บทที่ 5 ตอนที่4.1 ไม่เคยมีใครกล้าทำ1
ตอนที่4 ไม่เคยมีใครกล้าทำ
เรย์ตวัดมองใบหน้าของหญิงสาว
ใต้ร่าง สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้มาเฟียหนุ่มชะงักไปชั่ววินาที
เป็นเธอ...
ผู้หญิงคนนั้น...
นิริน
เธอที่เขาเพิ่งเจอในห้องนวดเมื่อไม่นานมานี้
เธอที่มีกลิ่นหอมแสนเย้ายวน และมือคู่นั้นที่เขายังจำความรู้สึกได้ดี
เรย์ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเธอเร็วขนาดนี้
นิรินเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน ดวงตากลมโตของเธอเบิกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากจะขยับออกเสียงเรียกเขา
"คุณลูกค้า"
เขาไม่ตอบ ไม่แม้แต่จะขยับตัวออก เอาแต่จ้องใบหน้าของเธออยู่เช่นนั้น
จนเป็นเธอที่เริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย นิรินดันอกเขาไว้ รีบพูดเสียงสั่น
"คุณช่วยลุกหน่อยได้ไหมคะ"
เงียบ...
เรย์ยังคงไม่ตอบสนอง จนกระทั่ง...
ขวับ!
มีเสียงฝีเท้าดังไล่หลังมา มาเฟียหนุ่มได้สติทันใด เขาลุกขึ้นยืนเดี๋ยวนั้น แต่แทนที่จะวิ่งหนีต่อ เรย์กลับคว้าข้อมือของนิริน กระตุกดึงทีเดียวร่างเล็กก็ลุกขึ้นยืน
หญิงสาวตกใจมากกับการกระทำของเขา ยังไม่ทันให้เธอได้ตั้งหลักดีด้วยซ้ำ คนตัวโตๆ นี่ก็ลากดึงเธอเข้าไปในห้องที่เปิดประตูแง้มไว้
"อ๊ายย...คุณ!"
เธอร้องเสียงหลง ใจเต้นกระหน่ำรัวแรงด้วยความตกใจสุดขีด
"คุณจะทำอะไร ปล่อยนะคะ!"
"เงียบ"
แต่แทนที่นิรินจะเงียบ เธอกลับยิ่งต่อต้านเขา ทั้งดิ้น ทั้งสะบัดมือให้หลุดจากการจับกุม แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ผู้ชายคนนี้ก็ไม่คิดจะปล่อย
"คุณคิดจะทำอะไรกันแน่ ปล่อยนะ ปล่อยซี่!"
"ฉันบอกให้เธอเงียบไง"
"ไม่! ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะร้องอยู่อย่างนี้!"
"นี่!"
"ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ!"
"โธ่เว้ย!"
ด้วยความโมโห เรย์กระชากหญิงสาวเข้ามาแนบอก ก่อนจะคว้าท้ายทอยเธอล็อกไว้ ประกบปากปิดเสียงร้องโวยวายของนิรินทันที
"อื้ออ!"
เธอตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสร้อนจัดแนบแน่นลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว
รสชาติจูบของเขาทำให้ร่างกายเธอสั่นระริก ใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาจากอก
ท่ามกลางความมืดมิดของห้อง นิรินรู้สึกถึงความเงียบสงัดที่ถูกแทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจ
คนหนึ่งตกใจแทบช็อก ส่วนอีกคนกลับเคลิบเคลิ้มไปเพราะมัวเมากลิ่นหอมๆ จากกายของเธอ
มือของเรย์ลูบไล้ที่ข้างแก้มของหญิงสาว แล้วเลื่อนลงมาตามลำคอ กลิ่นหอมจากตัวเธอยิ่งทำให้เขาหลงใหล เผลอลืมถึงเรื่องอันตรายไปชั่วขณะ
นอกห้อง...เสียงฝีเท้าแผ่วเบาลงก่อนจะเงียบหายไปในที่สุด แต่ไม่ใช่กับภายในห้องเลย
"อื้มม..."
เรียวลิ้นร้อนตวัดเข้าในโพรงปาก กวาดต้อนลิ้นเล็กที่คอยหลบหนี แต่มีหรือที่เธอจะหนีรอด เรย์กดริมฝีปากแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม อีกทั้งยังยึดท้ายทอยเธอไม่ให้ดันออก
"อื้อ! อื้อออ!!"
นิรินประท้วง ทั้งทุบทั้งตีอกเขาเพื่อจะผลักออกให้จนได้ แต่แรงของเขาก็เหนือกว่าทุกครั้ง เขาดันตัวเธอเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนรู้สึกได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจตัวเอง
ความร้อนที่ปะทะกัน ลมหายใจที่เป่ารินรดกัน กับหัวใจที่ค่อยๆ เสียววาบขึ้นเป็นระยะ ทำให้หญิงสาวเริ่มหมดแรงต่อต้าน เธอเปลี่ยนจากทุบ มาเป็นจิกไหล่เขา ก่อนเลื่อนลงมาจิกบนท่อนแขนกำยำ
"อ๊าา!"
คนถูกจิกบาดแผลถึงกับรีบถอนจูบ เรย์ก้มมองแผลที่แขนตัวเอง เลือดไหลออกมาเยอะพอสมควร
"ถอยออกไปนะ!"
มาเฟียหนุ่มตวัดมองคนทำเขาเจ็บ เขาเห็นเธอหายใจหอบ มองเห็นริมฝีปากแดงจัดเผยออ้าเล็กน้อยอย่างน่ามันเขี้ยว
"เธอกล้าทำร้ายฉันเลยเหรอ"
"เออ ถ้าคุณไม่หยุด ฉันทำมากกว่านี้แน่"
"งั้นเหรอ"
ด้วยความโมโหที่ถูกทำให้เจ็บ ด้วยความที่ถูกท้าทายบวกกับอารมณ์ใคร่ที่ถูกกระตุ้น เรย์ดึงคนตัวเล็กกว่ากันมากเข้ามารับจูบจากเขาอีกหน
"อ๊ะอื้ออ! อื้อออ!!"
คราวนี้ เขาจูบเธอมิต่างกับสัตว์ตกมัน นิรินดิ้นพล่าน เธอถูกเขาขบริมฝีปากเต็มแรงพร้อมกับดูดดุนรอยแผลนั่นราวกับจะปลอบขวัญ
แต่แทนที่เธอจะรู้สึกดี มันกลับทำให้เจ็บแค้นไปถึงในทรวง
ซึ่งผิดจากมาเฟียเลือดร้อน กลิ่นคาวสนิมจากเลือดที่ริมฝีปากเธอ ทำให้เรย์คลุ้มคลั่งอยากกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว
แน่นอน ร่างกายเขามันไวปานสมอง เรย์ดันตัวหญิงสาวก้าวถอยจนแผ่นหลังเล็กชนกับผนัง
"อ๊ะ!"
