บทที่ 5 มาเฟียร้ายอุปถัมภ์รักNC20+ ตอนที่ 5 หลากหลายอารมณ์!
(นายครับ!!!คุณคริสเตียนแจ้งมาว่าติดต่อนายไม่ได้ครับ)
ปึก!!!
“เซี่ยย!!!วุ่ยวายดีฉิป!!!…งั้นมึงกับไอ้เมสันรีบตรงไปท่าเรือไอ้ฟรานแทนกูซะ!! สินค้ามันจะเข้าเทียบฝั่งคืนนี้..!พวกมึงช่วยกันตรวจเช็คแล้วส่งลายละเอียดทั้งหมดมาให้กูด้วย..!!ตอนนี้กูยุ่งอยู่!!”เมื่อได้ฟังคำรายงานของบอดี้การ์ดส่วนตัว แอสตันถึงกับสบถคำหยาบออกมาด้วยความหงุดหงิด คิ้วคมเข้มขมวดยุ่งก่อนจะเร่งแก้สถานการณ์ในตอนนี้อย่างรวดเร็ว ร่างบางที่นั่งอยู่เบาะข้างๆพลันตกใจกับเสียงสบถที่ค่อนข้างรุนแรง เธอนั่งตัวเกร็งจับสายเข็มขัดนิรภัยแน่น พยายามแปรสภาพตัวเองให้กลายเป็นอากาศธาตุไร้ตัวตน แอสตันเพียงปลายหางตามองสาวน้อยที่นั่งหน้าซีดอยู่ข้างๆ ก่อนจะกลับมายังเรื่องวุ่นๆของมาเฟียพ่อลูกอ่อน ที่ได้ขอความช่วยเหลือแกมบังคับให้เขาเข้าไปเช็คสิ้นค้ามืดให้…แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้…เขาจะไม่ว่างไปให้มันซะแล้วสิ!!
(มีเรื่องอะไรรึเปล่าครับนายย?)โลแลนรีบเอ่ยถามผู้เป็นนายกลับไปด้วยความเป็นห่วงตามแบบฉบับบอดี้การ์ดที่ดี แม้แต่เมสันที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ใกล้ๆ ก็ยังรีบขยับปลายเท้าเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วงผู้เป็นนายไม่ต่างกัน
“=_=มึงจะมีคำถามเซี่ยอะไรเยอะแยะวะไอ้โลแกน!..กูเป็นเจ้านายมึงนะ!เผื่อมึงจะลืม!! รีบไปทำตามที่กูสั่งซะ!!ไอ้พวกกินเผือก!!!” เสียงเข้มดุดันตวาดกลับไปอย่างหงุดหงิด ใบหน้าหล่อเหลาหงิกงอไม่พร้อมรับแขก ก่อนจะกดตัดสายบอดี้การ์ดจอมสอดรู้สอดเห็นของตัวเองทันที !
กึกก!!โทรศัพท์เครื่องหรูถูกโยนกลับไปนอนแอ้งแม้งอยู่บริเวณคอลโซนรถตามเดิมเป๊ะ!! กอหญ้าอ้าปากค้างมองความสามารถพิเศษของคนข้างๆที่ดูเป็นคนโมโหร้ายไม่น้อย!! และเธอก็ไม่รู้โชคดีหรือโชคร้ายที่ดันเผลอมาขอความช่วยเหลือจากเขา!! กอหญ้าลอบฝืนกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สองมือเล็กยังคงจับสายเบลล์แน่น
พรึบบบ!!!
“มองอะไร=_=?”
อึกก!!
“0.0!เออ..ปะ..เปล่าค่ะ” เสียงหวานละล่ำละลักปฏิเสธสองมือรีบโบกสะบัดขึ้นกลางอากาศ หัวใจดวงเล็กพลันกระหน่ำเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ..เพราะกลัวคนข้างๆจะหันกินหัวของเธอแทน!!
