บทที่ 5 ผู้หญิงของเตชินทร์ 1.

ตอนที่ 5. ผู้หญิงของเตชินทร์ 1.

เมื่อรถจอดสนิท หญิงชราที่แต่งกายเรียบหรูในชุดผ้าไหมก็เดินออกมารออยู่แล้ว

ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มดวงตาอบอุ่นจนเฌอเบลรู้สึกแปลกใจ

"เต!" คุณหญิงปาริชาตยิ้มกว้าง ก่อนสายตาจะเลื่อนมาหยุดที่เฌอเบล

"คนนี้เองเหรอ"

เตชินทร์เดินเข้าไปประคองย่า "ครับ"

คุณหญิงปาริชาตเดินตรงมาหาเฌอเบล ก่อนจับมือเธอไว้ทั้งสองข้าง

"หนูชื่ออะไรลูก"

"เฌอ...เฌอเบลค่ะ"

"น่ารักจัง" หญิงสาวชะงักเธอไม่คิดว่าจะได้รับการต้อนรับแบบนี้

"เข้าบ้านก่อน" คุณหญิงยิ้มอ่อนโยน

"ย่าทำขนมไว้เต็มเลย"

เตชินทร์มองภาพนั้นเงียบ ๆ เขาไม่เคยเห็นย่ายิ้มกว้างขนาดนี้มานานหลายปี

แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังเดินเข้าบ้าน

ธันวากลับได้รับสายจากลูกน้องสีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

"ว่าไง...อะไรนะ!"

ธันวาเหลือบมองเตชินทร์ ก่อนลดเสียงลง

"จับตาไว้ก่อนอย่าเพิ่งลงมือผมจะรายงานนายเอง"

เขากดวางสายหัวใจเต้นแรง เพราะคนของพวกเขาเพิ่งรายงานว่า... มีชายลึกลับกำลังสืบประวัติของเฌอเบล

และคนที่สั่งการ...ไม่ใช่ตำรวจ ไม่ใช่เจ้าหนี้แต่เป็นองค์กรมาเฟียอีกกลุ่มที่ไม่เคยเคลื่อนไหวมานานหลายปี

คุณหญิงปาริชาตจับมือเฌอเบลไว้ไม่ยอมปล่อย ก่อนพาเธอเดินเข้าไปในเรือนรับรองที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สักทั้งหลัง กลิ่นหอมของดอกมะลิและใบเตยลอยอบอวลไปทั่วบ้าน ให้ความรู้สึกอบอุ่นผิดกับคฤหาสน์หลังใหญ่ของเตชินทร์อย่างสิ้นเชิง

"มานั่งนี่สิลูก" เฌอเบลนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ พลางเหลือบมองเตชินทร์ที่นั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าเรียบเฉยเหมือนเดิม ไม่มีทีท่าว่าจะช่วยเธอจากสถานการณ์นี้

"หนูชื่อเฌอเบลใช่ไหม"

"ค่ะ"

"ชื่อเพราะจัง" คุณหญิงปาริชาตยิ้มละมุน ก่อนเอื้อมมือแตะแก้มเธอเบา ๆ

"เตมันไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาให้ย่ารู้จักเลยนะ"

เฌอเบลชะงัก หันไปมองเจ้าของชื่อทันที เตชินทร์ยังคงจิบชาอย่างไม่สะทกสะท้าน

"คุณย่า..." เขาเอ่ยเรียบ ๆ เหมือนจะเปลี่ยนเรื่อง

แต่หญิงชรากลับหัวเราะ "ย่ารู้จักหลานตัวเองดีตั้งแต่แม่ของเตจากไป เด็กคนนี้ก็เอาแต่ทำงาน ไม่เคยสนใจผู้หญิงเลย"

เฌอเบลเม้มริมฝีปากในใจได้แต่คิดว่า...ถ้าคุณย่ารู้ความจริงว่าหนูถูกบังคับมาอยู่กับหลานชายของท่าน คงเสียใจไม่น้อย

"หนูทำงานอะไรจ๊ะ"

