บทที่ 9 คนที่ไม่ชอบหน้า

ตอนที่ 9 คนที่ไม่ชอบหน้า

เช้าวันต่อมา เฌอเบลเดินลงมาจากชั้นสองพร้อมกระเป๋าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารและตัวอย่างผ้าเธอสวมเสื้อเชิ้ตสีครีมกับกางเกงขายาวสีดำ ผมยาวถูกมัดรวบอย่างเรียบร้อย ใบหน้ามีเพียงเครื่องสำอางบาง ๆ

เตชินทร์ที่นั่งอยู่บริเวณห้องรับแขกเงยหน้าขึ้นมอง สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เธอครู่หนึ่ง

"พร้อมแล้ว?"

"ค่ะ"

"ไป"

เฌอเบลเดินตามเขาออกไป ทันทีที่เห็นรถ หญิงสาวก็หยุด

"ไหนบอกว่าจะไปกับฉันแค่สองคน?"

เตชินทร์เปิดประตูรถ

"ก็สองคน"

เฌอเบลมองไปรอบ ๆ "แล้วธันวาล่ะ?"

"ขับรถ"

"นั่นก็สามคนแล้ว"

"เธอนับคนขับด้วย?"

"ก็นับสิคะ"

เตชินทร์มองหน้าเธอนิ่ง ๆ

"ขึ้นรถ"

"เผด็จการ"

"ได้ยิน"

"ตั้งใจให้ได้ยินค่ะ"

หญิงสาวขึ้นรถไปอย่างหงุดหงิด ธันวาที่อยู่ด้านหน้าก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้ม ไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์

สตูดิโอของเฌอเบลตั้งอยู่ในย่านธุรกิจใจกลางเมืองด้านหน้าเป็นร้านขนาดไม่ใหญ่มาก แต่ตกแต่งเรียบหรู มีชื่อแบรนด์ "Cherbell" ติดอยู่บนกระจก

ทันทีที่รถจอด

เฌอเบลเปิดประตูลงจากรถ แต่เมื่อเห็นเตชินทร์เดินลงมาตาม...หญิงสาวก็หันกลับไปมองเขา

"คุณจะลงมาด้วยจริง ๆ เหรอ?"

"ฉันบอกแล้วว่าจะมาด้วย"

"แต่คุณแต่งตัวเหมือนจะไปประชุมบริษัท"

เตชินทร์ก้มมองเสื้อสูทของตัวเอง

"แล้ว?"

"มันไม่เข้ากับที่นี่"

"ฉันไม่จำเป็นต้องเข้ากับที่นี่"

เฌอเบลถอนหายใจ "ตามใจคุณ"

ทั้งสองเดินเข้าไปพร้อมกัน ทันทีที่ประตูเปิดออก หญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังจัดเสื้อผ้าอยู่หน้าเคาน์เตอร์ก็เงยหน้าขึ้น

ดวงตาเบิกกว้างทันที

"เบล!"

เฌอเบลยิ้ม "พลอย"

พลอย เพื่อนสนิทของเธอและเจ้าของร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลจากสตูดิโอรีบเดินเข้ามาหา

"ในที่สุดก็มา! ฉันโทรหาเธอตั้งหลายรอบ"

"ช่วงนี้ยุ่งนิดหน่อย"

พลอยกำลังจะถามต่อ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นผู้ชายที่เดินตามหลังเฌอเบล

เธอหยุดทันที มองเตชินทร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วหันกลับมามองเพื่อน

"ใคร?"

เฌอเบลยังไม่ทันตอบ เตชินทร์ก็พูดขึ้นก่อน

"เตชินทร์"

พลอยเงียบ จากนั้นก้มไปกระซิบกับเฌอเบล

"ฉันถามว่าใคร ไม่ได้ถามชื่อ"

เฌอเบลแทบหลุดขำ

"เขา..."

เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนพูด "เป็นคนที่ฉันต้องอยู่ด้วยช่วงนี้"

พลอยทำหน้าไม่เชื่อ

"แค่นั้น?"

"อืม"

"จริง?"

"จริง"

พลอยมองเตชินทร์อีกครั้ง ชายหนุ่มยืนนิ่ง ใบหน้าหล่อคมดูเย็นชาเสียจนเธอไม่กล้าถามต่อ แต่สายตาที่เขามองเฌอเบลนั้น...ไม่เหมือนคนที่ไม่ได้สนิทกันเลยสักนิด

"สวัสดีค่ะ"

พลอยทัก

"ครับ" เตชินทร์พยักหน้า

เฌอเบลรีบเปลี่ยนเรื่อง "ผ้าที่ฉันสั่งมาถึงหรือยัง?"

"ถึงแล้ว อยู่ด้านหลัง"

"เดี๋ยวฉันไปดู" เฌอเบลเดินไปทางห้องด้านหลังทันที

พลอยหันกลับมามองเตชินทร์อีกครั้ง

"คุณเป็นอะไรกับเบลคะ?"

"ผม..." เตชินทร์กำลังจะตอบ

แต่เสียงเฌอเบลดังมาจากด้านหลัง "พลอย!"

"อะไร?"

