บทที่ 8 ความฝันของเธอ

ตอนที่ 8 ความฝันของเธอ

หลังจากเพื่อนทั้งสามคนของเตชินทร์กลับไปแล้ว คฤหาสน์วรากรก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เตชินทร์นั่งอยู่ในห้องรับแขกตามลำพัง เอกสารหลายแฟ้มถูกวางอยู่ตรงหน้า แต่สายตาของเขากลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับมันเท่าไรนัก

ภาพของเฌอเบลที่เดินขึ้นชั้นสองไปก่อนหน้านี้ยังติดอยู่ในหัว ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าจะไปทำงานตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่ เธอไม่เคยขออะไรจากเขาเลย แม้แต่บัตรเครดิตที่เขายื่นให้ เธอก็ยังปฏิเสธ

เตชินทร์หยิบแฟ้มขึ้นมาเปิด แต่ยังไม่ทันอ่านได้ถึงสองบรรทัดก็ปิดมันลงสุดท้ายชายหนุ่มก็ลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นชั้นสอง เขาหยุดอยู่หน้าห้องของเฌอเบล ประตูไม่ได้ปิดสนิทเสียงดินสอขีดลงบนกระดาษดังแผ่ว ๆ จากด้านใน

เตชินทร์ผลักประตูเข้าไป

สิ่งแรกที่เขาเห็นไม่ใช่เจ้าของห้อง แต่เป็นโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยผ้าหลากสี ตัวอย่างเนื้อผ้า สมุดสเก็ตช์ ดินสอ และกระดาษแบบร่างจำนวนมาก

หญิงสาวนั่งอยู่ตรงกลางโต๊ะ กำลังใช้ดินสอวาดเส้นลงบนกระดาษอย่างตั้งใจเธอไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเขา

"เข้ามาทำไมคะนี่ห้องฉัน" เฌอเบลชะงัก ก่อนเงยหน้าขึ้น

"คุณหมายถึงห้องในคฤหาสน์?"

"ใช่"

"งั้นฉันขอคืนค่ะ"

เตชินทร์เลิกคิ้ว "คืน?"

"ฉันจะย้ายออก"

"ไม่ได้"

"เห็นไหมคะ" เธอก้มกลับไปวาดรูปต่อ

"ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าคุณจะตอบแบบนี้"

เตชินทร์เดินเข้ามาใกล้โต๊ะ สายตาของเขาไล่ไปตามแบบร่างตรงหน้า ชุดเดรสสีขาวตัวหนึ่งถูกวาดเอาไว้อย่างละเอียด อีกหน้าหนึ่งเป็นแบบชุดสูทผู้หญิงถัดไปเป็นการเลือกโทนสีและเนื้อผ้า ทุกอย่างถูกจัดวางเป็นระบบ

"ทำอะไร"

"ออกแบบ"

"ฉันรู้ว่าออกแบบ"

เฌอเบลเงยหน้ามอง "แล้วจะถามทำไมคะ"

เตชินทร์ไม่ตอบเขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู

"นี่แบรนด์เธอ?"

"ค่ะ"

"เฌอเบล"

"ใช่"

"ตั้งใจจะทำจริง ๆ?"

หญิงสาววางดินสอลง "ฉันไม่ได้ฝันเล่น ๆ นะคะ"

น้ำเสียงของเธอจริงจังขึ้น "ฉันเรียนด้านแฟชั่นมา ฉันทำงานเก็บเงินมาหลายปีเพื่อเปิดแบรนด์ของตัวเอง ฉันรู้ว่ามันยาก แต่ฉันอยากทำ"

เตชินทร์มองเธอนิ่ง ๆ "ทั้งที่ตอนนี้เธอมีหนี้ห้าสิบล้าน?"

เฌอเบลเม้มริมฝีปาก "หนี้ของพ่อฉัน ไม่ใช่ความฝันของฉัน"

คำตอบนั้นทำให้ชายหนุ่มเงียบ เธอหยิบดินสอขึ้นมาอีกครั้ง

"ฉันอาจต้องอยู่ที่นี่เพราะหนี้ของพ่อ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องทิ้งชีวิตตัวเอง"

เตชินทร์มองหญิงสาวตรงหน้าเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นชัด ๆ ว่า...เฌอเบลไม่ได้คิดจะยอมแพ้ให้กับสถานการณ์เธอเพียงกำลังหาวิธีเดินต่อไปในชีวิตที่ถูกคนอื่นบังคับให้เปลี่ยน

"ถ้าฉันต้องใช้เงินคุณเพื่อทำแบรนด์ ฉันก็ไม่เอา"

เธอพูดต่อ "ฉันจะสร้างมันด้วยตัวเอง"

"ดื้อ"

"เรียกว่ามีศักดิ์ศรีค่ะ"

เตชินทร์ยกมุมปาก "เหมือนกัน"

เฌอเบลขมวดคิ้ว "อะไรเหมือนกัน"

"ฉันก็ไม่ชอบให้ใครดูถูก"

เธอมองเขาอย่างแปลกใจแต่ชายหนุ่มกลับไม่พูดอะไรต่อเขาวางแบบร่างลงที่เดิมแล้วหันหลังกลับ

"พรุ่งนี้จะไปไหน"

"สตูดิโอ"

"ทำไม"

"ต้องไปเช็กผ้า แล้วก็มีงานที่ลูกค้าสั่งไว้"

"ให้คนเอามาส่งที่นี่"

"ไม่ได้ค่ะ"

"ทำไม"

"ฉันต้องดูเอง"

"ให้คนของฉันไปแทน"

เฌอเบลถอนหายใจ "คุณเตชินทร์"

"ว่า"

"ฉันกำลังจะไปทำงาน"

"ฉันรู้"

"ไม่ใช่ไปเที่ยว"

"ฉันก็รู้"

"งั้นคุณจะห้ามทำไม"

เตชินทร์หันกลับมา "เธอไปคนเดียวไม่ได้"

"ทำไม?"