“แล้วจะลงที่ไหน?” แอสตันพ่นลมหายใจออกอย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นเด็กสาวข้างๆกำลังแสดงอาการท่าทีหวาดกลัวเทพบุตรอย่างเขาจนเกินเหตุ ทั้งๆที่ใบหน้าของเขาก็ออกจะหล่อเหลาติดอำดับต้นๆของโลก แถมยังการันตีด้วยบทความที่หญิงสาวทุกเพศทุกวัย ต่างใฝ่ฝันอยากมานอนอยู่ภายใต้อาณัติของเขาสักครั้ง..’แต่ดูยัยเอ๋อนี่ทำสิ!!..เห็นแล้วมันหงุดหงิดสายตาชะมัด!!’
“เออ..ขะ..ขอไกลกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ..หนูกลัวพวกนั้นจะตามมาทัน..” เสียงหวานปนเศร้าเอ่ยออกไปอย่างเป็นกังวล หลังหันกลับไปยังทิศทางที่เขาพึ่งจะพาเธอติดรถมาด้วย…ความมืดสนิทมีเพียงแสงสว่างเล็กๆ จากเสาไฟฟ้าที่มีอยู่เพียงไม่กี่ดวง ทำหัวใจของกอหญ้ากระตุกวูบรู้สึกโหวงเหวงอยู่ภายในอก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริง!!ว่าเธอต้องลาจากหมู่บ้านที่เคยอยู่อาศัยมาตั้งแต่เด็ก เพื่อนๆที่เธอไม่มีแม้แต่โอกาสแม้แต่จะเอ่ยคำล่ำลา.พลันน้ำตาของความอ่อนแอและความเสียใจสะสมก็ล้นทะลักออกมาราวกับเขื่อนแตก..กอหญ้ารีบปาดมันออกไปจากดวงหน้าหวานของตัวเองอย่างรวดเร็ว เพราะไม่ต้องการให้คนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักต้องมาหงุดหงิดกับเด็กที่มีปัญหาอย่างเธอ!
“แล้วพ่อแม่?” จู่ๆแอสตันก็เปรยขึ้นหลังจากเห็นเด็กสาวนั่งเงียบปาดน้ำตาอยู่บนเบาะข้างๆ หัวใจแกร่งที่ไม่เคยสนใจใยดีใคร นอกจากคนในครอบครัวและเพื่อนสนิท..กำลังกระตุกวูบอย่างแปลกประหลาด! มือหนากำพวงมาลัยรถหรูแน่น พร้อมกับตัดสินใจหักพวงมาลัยเลี้ยวเพื่อเปลี่ยนทิศทาง
บรืนนนนนนน~~~
“….มะ..ไม่มีแล้วคะ….พวกท่านเสียไปนานแล้ว..หนูยะ..”
“ไม่ต้องเล่า!!..ฉันไม่ได้อยากรู้เรื่องครอบครัวของเธอ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยแทรกขึ้นทำให้กอหญ้าต้องรีบปิดปากสนิท พร้อมกับก้มหน้าลงต่ำ ปลายคางบุ๋มชิดอกของตัวเอง แอสตันปลายหางตาเริ่มสำรวจมองการแต่งตัวของเด็กสาว ที่ยังคงอยู่ในชุดเครื่องแบบของโรงเรียนไทย..แต่ความอวบอิ่มที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ปราการมอมแมมนั้น..!!ดันทำให้ความยิ่งใหญ่บริเวณกลางกายของเขาขยับขยายคับเป้ากางเกง!!! แอสตันกัดฟันแน่น! สบถในลำคอหนาอยู่หลายครั้ง!!ที่ดันมามีอารมณ์กับยัยเด็กเอ๋อเสียดื้อๆ!!!
