บทที่ 6 คนแก่ที่คุณหลอก

ตอนที่ 6 คนแก่ที่คุณหลอก

หลังจากใช้เวลาพูดคุยกับคุณหญิงปาริชาตอยู่อีกพักใหญ่ เตชินทร์ก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้

"คงต้องกลับแล้วครับคุณย่า"

คุณหญิงปาริชาตมองหลานชาย ก่อนหันมาหาเฌอเบล

"หนูเบล วันหลังมาหาย่าอีกนะ"

"ได้ค่ะคุณย่า"

"แล้วถ้าเตมันทำอะไรให้หนูไม่สบายใจ โทรหาย่าได้เลยนะ"

เฌอเบลเหลือบมองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

"ค่ะ"

เตชินทร์ถอนหายใจเบา ๆ "ย่าครับ ผมยืนอยู่ตรงนี้"

"ก็รู้" คนเป็นย่ายิ้มอย่างอารมณ์ดี "ถึงได้พูด"

เฌอเบลหลุดหัวเราะออกมา เตชินทร์หันมองทันที

"ขำอะไร"

"เปล่าค่ะ"

"เห็นอยู่ว่าขำ"

"ก็คุณย่าน่ารักดีนี่คะ"

คุณหญิงปาริชาตยิ้มกว้างกว่าเดิม

"เห็นไหม ย่าบอกแล้วว่าเตต้องดูแลหนูเบลดี ๆ"

เตชินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ครับ"

"ต้องดูแลให้ดีนะ"

"ครับ"

"ห้ามทำให้หนูเบลร้องไห้"

"ครับ"

เฌอเบลหันไปมองเขา

คนอย่างเตชินทร์ วรากร ที่ใคร ๆ ต่างก็กลัว กลับยืนรับคำสั่งจากคุณย่าเหมือนเด็กโดนผู้ใหญ่กำชับ ภาพนั้นทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาอีกครั้ง

"ยิ้มอะไรอีก"

"ไม่ได้ยิ้มค่ะ"

"เธอยิ้ม"

"คุณตาฝาดแล้วค่ะ"

"ฉันยังไม่แก่"

"ฉันก็ยังไม่ได้บอกว่าคุณแก่"

"แต่สีหน้าเธอบอก"

เฌอเบลกำลังจะเถียง แต่คุณหญิงปาริชาตกลับพูดแทรกขึ้นมาก่อน

"พอเลยทั้งคู่ ไปได้แล้ว เดี๋ยวรถติด"

เตชินทร์เดินนำออกไป เฌอเบลยกมือไหว้คุณหญิงปาริชาตอีกครั้ง ก่อนเดินตามเขาไป

แต่ก่อนจะพ้นประตู เธอก็ได้ยินเสียงคุณย่าพูดไล่หลังมา

"เต!"

ชายหนุ่มหยุดเดิน

"ครับ"

"ดูแลเมียดี ๆ"

เฌอเบลแทบสะดุดเท้าตัวเอง

"คุณย่า!"

เสียงหัวเราะของคุณหญิงปาริชาตดังตามหลังมา “เอาไว้ย่าจะจัดการหาฤกษ์ไว้ให้เองไม่ต้องเป็นห่วง”

ส่วนคนที่ถูกเรียกกลับทำเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

"ได้ครับ"

เฌอเบลหันขวับไปมอง "คุณ!"

เตชินทร์ไม่สนใจ เดินออกไปหน้าบ้านทันที หญิงสาวได้แต่กัดฟันเดินตาม

ทันทีที่ประตูรถปิดลงบรรยากาศภายในรถก็เงียบสนิทธันวานั่งอยู่ด้านหน้าเป็นคนขับ เตชินทร์นั่งเบาะหลังฝั่งหนึ่ง

ส่วนเฌอเบลนั่งอีกฝั่ง โดยเว้นระยะห่างจากเขามากที่สุดเท่าที่จะทำได้ รถเคลื่อนตัวออกจากบ้านคุณหญิงปาริชาต

ผ่านไปไม่ถึงสามนาที... "คุณโกหกคุณย่า"

เตชินทร์ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่าง "เรื่องอะไร"

"ทุกเรื่อง"

"ฉันโกหกเรื่องไหน" เฌอเบลหันขวับไปมอง

"ก็เรื่องที่คุณบอกว่าฉันเป็นคนรักของคุณไง"

เตชินทร์หันมามองเธอช้า ๆ "แล้วไม่ใช่หรือไง"

"ไม่ใช่!" เสียงของเธอดังขึ้นทันที

ธันวาที่นั่งอยู่ด้านหน้ากระแอมเบา ๆ แล้วพยายามกลั้นยิ้มเตชินทร์เหลือบมองกระจกมองหลัง

"ธันวา"

"ครับนาย"

"ขับต่อไป"

"ครับ"

เฌอเบลกอดอกแน่น "คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่"

"รู้"

"คุณกำลังหลอกคนแก่!"

"ย่าฉันไม่ได้โง่"

"แต่คุณกำลังทำให้ท่านเข้าใจผิด!"

"แล้วมันเสียหายตรงไหน"

"ก็..." เฌอเบลชะงักไป

"มันไม่ถูกต้อง อีกอย่าเมื่อกี้คุณย่าบอกว่าจะหาฤกษ์"

เตชินทร์เลิกคิ้ว

"แล้วไง" ขาถาม

"คุณบอกว่าฉันเป็นผู้หญิงของคุณ บอกว่าเราเป็นคู่รักกัน บอกว่าจะดูแลฉันอย่างดี ทั้งที่ความจริง..."