"เพราะช่วงนี้มีคนกำลังตามเธอ"

มือที่กำลังเก็บดินสอของเฌอเบลหยุดทันที

"อะไรนะ?"

"มีคนจับตาดูเธอ"

"ใคร?"

"ยังไม่รู้"

"แล้วคุณรู้ได้ยังไง"

"ฉันมีวิธีของฉัน"

เฌอเบลลุกขึ้นยืน "ถ้าคุณรู้ว่ามีคนตาม แล้วคุณจะให้ฉันอยู่แต่ในบ้านหรือไง?"

"ถ้าจำเป็น"

"ฉันไม่ใช่นักโทษนะ!"

"ฉันรู้"

"แล้วคุณจะควบคุมฉันทุกอย่างไม่ได้"

เตชินทร์มองเธออย่างใจเย็น "ฉันไม่ได้จะควบคุม"

"แล้วนี่เรียกว่าอะไร?"

"ป้องกัน"

"ฉันดูแลตัวเองได้"

"ฉันรู้"

"งั้นก็จบ"

"ไม่จบ"

เฌอเบลจ้องหน้าเขา เตชินทร์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ

"เธอดูแลตัวเองได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะรู้ว่าใครกำลังมองเธออยู่"

หญิงสาวนิ่งไป "ฉันจะไปทำงาน ไม่ได้ไปก่อสงคราม"

"สำหรับเธออาจไม่ใช่สงคราม"

เขาหยุดเล็กน้อยดวงตาคมสบกับเธอโดยตรง

"แต่สำหรับคนที่กำลังตามเธออยู่ มันอาจใช่"

คำพูดนั้นทำให้เฌอเบลเงียบลงเพราะแววตาของเขาไม่ได้ล้อเล่นมันจริงจังจนเธอสัมผัสได้

"แล้วฉันต้องทำยังไง"

"พรุ่งนี้ฉันจะไปกับเธอ"

"คุณ?"

"ใช่"

"คุณจะไปสตูดิโอฉัน?"

"มีปัญหา?"

"มีค่ะ"

เฌอเบลกอดอก "คุณไปที คนของคุณก็จะตามไปอีกเป็นสิบ แล้วฉันจะทำงานยังไง"

"ฉันไปคนเดียว"

เธอหัวเราะออกมา "คุณเนี่ยนะไปคนเดียว?"

"ทำไม"

"ก็คุณเป็นมาเฟีย"

เตชินทร์นิ่งไป เฌอเบลเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

"ฉันหมายถึง..."

"พูดต่อ"

"ไม่พูดแล้วค่ะ"

มุมปากของเตชินทร์ยกขึ้นเล็กน้อย "พรุ่งนี้ฉันจะไปกับเธอ"

"แต่ห้ามยุ่งกับงานของฉัน"

"ตกลง"

"ห้ามสั่งลูกน้องฉัน"

"ตกลง"

"ห้ามทำให้ลูกค้าฉันกลัว"

"ถ้าเขาไม่ทำอะไรฉันก่อน"

"คุณ!"

เตชินทร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนเดินออกจากห้อง

เฌอเบลมองตามอย่างหงุดหงิด "คนอะไร..."

เธอบ่นพึมพำ ก่อนหันกลับมานั่งทำงานต่อ

แต่ทันทีที่เปิดสมุดสเก็ตช์ สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่ง เป็นแบบชุดที่เธอวาดเอาไว้ตั้งแต่ก่อนเกิดเรื่องทั้งหมด

หญิงสาวมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมา

"สักวัน..." เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ

"ฉันจะทำให้แบรนด์เฌอเบลเป็นที่รู้จักให้ได้"

ในเวลาเดียวกันเตชินทร์เดินลงมาถึงชั้นล่างธันวาที่กำลังตรวจเอกสารอยู่ลุกขึ้นทันที

"นายครับ"

"อืม"

"มีเรื่องหนึ่งครับ"

เตชินทร์หยุดเดิน "อะไร"

ธันวายื่นโทรศัพท์ให้ บนหน้าจอเป็นภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณหน้าคฤหาสน์ รถสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ฝั่งตรงข้าม

"คันนี้จอดอยู่ตรงนั้นเกือบสองชั่วโมงแล้วครับ"

เตชินทร์รับโทรศัพท์มาดู

"ทะเบียน?"

"ป้ายปลอมครับ"

ดวงตาของชายหนุ่มเย็นลงทันที "ตามมัน"

"ครับ"

เตชินทร์คืนโทรศัพท์ให้ธันวา ก่อนเงยหน้ามองขึ้นไปยังชั้นสอง ตรงห้องที่เฌอเบลยังคงนั่งทำงานอยู่เขาไม่รู้ว่าคนพวกนั้นต้องการอะไร

แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขารู้แน่ชัดไม่มีใครมีสิทธิ์แตะต้องผู้หญิงของเขา

แม้แต่คนเดียว