บทที่ 1 ตอนที่1.1 ไปลองดิเหมือนขึ้นสวรรค์1

ตอนที่1 ไปลองดิเหมือนขึ้นสวรรค์

'มึงลองไปดูนะ แล้วจะรู้ว่าสวรรค์มันเป็นยังไง'

คำพูดของเพื่อนดังขึ้นมาอีกครั้งในความคิด หลังจาก 'เรย์' ทำท่าจะโยนนามบัตรร้านนวดหนึ่งที่ได้มาจากเพื่อนทิ้งลงถังขยะ

มาเฟียที่ทั้งชีวิตมีแต่เรื่องเด็ดขาดเช่นเขาไม่เคยมีความลังเล จะทรมานคน หรือจะกระทืบใครให้จมตีน ก็ไม่เคยแม้แต่เสี้ยววินาทีที่จะสนใจเสียงร้องขอความเมตตา

เรื่องความโหดของเรย์ไม่เป็นสองรองใคร เห็นเลือดเปรอะมือเปื้อนแก้มก็ไม่ยักรังเกียจ มีแต่รู้สึกชอบความหอมของมันมากยิ่งกว่าน้ำหอมเสียอีก

และคนดิบๆ อย่างเขาไม่เคยสักครั้งที่จะสนใจพวกบริการแบบนี้

แต่ไม่รู้หนนี้ทำไมเขาถึงชะงักมือ แล้วถามตัวเองอย่างเด็กน้อยขาดความมั่นใจ

เกิดนึกเสียดายเหรอมึง?

แล้วคำตอบก็ดังขึ้นมาในหัวว่า...ไม่ใช่

ถ้าอย่างนั้น มันเพราะอะไรล่ะ?

เรย์ขมวดคิ้วก่อนนึกไปถึงวันที่เพื่อนนัดออกไปดื่มเหล้า

วันนั้น เขานั่งเจรจาถึงเรื่องการค้าคาสิโนสาขาใหม่ เรื่องธุรกิจมืดคือสิ่งที่เขาชอบ ยิ่งค่อนไปทางสายดำด้วยเขายิ่งโปรดปราน

เรื่องเถื่อนๆ เขาคุยได้ทั้งวัน หากพอเป็นเรื่องหยุมหยิมของพวกผู้ชายนักรักกลับระคายหูที่จะฟัง

เขาไม่ใช่เกย์ เป็นแมนทั้งแท่ง แถมแท่งใหญ่เสียด้วย ถ้าได้เสียบใครก็มีร้องเสียวๆ กันมานักต่อนัก

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยเรียกตัวเองว่าเจนจัดเรื่องผู้หญิง ก็แค่...ร้อยกว่าครั้งเท่านั้นเอง

'เอาน่า ลองหน่อยไหมมึง เปิดคาสิโนพ่วงคลับเสียวเข้าไปด้วย ดีนะมึง ลูกค้าติดตรึม'

'ธุรกิจโลวคลาสแบบนั้น คิดว่ากูจะสนใจเหรอ เอาไปโยนทิ้งให้หมด'

'หื้มม ไอ้คุณเรย์ มึงไม่อ่านสักหน้าก็โยนทิ้งแล้ว ไม่เป็นการดูถูกคนพวกนั้นหน่อยเหรอ'

'กู... เรย์ ผู้มีอำนาจมากล้นในประเทศนี้ ไม่เคยตัดสินใจพลาด อันไหนดี หรือไม่ดี แค่มองชื่อบริษัทก็รู้ไปถึงโหวงเฮ้งเจ้าของแล้ว'

'เออ มึงเก่ง มึงมีตาทิพย์' เพื่อนของเขาหัวเราะ

'กูไม่ได้เก่งหรอก ก็แค่...ไม่ต้องดิ้นรนหาข้อมูลคู่ค้าก็มีคนมาประเคนข้อมูลให้หมดแบบฟรีๆ กูถึงรู้ทุกอย่างโดยไม่ต้องลงแรงอะไรเลยไงล่ะ แบบนี้เขาเรียกว่าอะไรนะ วาสนาดีใช่ไหม'

ไม่อวยตัวเองก็เหมือนอวย คำพูดของเรย์แต่ละคำทำเอาเพื่อนส่ายหัวในความขี้ขิงของเขา

'

มันก็จริงของมึง ที่ว่าแค่มีวาสนาดีมีรุ่นพ่อรุ่นทวดเป็นเจ้าพ่อธุรกิจมืดหมื่นๆ ล้าน มีเงิน มีอำนาจขนาดนี้ก็ไม่ต้องสนห่าอะไร มึงจะเกเรจนเรียนไม่จบยังไงแม่งก็มีแต่คนก้มหัวให้มึงเหยียบหลัง อำนาจของมึงนี่ล้นฟ้าซะจริงๆ'

เรย์กระตุกยิ้มเพียงเล็กน้อย ก่อนจะบอกว่า

'ขอบคุณ'

'พอๆ อย่ามาสุภาพกับกูเลย มันเลี่ยน'

'กูว่าแดกมึงต่างหาก'

'ไอ้เวร'

พอถูกเพื่อนด่าเรย์ยกยิ้ม ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ยังไม่ทันจะได้ละเมียดรสชาติแอลกอฮอล์ดี ลูกน้องของเขาก็เดินเข้ามาในห้อง

'มีอะไร'

'

คนของพวกเราจับคนที่แอบขโมยสินค้าของเราไปได้แล้ว จะให้ทำยังไงดีครับ'

เรย์ดื่มเหล้าต่อจนหมดแก้ว ก่อนตอบเสียงเนิบๆ

'อย่าให้มันมีลมหายใจอีก'

'ครับนาย'

พอลูกน้องรับปาก เรย์ตวัดมือไล่ให้ออกไปก่อน อีกฝ่ายรีบโค้งคำนับแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ

สิ้นเสียงประตูปิด เพื่อนของเขาหันมาหาทันที

'แม่งมึงนี่โคตรโหด'

'หึ โหดตรงไหน'

'ฆ่าคนเหมือนผักปลา'

'แล้วไง มันสมควรตาย คนทำผิดกฎหมายก็ต้องถูกประหารสิ'

'ไอ้มือเปื้อนเลือด'

'เปื้อนที่ไหน มือกูก็ยังขาวสะอาดอยู่' เรย์ทำเป็นยกมือตัวเองขึ้นมาดู แต่เพื่อนเขากลับถอนหายใจ

'ก็มึงเพิ่งสั่งฆ่าคน ไอ้เวร'