บทที่ 7 ว่าที่ภรรยา
ตอนที่ 7 ว่าที่ภรรยา
รถคันหรูแล่นกลับเข้ามาภายในคฤหาสน์วรากรในช่วงบ่าย เฌอเบลก้าวลงจากรถพร้อมกับเตชินทร์ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ การนั่งรถกับผู้ชายคนนี้ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกสงบเลยสักครั้ง โดยเฉพาะหลังจากทะเลาะกันเรื่องที่เขาเอาเธอไปหลอกคุณย่า
"ฉันจะขึ้นห้อง" เธอพูดทันทีที่เดินเข้ามาในตัวบ้าน
"ไปทำอะไร"
"ทำงาน"
"งานอะไร"
เฌอเบลหันกลับมามอง "งานของฉันค่ะ"
เตชินทร์เลิกคิ้ว "ประชด?"
"เปล่า"
"ฟังเหมือน"
"คุณจะคิดยังไงก็เรื่องของคุณ" พูดจบหญิงสาวก็เดินหนีทันที เตชินทร์มองตามแผ่นหลังบาง ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ ยังไม่ทันที่เขาจะเดินตามไป เสียงรถอีกคันก็ดังขึ้นบริเวณหน้าคฤหาสน์
เตชินทร์หันไปมอง ประตูรถเปิดออก ชายหนุ่มสามคนเดินลงมา คนแรกคือ ภาคิน อายุสามสิบสอง เจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่และเป็นเพื่อนสนิทของเตชินทร์มาตั้งแต่สมัยเรียน นิสัยพูดมาก ปากไว และไม่เคยเกรงใจใคร
คนที่สองคือ อัศวิน อายุสามสิบเอ็ด นักธุรกิจหนุ่มเจ้าของบริษัทโลจิสติกส์ บุคลิกสุขุม พูดน้อย แต่สายตาเฉียบคมและมองคนเก่ง ส่วนคนสุดท้ายคือ รามิล อายุสามสิบสาม เจ้าของไนต์คลับชื่อดัง เป็นคนอารมณ์ดี กวนประสาท และชอบหาเรื่องแซวเพื่อนตัวเองเป็นที่สุด
ทั้งสามคนเดินเข้ามาภายในบ้านโดยไม่ต้องให้ใครมาต้อนรับ เพราะพวกเขาคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี
"ไอ้เต!" ภาคินตะโกนเรียกทันที
"อยู่ไหนวะ!"
"เบาเสียงหน่อย"
อัศวินพูดเตือน "บ้านมัน ไม่ใช่ตลาดหรือสนามยิงปืน"
รามิลหัวเราะ
"ปล่อยมัน วันนี้ฉันอยากเห็นหน้าคนเย็นชาว่าจะทำหน้ารำคาญได้แค่ไหน"
เสียงฝีเท้าดังมาจากโถงทางเดิน เตชินทร์เดินออกมา
"มาทำไม"
ภาคินยิ้มกว้าง "คิดถึง"
"ไสหัวกลับไป"
"เห็นไหม" ภาคินหันไปหาอีกสองคน "มันยังเป็นไอ้เตคนเดิม"
รามิลหัวเราะ "พวกกูเอาเอกสารมาให้"
อัศวินพูดพลางยกแฟ้มในมือขึ้น "แล้วก็มีเรื่องที่ต้องคุย"
เตชินทร์กำลังจะตอบ แต่จังหวะนั้นเอง...ประตูห้องทำงานชั้นล่างเปิดออก เฌอเบลเดินออกมาพร้อมแฟ้มสเก็ตช์ในมือ เธอเพิ่งนึกได้ว่าลืมสมุดออกแบบไว้ในรถ จึงกำลังจะลงไปเอา
แต่ทันทีที่เดินมาถึงโถงกลาง... สายตาของชายหนุ่มทั้งสามก็หยุดอยู่ที่เธอพร้อมกัน
เงียบ เงียบชนิดที่แม้แต่เสียงเครื่องปรับอากาศยังฟังชัด
เฌอเบลหยุดเดิน
ภาคินมองเธอ จากนั้นมองเตชินทร์ แล้วกลับมามองเธออีกครั้ง
"ใครวะ?" รามิลขมวดคิ้ว "กูก็อยากรู้"
อัศวินไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาที่มองเฌอเบลนั้นชัดเจนว่าเขากำลังประเมินสถานการณ์ เฌอเบลหันไปมองเตชินทร์เหมือนกำลังรอให้เขาเป็นคนตอบ ชายหนุ่มกลับเดินเข้ามายืนข้างเธออย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนพูดออกมาเพียงประโยคเดียว
"ว่าที่ภรรยากู"
เงียบ คราวนี้ไม่ใช่แค่เงียบธรรมดาแต่ทั้งสามคนเหมือนถูกหยุดเวลา
"หา?" ภาคินอ้าปากค้าง
รามิลถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง
ส่วนอัศวินที่นิ่งที่สุดยังเลิกคิ้วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"เมื่อกี้มึงพูดว่าอะไรนะ"
เตชินทร์มองเพื่อนนิ่ง ๆ "ว่าที่ภรรยา"
"มึง?"
