชุดสูทสีกรมเดินเข้ามาเปิดประตูให้

"สวัสดีครับนาย" เตชินทร์พยักหน้า

"นี่ธันวา" เขาหันมาบอกเฌอเบล "มือขวาของฉัน"

ธันวาส่งยิ้มสุภาพให้เธอ "ยินดีต้อนรับครับคุณเฌอเบล"

เธอพยักหน้ารับเพียงเล็กน้อยไม่มีอารมณ์จะพูดอะไร

พอทั้งสองเดินเข้าไปภายในคฤหาสน์ได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็มีหญิงสูงวัยคนหนึ่งเดินเข้ามา

"คุณเต..." หญิงชะงักเมื่อเห็นเฌอเบลสายตาเต็มไปด้วยความสงสัย

"นี่..."

เตชินทร์ตอบสั้น ๆ "ผู้หญิงของผม"

เฌอเบลหันมองเขาทันที

"เดี๋ยว..."

แต่เขาเดินผ่านไปเหมือนไม่ได้ยิน หญิงสูงวัยรีบยิ้มให้

"ป้าชื่อสายบัวนะจ๊ะ เป็นแม่บ้านใหญ่ ถ้าต้องการอะไรก็บอกป้าได้"

น้ำเสียงอบอุ่นของป้าสายบัว ทำให้เฌอเบลรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

"ขอบคุณค่ะ"

...

ธันวาพาเธอขึ้นมาบนชั้นสาม ก่อนหยุดหน้าประตูไม้บานใหญ่

"ห้องของคุณครับ"

เมื่อประตูเปิดออก เฌอเบลถึงกับอึ้งห้องกว้างราวกับห้องชุดในโรงแรมห้าดาว มีห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ ห้องน้ำหินอ่อน ระเบียงที่มองเห็นสวนทั้งหมด

"คุณเตให้เตรียมไว้ครับ"

เธอวางกระเป๋าลง "ฉันไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่"

ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ

"นายไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเข้าคฤหาสน์"

เฌอเบลขมวดคิ้ว "แล้วไง"

"คุณเป็นคนแรก"

เธอไม่ได้รู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย “ขอบคุณฉันขอพักก่อนนะ” เฌอเบลตัดปัญหาไปในที่สุด ก่อนที่ธันวาจะขอตัวออกไป

ตกเย็น

ป้าสายบัวขึ้นมาตามเธอ "นายให้ลงไปทานข้าวค่ะ"

"ฉันไม่หิว"

"ป้าเกรงว่านายจะไม่พอใจ"

เฌอเบลถอนหายใจ

สุดท้ายก็ยอมเดินลงมา โต๊ะอาหารยาวเกือบสิบเมตรมีอาหารวางเรียงเต็มโต๊ะ แต่คนที่นั่งอยู่มีเพียงเตชินทร์

เขากำลังอ่านรายงานในแท็บเล็ตอย่างเงียบ ๆ เธอดึงเก้าอี้ออกแล้วนั่งฝั่งตรงข้าม

ไม่มีใครพูดอะไร

จนกระทั่ง...

"กิน" เตชินทร์เอ่ยโดยไม่เงยหน้า

"ฉันบอกแล้วว่าไม่หิว"

"ตั้งแต่เช้าเธอกินกาแฟแก้วเดียว"

เฌอเบลชะงักเขารู้ได้ยังไง เหมือนอ่านความคิดเธอออก

เตชินทร์วางแท็บเล็ตลง

"ฉันรู้ทุกอย่างก่อนพาใครเข้ามา รวมถึงเรื่องที่เธอชอบอดข้าวเวลาทำงาน"

หญิงสาวเม้มริมฝีปาก "สืบประวัติฉันเหรอ"

"ใช่และฉันยังรู้ว่า" เขาหยุดเล็กน้อย "เธอเป็นโรคกระเพาะ"

เฌอเบลนิ่งไปนั่นเป็นเรื่องที่แม้แต่เพื่อนบางคนยังไม่รู้

"คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งเรื่องของฉัน"

เตชินทร์ตักซุปวางตรงหน้าเธอ

"ตอนนี้มี เพราะเธออยู่ในความรับผิดชอบของฉัน"

คำพูดนั้นยิ่งทำให้เธอโมโห

"ฉันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง"

"ฉันไม่เคยบอกว่าใช่แต่เธอเป็นหลักประกัน และเป็น.."

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ..ห้ามพูดฉันรู้ดี” เฌอเบลผลักชามซุปออก

"และฉันไม่มีวันยอมเป็นของคุณ"

เตชินทร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นสีหน้าแบบนั้นแต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบ

"เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า" เขาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดข้างเธอก่อนโน้มตัวลงจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงคืบ

"เธอไม่ได้มีสิทธิ์เลือก"

ดวงตาคมสบกับดวงตาคู่สวยที่กำลังลุกเป็นไฟ

"ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเข้าคฤหาสน์หลังนี้ชีวิตของเธอ..."

เขาเว้นจังหวะ ก่อนพูดช้า ๆ "เป็นของฉัน"

เฌอเบลยกมือผลักอกเขาเต็มแรงแต่เตชินทร์แทบไม่ขยับ

"อย่าเข้ามาใกล้ฉัน!"

เธอตวาด เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้องอาหาร บรรดาแม่บ้านที่ยืนอยู่ต่างพากันก้มหน้า ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ทุกคนรู้ดี...ไม่เคยมีใครกล้าขึ้นเสียงใส่เตชินทร์แต่ชายหนุ่มกลับเพียงมองเธอด้วยแววตานิ่งเฉย

"ธันวา"

"ครับนาย"

"พรุ่งนี้พาเธอไปซื้อเสื้อผ้า"

เฌอเบลรีบปฏิเสธ "ฉันไม่เอา!"

เตชินทร์หันมองชุดที่เธอสวมอยู่ "ในเมื่อเธอมาอยู่บ้านฉันก็แต่งตัวให้สมฐานะ"

"ฉันมีเสื้อผ้าของตัวเอง"

"ไม่พอ"