บทที่ 3 ฉันไม่ใช้เงินของคุณ

ตอนที่ 3. ฉันไม่ใช้เงินของคุณ

"ฉันไม่ใช้เงินของคุณ"

เตชินทร์หยิบซองกำมะหยี่สีดำจากกระเป๋าสูท ก่อนวางลงตรงหน้าเธอ

"เปิดดู"

เฌอเบลเปิดอย่างระแวง ภายในเป็นบัตรเครดิตสีดำสนิทไม่มีชื่อธนาคาร ไม่มีวงเงินระบุมีเพียงตัวอักษรสีเงินสลักไว้ว่า T.W."วงเงินไม่จำกัด"

เตชินทร์พูดเรียบ ๆ "ใช้มัน"

เธอปิดซองทันที "ฉันไม่ต้องการ"

"แน่ใจ?"

"แน่ใจ"

ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนพูดประโยคสุดท้าย

"งั้นพรุ่งนี้...เธอไปทำงานกับฉัน"

เฌอเบลขมวดคิ้ว "ทำงานอะไร"

เตชินทร์มองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก

"เดี๋ยวก็รู้"

สามวันก่อน...คฤหาสน์วรากร

"แกจะปล่อยให้ย่าตายทั้งอย่างนี้จริง ๆ เหรอ"

เสียงของหญิงชราดังขึ้นภายในห้องรับแขก

คุณหญิงปาริชาต วรากร นั่งอยู่บนเก้าอี้โยก ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา แต่ยังคงสง่างามไม่ต่างจากอดีต

เตชินทร์นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนถอนหายใจเบา ๆ

"ย่าแข็งแรงกว่าหมอที่มาตรวจสุขภาพผมอีกครับ"

"ปากดี" คุณหญิงปาริชาตค้อนหลานชายหนึ่งที

"ย่าอายุเจ็ดสิบห้าแล้วนะเตทุกวันนี้ตื่นมาก็ไม่รู้ว่าจะได้นอนอีกกี่คืน"

"ย่าอย่าพูดแบบนั้น"

"แล้วจะให้พูดแบบไหน" หญิงชราถอนหายใจ

"สิ่งเดียวที่ย่ายังเป็นห่วง....คือเต"

เตชินทร์นิ่งเงียบ "ย่าอยากเห็นแกแต่งงาน อยากเห็นแกมีครอบครัว" ที่สำคัญย่าอยากอุ้มเหลน"

เตชินทร์ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ผมไม่คิดจะแต่งงาน"

"เพราะผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม"

มือที่ถือถ้วยชาหยุดชะงักแววตาเย็นชาลงทันที

"เรื่องมันผ่านไปนานแล้ว"

"แต่แกยังไม่ลืม"

คุณหญิงปาริชาตเอื้อมมือไปจับมือหลานชาย

"ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะเหมือนกัน อย่าเอาความผิดของคนคนเดียว มาลงโทษหัวใจตัวเอง"

เตชินทร์ดึงมือกลับอย่างสุภาพ

"ผมมีงานต้องทำ" เขาลุกขึ้นหมายจะเดินออกจากห้องแต่เสียงของย่าทำให้ต้องหยุด

"ถ้าแกยังเห็นฉันเป็นย่า.....ก่อนฉันตาย..ช่วยแต่งงานสักครั้งได้ไหม"

เตชินทร์หลับตาลงช้า ๆ เขาไม่ตอบก่อนเดินออกจากห้องไป

บ่ายวันเดียวกันสำนักงานใหญ่ วรากรกรุ๊ป 

ชายวัยกลางคนถูกลูกน้องพาเข้ามาในห้องทำงานของ

เตชินทร์

เสื้อผ้ายับเยิน ใบหน้าซีดเซียว คนคนนั้นคือ...ประวิทย์พ่อของเฌอเบล

"นาย...นายเตครับ" เขารีบยกมือไหว้

"ขอเวลาให้ผมหน่อย" เตชินทร์เปิดแฟ้มบัญชี

"หนี้ห้าสิบล้านครบกำหนดแล้ว"

ประวิทย์รีบคลานเข้าไป "ผมหาเงินไม่ได้"

"งั้นก็จ่ายด้วยชีวิต" น้ำเสียงราบเรียบของเตชินทร์ทำให้ประวิทย์ตัวสั่น

"อย่า...อย่าฆ่าผมผมมีของแลก"

เตชินทร์เงยหน้าขึ้น "อะไร"

ประวิทย์กลืนน้ำลายก่อนพูดประโยคที่แม้แต่ลูกน้องในห้องยังหันมอง

".ลูกสาวผม" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

"เธอสวย เรียนจบดียังไม่เคยมีแฟนยังโสดครับ" ประวิทย์รีบพูดต่อราวกับกำลังเสนอสินค้า

"เอาเธอไปแทนหนี้ก็ได้ ผมยกลูกสาวให้"

ธันวาที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับขมวดคิ้ว ส่วนเตชินทร์ยังคงนั่งนิ่งสายตาเย็นเฉียบจนประวิทย์เริ่มเหงื่อตก

"นายเต...ลูกสาวผมเชื่อฟังทำอาหารก็ได้เย็บผ้าก็เก่งสวยด้วยรับรองไม่ผิดหวัง"

เตชินทร์มองชายตรงหน้าอย่างดูแคลน เขาเคยเห็นคนขายทุกอย่างเพื่อเอาตัวรอดแต่ไม่คิดว่า...จะมีพ่อคนไหนเสนอขายลูกสาวของตัวเอง

"แก..." เขาเอ่ยช้า ๆ ".คิดว่าลูกเป็นสิ่งของหรือ"

ประวิทย์รีบส่ายหน้า

"เปล่าครับแต่เธอคงยอม เพราะรักครอบครัว"

คำพูดนั้นทำให้เตชินทร์นึกถึงคำขอร้องของคุณย่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

'ช่วยแต่งงานสักครั้งได้ไหม' เขานั่งเงียบอยู่ครู่ใหญ่

ก่อนปิดแฟ้มดังปัง "ฉันจะไม่รับลูกสาวแกมาใช้หนี้"

ประวิทย์หน้าซีด "แต่..."

เตชินทร์พูดต่อ "ฉันจะให้เธอเป็นเมียขัดดอกตราบใดที่เธอยังอยู่กับฉันหนี้ของแกจะหยุดเดิน ครอบครัวของแกจะปลอดภัย"

ประวิทย์รีบยกมือไหว้แทบติดพื้น

"ขอบคุณครับ! ขอบคุณครับนาย!"

ชายวัยกลางคนยิ้มทั้งน้ำตาโดยไม่รู้เลยว่า...สิ่งที่เขาเพิ่งแลกออกไปไม่ใช่แค่ลูกสาว แต่คือความเชื่อใจที่เฌอเบลเคยมีต่อคำว่า "พ่อ"

เตชินทร์ลุกขึ้นเดินไปยืนหน้ากระจกสูงที่มองเห็นเมืองทั้งเมืองเขาไม่ได้ต้องการผู้หญิง ไม่ได้ต้องการความรักและไม่คิดจะซื้อใครด้วยเงิน

แต่ในเมื่อคุณย่าต้องการเห็นเขามีครอบครัว...ส่วนพ่อของผู้หญิงคนนั้นก็เต็มใจยื่นลูกสาวเข้ามาเองงั้นเขาก็จะใช้ข้อตกลงนี้ให้เกิดประโยชน์ที่สุด