ภาคินชี้หน้าตัวเอง ก่อนชี้ไปที่เตชินทร์ "เตชินทร์ วรากร?"
"ใช่"
"คนที่ไม่เคยคบใครเกินสามเดือน?"
"อืม"
"คนที่เคยบอกว่าการแต่งงานเป็นเรื่องเสียเวลา?"
"ใช่"
"คนที่บอกว่าจะไม่มีวันแต่งงาน?" เตชินทร์พยักหน้า
"ใช่"
ภาคินหันไปมองเฌอเบลอีกครั้งก่อนหันกลับมามองเพื่อน
"แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ?"
เฌอเบลเกือบหลุดหัวเราะ เตชินทร์กลับตอบอย่างหน้าตาย
"เรื่องของกู"
"ไม่ใช่!" ภาคินสวนทันที
"มันเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในรอบสิบปีของพวกกูเลย!"
รามิลเดินเข้ามาใกล้เฌอเบล
"สวัสดีครับ ผมรามิล" เขาหันไปหาเตชินทร์
"แล้วเธอชื่ออะไร?"
"เฌอเบลค่ะ"
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ"
ภาคินรีบเข้ามาบ้าง "ผมภาคินครับ"
อัศวินพยักหน้าให้ "อัศวิน"
เฌอเบลยิ้มให้ทั้งสามคน "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ"
เตชินทร์จึงพูดต่อ "เฌอเบล นี่เพื่อนฉัน"
"ส่วนพวกมึง..." เขามองทั้งสามคน
"นี่เฌอเบล"
ภาคินยิ้ม "ว่าที่ภรรยา"
เตชินทร์ปรายตามอง "มีอะไร?"
"เปล่า" ภาคินยิ้มกว้าง
"แค่ยังทำใจไม่ได้" เฌอเบลมองนาฬิกา ก่อนนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีงานค้างอยู่
"ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"
เตชินทร์หันมามอง "ไปไหน"
"ทำงานค่ะ"
"ไม่พัก?"
"งานฉันยังไม่เสร็จ"
เธอหันไปยิ้มให้เพื่อนของเขา "ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนนะคะ"
"เช่นกันครับ" รามิลตอบอย่างสุภาพ
เฌอเบลเดินขึ้นบันไดไป จนกระทั่งเสียงประตูห้องของเธอปิดลง
...
สามวินาที ห้าวินาที สิบวินาที เตชินทร์ยังไม่ทันได้นั่ง
"มึงมีอะไรจะอธิบายไหม?" ภาคินเปิดก่อนทันที
เตชินทร์นั่งลงบนโซฟา "ไม่มี"
"ไม่มีบ้านมึงสิ!" รามิลตามทันที
"เมื่อกี้มึงพูดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นว่าที่ภรรยา!"
"ใช่"
"แล้วเมื่อไหร่?"
"อะไรเมื่อไหร่"
"มึงไปมีเมียตั้งแต่ตอนไหน!"
"ยังไม่มี"
ทั้งสามคนเงียบ ภาคินหรี่ตา "เดี๋ยวนะ"
"มึงบอกว่าเธอเป็นว่าที่ภรรยา แต่ยังไม่มีเมีย?"
"อืม"
"แล้วตกลงคบกันหรือยัง?"
"ไม่"
"หมั้น?"
"ไม่"
"จะแต่ง?"
"เร็วๆ นี้"
ภาคินกุมขมับ "แล้วมึงจะให้พวกกูเข้าใจว่าอะไร?"
เตชินทร์เอนหลังพิงโซฟา "เธอจะเป็นภรรยาของกู"
"อนาคต?"
"ใช่"
รามิลมองหน้าอัศวิน "กูว่ามันเพี้ยน"
อัศวินพยักหน้า "เห็นด้วย"
เตชินทร์มองเพื่อนทั้งสามคนอย่างรำคาญ
"ถามเสร็จหรือยัง"
"ยัง!" ภาคินกระแทกตัวนั่งลงตรงข้าม
"คำถามต่อไป เธอเป็นใคร?"