‘กูต้องเสียสติไปแล้วใช่ไหม..ถึงได้มีอารมณ์กับยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนี่?!’ แอสตันสบถถามตัวเองอยู่ภายในใจ
“อ่อ..ค่ะ..” แต่เสียงหวานที่เอ่ยตอบมาในช่วงเวลาเดียวกัน!!..ทำแอสตันต้องหันขวับกลับไปมองตัวต้นเหตุที่เขาให้เขาใกล้สติแตก ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งเครียด กัดฟันกรอดๆพยายามข่มความปรารถนาอันดำมืดของตัวเองไว้!!
ขวับบบ!!!
“เธอว่าอะไรนะ?”เสียงทุ้มราบเรียบเอ่ยขึ้น รอบกายเต็มไปด้วยรังสีอันตราย
“ปะ...เปล่าค่ะ..หนูยังไม่ได้พูดอะไรเลย” กอหญ้ารีบส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ตะกุกตะกักพูดแทบไม่เป็นประโยค!! เมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมาจากตัวเขา มันพานให้เธอเริ่มหายใจติดขัด! ราวกับมือปริศนาใจนอากาศมาบีบรัดลำคอระหงของเธอเอาไว้!
“เออ..แล้วไป!”
ฟู่~~ กอหญ้าลอบพ่นลมหายใจออกอย่างโล่งอก เริ่มรู้สึกว่าคนผู้นี้ช่างไม่ต่างจากคนบ้าเสียสติ เพราะเขามีหลากหลายอารมณ์ในเวลาเพียงสั้นๆ และหากเธอยังคิดติดหนึบอยู่บนรถของเขาไปเรื่อยๆ..ไม่แคล้วคงถูกชายผู้นี้หันทำร้ายเข้าก็เป็นได้!!…คิดได้ดังนั้นกอหญ้าก็รีบกวาดสายตามองสำรวจเส้นทางที่เธอจะลง ก่อนจะเหลือบไปเห็นสะพานข้ามแม่น้ำที่อยู่ไม่ไกลและเป็นทิศทางเดียวกันกับที่เขากำลังจะขับผ่านพอดี เธอจึงได้ข้อสรุป!ไม่อยู่แย่งอากาศหายใจกับเขาอีกต่อไป!
“รบกวนคุณช่วยจอดรถให้หนูลงตรงสะพานนั้นค่ะ” ไม่นานเสียงใสของสาวน้อยก็เอ่ยขึ้น พลางชี้ปลายนิ้วเล็กๆนั้นไปยังสะพานข้ามแม่น้ำตรงหน้า บ่งบอกว่าที่นั้นคือจุดหมายปลายทางของเธอในค่ำคืนนี้ ไร้เสียงตอบกลับจากแอสตัน เขาเพียงขับรถไปเงียบๆ ก่อนจะจอดเทียบฟุตบาทตรงสะพานดังกล่าว พร้อมกับปลดล็อกบานประตูรถหรูให้เสร็จสรรพ
กึกก!! แกร๊ก!!
“ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือค่ะ” เสียงหวานใสเอ่ยขอบคุณ ไม่ลืมยกมือไหว้แนบอกของตัวเองอย่างมีมารยาทท เมื่อเห็นเขาไม่สนใจจึงลดมือลง แล้วพลักประตูรถให้เปิดออกแล้วลงไปยืนอยู่บนฟุตบาทหมายจะเอ่ยขอบคุณเขาอีกครั้ง แต่เจ้ากรรม!!!คนหน้าดุกลับเหยียบรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว!
บรืนนนนนนน!!!!!!!
“อ้าวว~~~ สงสัยจะบ้าละมั้ง? เฮ้อออ!! ช่างเถอะๆ เอาเรื่องของตัวเองให้รอดก่อนดีกว่ากอหญ้าเอ้ยยย~~!” เสียงใสพึมพำกับตัวเอง ดีที่แถวนี้ไม่มีหมู่บ้านตั้งอยู่.. เขาเลยไม่ได้รับคำอวยพรและคำสรรเสริญจากทุกคนกลับไปด้วย!! กอหญ้าเกาศีรษะทุยของตัวเบาๆ พร้อมกับพ่นลมหายใจออกเฮือกใหญ่ ท้ายที่สุดแล้ว..ชีวิตของเด็กสาวที่แสนน่าสงสารอย่างเธอ..ก็ไม่มีใครต้องการ.. เธอหันรีหันขวางยืนงงอยู่กลางสะพานเพียงคนเดียว แสงไฟสีส้มที่เปิดอยู่ทำให้เธอพอมีเวลาคิดหาทางออก..ที่แสนมืดมน..สำหรับเด็กสาวมัธยมปลายอย่างเธอ
ฟุบบบ!!!