เธอเว้นจังหวะ

"ฉันเป็นแค่เมียขัดดอกของคุณ"

ทันทีที่คำสุดท้ายหลุดออกมา บรรยากาศในรถก็เงียบลง

เตชินทร์หันมองเธอเต็มตา

"อย่าพูดคำนั้นต่อหน้าคนอื่น"

"ทำไม?"

"ฉันไม่ชอบ"

"แต่คุณเป็นคนพูดเองตั้งแต่วันแรก"

"ตอนนี้ฉันไม่อยากให้พูด"

เฌอเบลมองเขาอย่างไม่เข้าใจ "คุณนี่เข้าใจยากจริง ๆ"

"เธอก็เหมือนกัน"

"ฉันตรงไหนเข้าใจยาก"

"ทุกตรง"

"นี่!" เฌอเบลหันหน้าหนีอย่างหงุดหงิดเตชินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น

"ย่าอยากเห็นฉันแต่งงาน"

เธอหันกลับมา "แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน"

"เกี่ยว"

"ยังไง?"

"เพราะถ้าฉันบอกย่าว่าเธอเป็นผู้หญิงที่อยู่ในความดูแลของฉัน ย่าจะถามต่อ"

เขาหยุดเล็กน้อย "ถามว่าทำไมถึงต้องดูแล"

เฌอเบลเริ่มเข้าใจ

"แล้ว?"

"ฉันขี้เกียจตอบ"

เธออ้าปากค้าง "แค่นั้น?"

"แค่นั้น"

"คุณเลยเอาฉันไปเป็นแฟนปลอม ๆ ให้คุณย่าเชื่อ?"

"ใช่"

"คุณนี่มัน..."

เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ

"เห็นแก่ตัว"

เตชินทร์ไม่เถียง "อืม"

"คุณควรบอกความจริง"

"เรื่องอะไร"

"เรื่องหนี้ เรื่องที่พ่อฉันติดหนี้คุณ เรื่องที่ฉันต้องมาอยู่กับคุณ"

"ไม่ได้"

"ทำไม?"

"ย่าไม่ควรรู้" น้ำเสียงของเขาคราวนี้จริงจังกว่าเดิม

เฌอเบลนิ่งไป

"เพราะ?"

"เพราะย่าเป็นคนแก่"

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง

"และฉันไม่อยากให้คนที่ฉันรักต้องมารับรู้เรื่องสกปรกของโลกที่ฉันอยู่"

คำตอบนั้นทำให้เฌอเบลเงียบ เป็นครั้งแรกที่เธอได้ยินคำว่า คนที่ฉันรัก ออกจากปากของเขา

แม้เขาจะหมายถึงคุณย่า...แต่บางอย่างในน้ำเสียงนั้นกลับทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ เธอจึงรีบหันหน้าหนี

"ถึงอย่างนั้นคุณก็ไม่ควรโกหก"

"ถ้าไม่โกหก เธอคิดว่าย่าจะยอมให้เธออยู่ที่บ้านฉันในฐานะอะไร"

เฌอเบลเงียบ

"ย่าจะถาม"

"ก็ให้ฉันตอบเอง"

"แล้วเธอจะตอบว่าอะไร"

"ฉัน..." เธอชะงัก

เตชินทร์มองเธออย่างรู้ทัน "เห็นไหม"

"แต่ฉันไม่อยากเป็นคนรักปลอม ๆ ของคุณ"

"ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นแฟนเธอ"

"ดี!"

เธอหันไปมองเขา "งั้นต่อหน้าคุณย่าครั้งหน้า เราไม่ต้องแสดงแล้ว"

เตชินทร์นิ่ง

"ไม่ได้"

"ทำไมอีก?"

"ย่าชอบเธอ"

"แล้ว?"

"ถ้าฉันเปลี่ยนท่าที ย่าจะสงสัย"

เฌอเบลถอนหายใจแรง "งั้นก็เรื่องของคุณ"

"ถูก"

"ฉันไม่ช่วยแล้ว"

เตชินทร์พยักหน้าอย่างง่ายดาย "ได้"

เธอหันกลับไปมองนอกหน้าต่างด้วยความหงุดหงิด

แต่ไม่ถึงสิบวินาที...เสียงทุ้มก็ดังขึ้น

"แต่ถ้าย่าถาม"

"ฉันจะตอบเอง"

"ตอบว่า?"

เตชินทร์มองเธอ ก่อนพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

"ว่าเธอรักฉันมาก"

"คุณเตชินทร์!"

ธันวาหลุดไอออกมาอีกครั้ง เฌอเบลหน้าแดงด้วยความโมโห

"ฉันไม่มีวันพูด!"

เตชินทร์เอนหลังพิงเบาะ "งั้นก็อย่าทะเลาะกับฉัน"

"คุณเป็นคนเริ่ม!"

"แต่เธอเสียงดัง"

"เพราะคุณกวนประสาท!"

"รู้"

"รู้แล้วยังทำ!"

"ก็สนุกดี" เฌอเบลนิ่งไป

ก่อนจะหยิบหมอนใบเล็กที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาแล้วฟาดใส่เขาเต็มแรง

ปึก! หมอนกระแทกเข้ากลางอกชายหนุ่ม ธันวาเห็นผ่านกระจกมองหลังถึงกับต้องเม้มปากแน่น

เตชินทร์ก้มมองหมอนในมือ จากนั้นจึงเงยหน้ามองหญิงสาว เฌอเบลเชิดหน้า

"สมควร"

เขานิ่ง ก่อนจะพูดเสียงเรียบ "ครั้งแรกที่มีคนกล้าตีฉัน"

"แล้วจะทำไม?"

มุมปากของเตชินทร์ยกขึ้นช้า ๆ

"ยังไม่รู้" เฌอเบลขมวดคิ้ว

"แต่เดี๋ยวคงรู้" หญิงสาวมองเขาอย่างระแวง