บทที่ 4 ตอนที่3 ลอบทำร้าย
ตอนที่3 ลอบทำร้าย
นิรินจ้องมองชายหนุ่มร่างสูง
ที่นอนทอดกายอยู่บนเตียงนวด แม้เธอจะพยายามทำตัวให้เป็นมืออาชีพ แต่กลับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันแปลกๆ จากสายตาของเขา
"คุณลูกค้าต้องการให้นวดตรงไหนเป็นพิเศษคะ"
เธอพยายามสะกดน้ำเสียงให้เป็นปกติ แต่แน่นอนล่ะ เรย์รู้ว่าเธอกำลังประหม่ามากขนาดไหน มาเฟียหนุ่มหรี่ตามองเธอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก
"ตรงนี้ไง"
ไม่ใช่แค่คำพูด เรย์คว้ามือของเธอมาวางแนบกับหน้าท้องแกร่งของตัวเอง
นิรินสะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสนั้น ความร้อนจากผิวกายเขาแผ่ซ่านผ่านปลายนิ้ว ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เลื่อนมือเธอลงต่ำ จนสัมผัสเข้ากับขอบกางเกง
"คุณลูกค้า!"
นิรินตกใจสุดขีด รีบดึงมือออกทันที แต่ไม่ทันไร มือใหญ่กลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ออกแรงดึงเพียงนิดเดียว ร่างบางก็เซล้มลงทับแผงอกเปลือยเปล่าของเขาเต็มที่
"อ๊ะ!"
นิรินเผลอร้อง หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก
ซึ่งผิดกับเรย์ มาเฟียหนุ่มจ้องเธอด้วยสายตากรุ้มกริ่ม
"กล้าปฏิเสธลูกค้าเหรอ"
"ปะ...เปล่าค่ะ"
นิรินพยายามตั้งสติ รวบรวมแรงทั้งหมดดันตัวเองออกมาเพื่อบอกกับเขาอย่างเป็นงานเป็นการ
"คือว่า...ดิฉันมีหน้าที่แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นค่ะ"
"หืม?" เรย์เลิกคิ้วสูง "หมายความว่ายังไง"
"ดิฉันมาแทนคุณพันวาชั่วคราวค่ะ"
"พันวาคือใคร?"
"พนักงานประจำห้องวีไอพีค่ะ"
เรย์หัวเราะในลำคอ "หึ… บอกเขาว่าไม่ต้องมา ฉันจะให้เธอทำต่อ"
เพียงได้ยินคำสั่งนั้น นิรินถึงกับสูดหายใจเข้าลึก
"เห็นทีจะไม่ได้ค่ะ ดิฉันได้เวลาเลิกงานพอดี"
เรย์จ้องเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความรู้ทัน ผู้หญิงคนนี้กำลังจงใจหนีเขา
"นิริน"
"ต้องขออภัยจริงๆ ค่ะ"
"..."
เพราะเห็นเธอยืนยันหนักแน่นเหลือเกิน สุดท้ายเขาก็ยอมปล่อยเธอ ก่อนจะโบกมือไล่
"จะไปไหนก็ไป"
"ค่ะ"
นิรินรีบก้าวถอยหลัง ก่อนจะโค้งศีรษะเล็กน้อย
"ขอให้ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่ดีสำหรับคุณลูกค้านะคะ"
เรย์มองตามแผ่นหลังของเธอที่รีบร้อนเดินออกจากห้อง ดวงตาของเขาทอประกายด้วยความสนใจมากขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะพลิกตัวกลับไปนอนคว่ำอีกครั้ง ริมฝีปากหยักกระตุกเป็นรอยยิ้ม
ค่ำคืนที่ดีงั้นเหรอ หึ… สำหรับเขา ถ้าได้จับเธอมานอนกดใต้ร่าง นั่นล่ะถึงจะเป็นค่ำคืนที่ดี!
เรย์นอนหลับตารอคนมานวดใหม่
อยู่บนเตียง สักพักเขากลับได้กลิ่นหอมประหลาดลอยมาตามอากาศ กลิ่นนั้นชวนให้รู้สึกเคลิบเคลิ้ม แต่เพียงแค่สูดดมเข้าไปไม่กี่วินาที ร่างกายกลับเกิดอาการผิดปกติ
หมับ!
มือใหญ่กุมหน้าอก หัวใจเขาเต้นรัวเร็วอย่างน่าประหลาดใจ คล้ายจะหยุดเต้นในวินาทีใดวินาทีหนึ่ง ความมึนงงแล่นเข้าสู่สมอง เรย์ขมวดคิ้วฉับ พยายามเรียกสติกลับมาให้เร็วที่สุด
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!
เขากัดฟันแน่น ก่อนที่ความคิดหนึ่งจะแล่นวาบขึ้นมาในหัว
"กูโดนวางยา!"
