บทที่ 4 ผู้หญิงของเตชินทร์

ตอนที่ 4 ผู้หญิงของเตชินทร์

แสงแดดยามเช้าสาดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาภายในห้องนอนกว้าง เฌอเบลค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง

ครู่หนึ่งเธอก็นิ่งงันเพดานสีขาวสูง...โคมไฟระย้าคริสตัล...ห้องนอนหรูหราที่ไม่ใช่บ้านของเธอ หญิงสาวรีบลุกขึ้นนั่ง ก่อนความทรงจำเมื่อคืนจะไหลกลับเข้ามา

เธอไม่ได้ฝัน ตอนนี้เธออยู่ในคฤหาสน์ของเตชินทร์...ในฐานะเมียขัดดอก

เฌอเบลสูดหายใจลึก พยายามกดความรู้สึกอึดอัดเอาไว้ ก่อนลุกไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

เธอเลือกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงยีนส์ตัวโปรด เพราะไม่คิดจะใช้เสื้อผ้าที่คนของเตชินทร์เตรียมไว้ให้

ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"คุณเฌอเบลคะ ตื่นหรือยัง"

"ค่ะป้า"

เมื่อเปิดประตู ป้าสายบัวยืนยิ้มอ่อนโยนอยู่หน้าห้อง

"นายรอทานอาหารเช้าอยู่ค่ะ"

"ฉันไม่หิวค่ะ"

ป้าสายบัวหัวเราะเบา ๆ "ป้าก็เคยพูดแบบนี้"

"สุดท้ายก็โดนนายดุ"

เฌอเบลถอนหายใจ "ก็ได้ค่ะ"

...

ห้องอาหารยังคงเงียบเหมือนเมื่อคืน เตชินทร์นั่งอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจอยู่หัวโต๊ะ มืออีกข้างถือแก้วกาแฟสีดำเขาเงยหน้าขึ้นเพียงนิดเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามา

"นั่ง"

เธอเลื่อนเก้าอี้ออกก่อนนั่งลง ไม่มีบทสนทนามีเพียงเสียงช้อนกระทบจานเป็นครั้งคราว จนกระทั่งเตชินทร์วางหนังสือพิมพ์ลง

"อีกหนึ่งชั่วโมงออกไปกับฉัน"

เฌอเบลชะงัก

"ไปไหน"

"ทำงาน"

"ฉันไม่ได้ทำงานกับคุณ"

"ตั้งแต่วันนี้"

เขาตอบเรียบ ๆ

"เธอทำ"

เฌอเบลวางช้อนเสียงดัง "คุณไม่มีสิทธิ์สั่งชีวิตฉัน"

เตชินทร์เงยหน้าสบตาเธอ "เธอพูดประโยคนี้เป็นครั้งที่สามแล้ว แต่เธอก็ยังอยู่ที่นี่ ก่อนจะพูดอะไรคิดถึงหน้าของคนที่บ้านไว้บ้างก็ดีนะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ

หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่นเถียงกับคนแบบนี้ไม่มีวันชนะ

"ฉันมีงานของตัวเอง สตูดิโอแฟชั่น ลูกค้า แบบเสื้อฉันต้องกลับไปทำงาน"

เตชินทร์หยิบแท็บเล็ตขึ้นมากดหน้าจอ ก่อนเลื่อนมันมาวางตรงหน้าเธอ

บนหน้าจอปรากฏภาพสตูดิโอของเธอพร้อมเอกสารสัญญาเช่า

"ค่าเช่าจ่ายล่วงหน้าอีกหกเดือน"

เฌอเบลมองอย่างตกใจ "ใครจ่าย"

"ฉัน"

เธอเงยหน้าขึ้นทันที "คุณทำแบบนี้ทำไม"

เขาพูดช้า ๆ "ทำลายความฝันของเธอ"

เฌอเบลนิ่งไปคำพูดนั้นทำให้เธอไม่ทันตั้งตัวแต่เพียงเสี้ยววินาที ความดื้อรั้นก็กลับมา

"ฉันจะคืนเงินทุกบาท"

เตชินทร์พยักหน้า "ได้"

"ฉันคิดดอกเบี้ย"