ร้องเท้านักเรียนสีดำถูกถอดออกและวางไว้อย่างเป็นระเบียบอยู่บนฟุตบาท ก่อนที่ผู้เป็นเจ้าของจะทิ้งตัวลงตามไปนั่งอยู่ข้างๆ แล้วหมุนตัวหันหน้าเข้าหาแม่น้ำที่มืดสนิทแทบมองไม่เห็นถึงความน่ากลัวของมัน เด็กสาวปล่อยให้สายลมเย็นๆพัดผ่านใบหน้าหวานของเธอไปอย่างเงียบๆ..ปลายเท้าเล็กหย่อนลงในอากาศก่อนจะแกวงไปมาท้าลมหนาว สองมือเรียวจับราวสะพานเอาไว้ ก่อนจะปล่อยให้สมองที่อ่อนล้าได้พักผ่อน…แต่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นที่ปล่อยที่จิตใจได้ล่องลอย!! ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของสาวน้อยอย่างรวดเร็ว!
‘จะเป็นยังไงนะ..ถ้าหากเธอโดดลงไป…’
อีกด้านหนึ่ง
พรึบบบบ!!!!ปึกกก!!!
บรืนนนนนนนนนน!!!!!
“โธ่เว้ยยยย!! ทำไมกูจะต้องสนใจวัยเด็กขาดความอบอุ่นนั้นด้วยวะ!!!!” เสียงเข้มสบถขึ้นด้วยความหงุดหงิดโมโหในสิ่งที่ตัวเองกำลังทำอยู่ในขณะนี้!! หัวรถหรูถูกผู้เป็นเจ้าของจัดการบังคับหักพวงมาลัยย้อนกลับไปยังทิศทางเดิมอย่างรวดเร็ว เมื่อภาพดวงตาแสนเศร้าของเด็กสาวผุดขึ้นมาในหัว!!! บังคับให้เขาทำอะไรที่ไร้ประโยชน์ต่อตัวเอง!!
บรืนนนนนน!!!
“จิ๊!!!…จำได้ว่ากูพึ่งขับผ่านมานี่หว่า?..ทำไมยังไม่เห็นสะพานสักทีวะ..หรือกูมาผิดทาง?” แอสตันส่งเสียงในลำคออย่างหงุดหงิด สายตาคมกริบเพ่งมองหาสะพานที่พึ่งจะปล่อยให้ยัยเด็กขาดความอบอุ่นลงไปก่อนหน้า… และไม่รู้ว่าตอนนี้ยัยเด็กนั้นจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง?
“ยิ่งขาวๆอยู่ด้วย..เห้ยยย!!! ไอ้เซี่ยยแอสตัน!!! มึงต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!!” แอสตันสบถด่าจิตใจอันชั่วร้ายของตัวเองเป็นวรรคเป็นเวร เมื่อไอ้ความคิดด้านมืดมักจะพาเขาวกเข้าความเนียนขาวและความอวบใหญ่ที่ซุกซ่อนอยู่ภายใต้ชุดนักเรียนแสนมอมแมมของเด็กสาว กลิ่นหอมอ่อนๆของสาวแรกแย้มยังคงหลงเหลืออยู่ภายในรถ!!ปลุกปั่นสัญชาตญาณนักล่าให้ตื่นตัวขึ้นจนปวดร้าวไปทัั้งลำรัก!!
“ฉิปป!!!! แม่งจะทำเชี่ยอะไรวะนั้น!!!?”