ยังไม่ทันได้ตั้งหลัก ประตูระเบียงก็เปิดผลัวะออกพร้อมกับร่างของชายในชุดดำพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มีดสั้นในมือสะท้อนแสงแวววาว เป้าหมายชัดเจนคือ...ชีวิตของเขา!
เรย์พลิกตัวลงจากเตียงฉับพลัน แม้ร่างกายจะมึนชา แต่ด้วยสัญชาตญาณนักฆ่าและความเป็นมาเฟียในตัวเขายังมีอยู่ในสายเลือด เขาหลบทันก่อนที่คมมีดจะแทงเฉียดเข้ามา
นักฆ่าคำรามลั่นก่อนจะพุ่งเข้ามาอีกครั้ง เรย์เบี่ยงตัวหลบแล้วสวนกลับด้วยหมัดหนักๆ กระแทกเข้าเต็มหน้าชายชุดดำจนร่างนั้นเซถลาไปกระแทกกำแพง
แกร๊ง!
มีดกระเด็นหลุดจากมือนักฆ่า เรย์ตั้งใจจะเข้าไปคว้ามีด แต่เขากลับช้ากว่ามัน นักฆ่าพุ่งกลับมารวดเร็วราวปีศาจ ทั้งสองแลกหมัดและลูกเตะกันอย่างดุเดือด เสียงกระแทกดังสนั่นไปทั่วห้อง
นักสังหารคนนี้ฝีมือดี แต่เรย์ก็ไม่ใช่มาเฟียที่ใครล้มได้ง่ายๆ
ถึงโดนวางยา แต่จิตสังหารของเขายังคงเข้มข้น และมันยิ่งทำให้เขาโกรธ!
ชายชุดดำเห็นว่าตนกำลังเสียเปรียบ จึงรีบคว้ามีดขึ้นมาหมายจะปิดเกมให้เร็วที่สุด
คมมีดวาววับแทงเข้าหามาเฟียหนุ่มด้วยความเร็วสูง เรย์เบี่ยงตัวได้ทันท่วงที ก่อนคว้าหมับยังข้อมือของมัน
"อ๊ากกก!"
ด้วยแรงบีบจากคนที่ผ่านสมรภูมิการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก มือของเรย์เปรียบดั่งคีบบีบเหล็กดีๆ นี่เอง นักฆ่าร้องลั่น มันคงกำลังรู้สึกถึงข้อมือที่ใกล้จะหัก
แต่เพราะฤทธิ์ยากำเริบหนักขึ้น พละกำลังของเขาจึงลดน้อยถอยลงจนเผลอคลายฝ่ามือออก ส่งผลให้ปลายมีดนั้นเหวี่ยงเข้าหาตัวเขา
ฉึก!
มีดฟันเข้าที่แขนของเรย์
"ฉิบหาย!"
เรย์พึมพำ กัดฟันแน่นกับความเจ็บ
เลือดแดงฉานไหลซึมออกมาจากแผล ความโกรธแล่นพล่านไปทั่วร่าง นาทีนี้ ต่อให้เจ็บแค่ไหน เขาก็ต้องเอามันลงนรกให้จนได้
"มึง!"
มาเฟียหนุ่มรวบรวมพลังเฮือกสุดท้าย จับแขนของมือสังหารบิดกลับจนมันร้องลั่น ก่อนจะเหวี่ยงร่างของมันกระแทกเข้ากับผนังเต็มแรง ชายหนุ่มตามมากระทืบซ้ำ ฝ่าเท้ากระแทกเข้ายอดอก
แต่ทว่า...
ถึงนักฆ่าจะเพลี้ยงพล้ำ ตัวเขาเองก็ชักไม่สู้ดีแล้วเหมือนกัน สายตาเริ่มพร่ามัว การทรงตัวเริ่มเสียสมดุล ขืนอยู่ต่อ จากไม่ตายก็ต้องตายอยู่ดี
"บ้าฉิบ" เรย์สบถ ก่อนตัดสินใจไปที่ประตู
เขาต้องออกไปจากที่นี่!
ความมืดของโถงทางเดินทำให้บรรยากาศยิ่งชวนอึดอัด เสียงฝีเท้าหนักๆ ไล่ตามหลังใกล้เข้ามาขึ้นทุกที เรย์กัดฟัน เร่งฝีเท้าเต็มกำลัง แม้ร่างกายจะโคลงเคลงจากฤทธิ์ยา แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดของเขายังทำงานเต็มที่
ร่างสูงวิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...
พลั่ก!
เขากระแทกชนใครคนหนึ่งเข้า ใครคนนั้นเซถลาส่งเสียงหวีดร้องก่อนจะล้มลงกับพื้นโดยมีเขาทับอยู่ด้านบน
ตาประสานตา
ลมหายใจเป่ารินรดใบหน้ากันและกัน
ความทรงจำกลับมาเดี๋ยวนั้น
เขาจำคนคนนี้ได้
"นิริน..."