"เฌอเบล"
"กูรู้ชื่อ!"
"แล้วจะถามทำไม"
"หมายถึงภูมิหลัง!"
เตชินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
"เธอเป็นลูกหนี้ของกู" ทั้งสามคนมองหน้ากัน
"ลูกหนี้?"
"พ่อเธอติดหนี้กู"
รามิลเริ่มขมวดคิ้ว "แล้ว?"
"กูเอาเธอมาชดใช้หนี้" ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง ภาคินมองหน้าเพื่อนนิ่ง ๆ
"มึงกำลังจะบอกว่า..."
เตชินทร์ยกแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างไม่สะทกสะท้าน "เธอเป็นเมียขัดดอก"
"เชี่ย!" ภาคินสบถออกมา รามิลถึงกับหัวเราะไม่ออก ส่วนอัศวินมองเตชินทร์อย่างจริงจัง
"แล้วทำไมต้องเป็นภรรยา?"
เตชินทร์วางแก้วลง "เพราะย่าต้องการให้กูแต่งงาน"
"มึงเลยเอาลูกหนี้มาเป็นเมีย?"
"ชั่วคราว" เขาตอบหน้านิ่ง
ภาคินจ้องหน้าเพื่อน "แล้วถ้าย่ามึงไม่อยู่ล่ะ?"
เตชินทร์นิ่งไป "ก็ยังเหมือนเดิม"
คำตอบนั้นทำให้ทั้งสามคนเงียบ เพราะน้ำเสียงของเตชินทร์ไม่ได้ฟังเหมือนกำลังพูดถึงข้อตกลงชั่วคราวเลยสักนิด
รามิลยกยิ้มเจ้าเล่ห์ "เต"
"อะไร"
"มึงชอบเธอหรือเปล่าวะ?"
เตชินทร์หันไปมองทันที "ไร้สาระ"
"กูถามจริง"
"ไม่"
"แน่?"
"แน่" ภาคินหัวเราะ
"แล้วทำไมมึงถึงมองตามเธอจนเดินขึ้นบันไดไป?"
เตชินทร์นิ่ง รามิลรีบเสริม
"แล้วทำไมต้องบอกว่าเป็นว่าที่ภรรยา ทั้งที่จริง ๆ จะบอกว่าเป็นลูกหนี้ก็ได้?" อัศวินพูดขึ้นอย่างเรียบ ๆ "ที่สำคัญ..." เขามองเตชินทร์
"เมื่อกี้ตอนเธอเดินขึ้นห้อง มึงมองตามเธอ"
เตชินทร์หรี่ตา "พวกมึงมาที่นี่เพื่อส่งเอกสาร หรือมาสอบสวนกู"
ภาคินยิ้มกว้าง "ทั้งสองอย่าง"
"ถ้าไม่อยากตายก็หยุด"
"นั่นไง" รามิลหัวเราะ
"เริ่มโมโหแล้ว" ภาคินเอนตัวเข้าไปข้างหน้า
"กูถามอีกข้อเดียว" เตชินทร์ถอนหายใจ "อะไร"
"ถ้าเธอเป็นแค่เมียขัดดอกจริง ๆ ..." ภาคินเหลือบมองขึ้นไปยังชั้นสอง "แล้วทำไมบ้านมึงถึงมีของผู้หญิงเต็มไปหมดวะ?"
เตชินทร์ชะงัก เพราะเขาเองก็เพิ่งสังเกตเห็นตั้งแต่เฌอเบลเข้ามาอยู่ที่นี่...คฤหาสน์ที่เคยเงียบจนเหมือนบ้านร้างกลับมีชีวิตขึ้นมาอย่างประหลาด และเขาเองก็เริ่มชินกับการได้ยินเสียงของเธอ
โดยไม่รู้ตัว "เพราะเธออยู่ที่นี่" เตชินทร์ตอบสั้น ๆ ภาคินยิ้มมุมปาก "นั่นแหละ"
"อะไร"
"มึงเริ่มชินกับการมีเธอแล้ว" เตชินทร์ไม่ตอบเพียงหยิบแฟ้มบนโต๊ะขึ้นมาเปิด แต่ครั้งแรกในรอบหลายปี...เขากลับอ่านเอกสารตรงหน้าไม่เข้าหัวเลยสักบรรทัด