"มาช่วยฉันดูสีผ้าหน่อย"

"เดี๋ยวไป!" พลอยรีบเดินตามเฌอเบลไป

เตชินทร์ยืนอยู่ที่เดิม สายตามองตามหญิงสาวอย่างเงียบๆ

ไม่นานก็มีผู้ชายอีกคนเดินเข้ามาในสตูดิโอ เขาอายุประมาณยี่สิบปลาย ๆ แต่งตัวดีและถือแฟ้มเอกสารในมือ

"ขอโทษครับคุณเฌอเบล"

เฌอเบลหันกลับมา "อ้าว คุณกวิน"

ชายหนุ่มยิ้ม "ผมเอาแบบที่คุณขอมาให้ครับ"

"ขอบคุณมากค่ะ"

เฌอเบลรับแฟ้ม ทั้งคู่ยืนคุยกันเรื่องแบบเสื้อผ้าอย่างเป็นธรรมชาติ

"ถ้าแก้ตรงนี้อีกนิด น่าจะเข้ากับคอนเซปต์มากขึ้นนะครับ"

"จริงด้วยค่ะ ฉันเองก็คิดเหมือนกัน"

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมช่วย..." กวินขยับเข้าไปใกล้เธอเพื่อชี้แบบในกระดาษ

เตชินทร์ที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นเงียบ ๆ สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่สายตาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด ธันวาที่เพิ่งเดินเข้ามาจากด้านนอกสังเกตเห็นทันที

เขามองเจ้านาย มองกวิน แล้วกลับมามองเจ้านายอีกครั้งก่อนจะเลือกยืนเงียบ ๆ เพราะรู้ดีว่าเวลานี้ไม่ควรพูดอะไร

"คุณเตชินทร์"

เฌอเบลเรียก เขาเดินเข้าไปหา

"นี่คุณกวิน เป็นลูกค้าที่สั่งตัดชุดสำหรับงานเปิดตัวบริษัทค่ะ"

กวินยิ้มให้ "ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

เตชินทร์มองมือที่อีกฝ่ายยื่นมา ก่อนจับอย่างสุภาพ

"ครับ" มือทั้งสองจับกันเพียงไม่กี่วินาที

แต่กวินกลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างจากอีกฝ่าย

เขาปล่อยมือก่อน "ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ"

"ค่ะ"

กวินหันไปหาเฌอเบล "ถ้ามีอะไรเพิ่มเติม โทรหาผมได้เลยนะครับ"

"ได้ค่ะ"

"หรือถ้าคุณว่าง..."

"ไม่ว่าง"

เสียงเตชินทร์ดังขึ้นทันที เฌอเบลหันขวับ

"คุณ!"

กวินชะงัก

เตชินทร์ยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง "เธอมีงาน"

"อ๋อ..."

กวินมองเฌอเบล ก่อนยิ้มบาง ๆ "ถ้าอย่างนั้นไว้คุยกันทีหลังครับ"

เขาเดินออกไป ทันทีที่ประตูปิดเฌอเบลหันกลับมามองเตชินทร์

"คุณไม่ต้องทำหน้าดุขนาดนั้นก็ได้ค่ะ เขาเป็นลูกค้าฉัน"

เตชินทร์เลิกคิ้ว

"ฉันยังไม่ได้พูดอะไร"

"แต่หน้าคุณพูดหมดแล้ว"

ธันวารีบหันหน้าหนี เพราะรู้ว่าถ้ายังมองต่อ มีหวังหลุดหัวเราะแน่

เตชินทร์มองเฌอเบลนิ่ง ๆ "เขาสนิทกับเธอ?"

"ก็ลูกค้า"

"ดูสนิท"

"คุณหึงเหรอ?"

คำถามนั้นทำให้เตชินทร์ชะงักไปเสี้ยววินาที "เปล่า"

"งั้นจะสนใจทำไม?"

"ฉันแค่ไม่ชอบคนที่เข้ามาใกล้เธอเกินไป"

เฌอเบลยกคิ้ว "นั่นแหละค่ะ เรียกว่าหึง"

"ไม่ใช่"

"ใช่"

"ไม่"

"คุณเตชินทร์"

"อะไร" เธอยิ้มอย่างรู้ทัน

"คุณกำลังหึง" ชายหนุ่มจ้องเธอ ก่อนเดินผ่านไปโดยไม่ตอบ แต่เฌอเบลกลับหัวเราะออกมา

"เถียงไม่ออกแล้วทำเป็นหนี" เตชินทร์หยุดเดิน หันกลับมา "ถ้าเธอยังพูดมาก ฉันจะพากลับบ้าน"

เฌอเบลยักไหล่ "ก็ลองดูสิคะ" เขามองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินต่อไป ส่วนเฌอเบลยังคงยิ้มอยู่โดยไม่รู้เลยว่า... ตั้งแต่เธอเดินเข้ามาในชีวิตของเตชินทร์คำว่า "ไม่สนใจ" ของเขากำลังเริ่มฟังดูไม่น่าเชื่อขึ้นทุกวัน

และในเวลาเดียวกัน...ตรงข้ามสตูดิโอรถสีดำคันหนึ่งจอดนิ่งอยู่ริมถนน ชายคนหนึ่งนั่งอยู่หลังพวงมาลัย โทรศัพท์ในมือกำลังแสดงภาพของเฌอเบลภาพล่าสุดคือเธอกำลังยืนหัวเราะกับเตชินทร์อยู่หน้าสตูดิโอ ชายคนนั้นกดส่งรูปออกไป พร้อมข้อความสั้น ๆ

“ยืนยันแล้วครับ ผู้หญิงอยู่กับเตชินทร์จริง” ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความตอบกลับก็ปรากฏขึ้น

“จับตาดูต่อไป อย่าเพิ่งแตะต้องเธอ”

“รอคำสั่งจากฉัน”