"เป็นดีไซเนอร์ค่ะ"

ดวงตาของคุณหญิงปาริชาตเป็นประกายขึ้นทันที

"จริงเหรอ"

"ค่ะ"

"งั้นตามย่ามาหน่อย" หญิงชราลุกขึ้นเดินช้า ๆ ไปยังห้องหนึ่งที่อยู่ด้านใน เมื่อเปิดประตูออก เฌอเบลก็ต้องเบิกตากว้าง

ภายในห้องเต็มไปด้วยจักรเย็บผ้าโบราณ หุ่นโชว์ เสื้อผ้า และแบบร่างจำนวนมาก แม้เวลาจะผ่านมานาน แต่ทุกอย่างยังถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี

"นี่คือห้องของแม่เต" คุณหญิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"แม่ของเตชอบออกแบบเสื้อผ้า" เฌอเบลค่อย ๆ เดินเข้าไปลูบผืนผ้าไหมที่พับไว้อย่างประณีต

"สวยมากค่ะ"

"แม่ของเตเคยบอกว่า..."

คุณหญิงยิ้มบาง "เสื้อผ้าที่ดี ไม่ได้ทำให้คนดูสวยที่สุด..แต่ทำให้คนที่สวมใส่มีความสุขที่สุด"

คำพูดนั้นทำให้เฌอเบลนิ่งไป มันเหมือนกับสิ่งที่เธอเคยพูดกับตัวเองตอนเริ่มเรียนแฟชั่นไม่มีผิด

"หนูเองก็คิดแบบนั้นค่ะ"

คุณหญิงหันมายิ้มกว้าง "ย่าชักชอบหนูแล้วสิ"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นในห้อง เตชินทร์ที่ยืนพิงประตูอยู่เงียบ ๆ มองภาพตรงหน้าด้วยสายตานิ่ง

เขาไม่เคยเห็นย่าหัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้มานานหลายปี

"เต" คุณหญิงหันไปเรียกหลานชาย

"ดูแลหนูเบลดี ๆ นะ ถ้าทำให้หนูร้องไห้ ย่าจะตีแกเอง"

เฌอเบลเผลอยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มแรกตั้งแต่ก้าวเข้ามาในโลกของผู้ชายคนนี้ เตชินทร์เห็นรอยยิ้มนั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเบือนหน้าหนี

"ครับ"

ตอบสั้น ๆ ตามนิสัยเฌอเบลหันไปมองเขาอย่างแปลกใจ

คนเย็นชาแบบนี้...ก็ยอมคนเป็นเหมือนกันสินะแต่ความสงบอยู่ได้ไม่นาน

ธันวารีบเดินเข้ามาที่หน้าประตู สีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติ

"นายครับ"

เตชินทร์ปรายตามอง "มีอะไร"

ธันวาเหลือบมองคุณหญิง ก่อนลดเสียงลง

"ลูกน้องที่เฝ้าด้านนอกจับรถต้องสงสัยได้หนึ่งคัน คนในรถแอบถ่ายรูปคุณเฌอเบลตั้งแต่ลงจากรถ"

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ดวงตาของเตชินทร์เย็นเยียบขึ้นในพริบตา

"เป็นคนของใคร"

ธันวาส่งโทรศัพท์ให้ บนหน้าจอเป็นภาพชายสวมหมวกแก๊ปที่ถูกจับจากกล้องวงจรปิด พร้อมสัญลักษณ์รูปเหยี่ยวสีเงินบนต้นคอ

เตชินทร์กำโทรศัพท์แน่น สีหน้าที่เคยเรียบนิ่งเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวเขาพูดเพียงประโยคเดียว

"พาพวกมันมาหาฉันเป็นหรือตาย...ฉันไม่สน"

เฌอเบลมองชายตรงหน้าด้วยหัวใจที่เริ่มเต้นแรง

เป็นครั้งแรก...ที่เธอได้เห็นตัวตนของ "มาเฟียไร้หัวใจ" อย่างแท้จริง.