เขาพูดหน้าตายจนเธอแยกไม่ออกว่าเขาพูดจริงหรือไม่

“ก็ได้ฉันจะทำ หวังว่ามันคงไม่ผิดกฎหมายหรอกนะ”

“อือ..แต่ก่อนอื่นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะ ป้าบัวจัดการด้วย” เตชินทร์บอกกับเฌอเบล ก่อนหันไปบอกป้าบัว

“ค่ะคุณเต เดี๋ยวรอคุณเฌอเบลทานข้าวเสร็จป้าจะจัดการให้นะคะ เสื้อผ้าเตรียมไว้แล้วค่ะ”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

รถโรลส์-รอยซ์แล่นออกจากคฤหาสน์ ครั้งนี้เฌอเบลนั่งเงียบ ไม่คิดจะชวนคุย จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าไปในย่านธุรกิจใจกลางเมือง

"นี่ไม่ใช่ทางไปบริษัทคุณ"

เธอหันมองธันวาทีนั่งอยู่หน้ารถตอบแทน

"นายจะพาคุณเฌอเบลไปพบคุณหญิงครับ"

"คุณหญิง?"

เตชินทร์ปิดแฟ้มเอกสาร "ย่าฉัน"

หัวใจของเฌอเบลเต้นแรง "ฉันไม่ไป"

"ไม่ได้ถาม"

"คุณจะให้ฉันไปพบครอบครัวคุณทำไม"

เตชินทร์มองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"เพราะฉันบอกย่าว่า..." เขาหันมาสบตาเธอ "เธอเป็นว่าที่ภรรยาของฉัน"

"อะไรนะ!" เฌอเบลแทบลุกจากเบาะ

"คุณบ้าไปแล้วหรือไงเราตกลงกันแค่เมียขัดดอกไม่ใช่คู่หมั้น!"

เตชินทร์ยังคงนิ่ง "ต่อหน้าย่าเธอคือแฟนฉัน"

"ฉันไม่เล่นละคร"

"แต่ฉันเล่น" เขาตอบทันควัน "และฉันไม่ชอบให้นักแสดงของตัวเองทำพลาด"

เฌอเบลหันหน้าหนีอย่างหงุดหงิด "ฉันจะบอกความจริง"

เตชินทร์ยกโทรศัพท์ขึ้นก่อนเปิดคลิปจากกล้องวงจรปิดหน้าบ้านเมื่อคืน ภาพแม่ของเธอถูกทีมแพทย์พาตัวส่งโรงพยาบาล

ธันวารีบอธิบาย "เมื่อคืนคุณศศิธรมีอาการแน่นหน้าอกครับ นายเลยให้ทีมแพทย์ประจำตระกูลไปรับตัว และส่งตัวไปรักษาที่โรงพยาบาลทันที"

เฌอเบลตกใจ "แม่ฉันเป็นยังไงบ้าง"

"ปลอดภัยแล้ว" เตชินทร์ตอบสั้น ๆ

"ฉันให้หมอดูแลเต็มที่"

หญิงสาวรู้สึกโล่งอก แต่ก็อดถามไม่ได้

"ทำไมคุณถึงช่วย เพราะฉันรับปากว่าครอบครัวเธอจะปลอดภัย"

คำตอบนั้นทำให้เธอเงียบไป

เป็นครั้งแรก...ที่เธอเห็นว่า ภายใต้ท่าทีเย็นชา ผู้ชายคนนี้ทำตามคำพูดของตัวเองจริง ๆ

“แล้วฉันต้องทำยังไงบ้าง” เธอหันมาถามด้วยความเหนื่อยหน่าย

“ไม่ต้องทำไงแค่ทำเหมือนคนรักกันทั่วไป”

“แต่ฉันไม่เคยรักใคร”

“งั้นก็รักฉันสิ” เขาพูดออกมาอย่างไม่อายปากตัวเอง

“นี่คุณ !! ”

รถแล่นเข้าสู่บริเวณคฤหาสน์หลังเก่าอีกแห่งที่อบอวลด้วยบรรยากาศอบอุ่น ต่างจากคฤหาสน์หลักของเตชินทร์อย่างสิ้นเชิง