บทที่ 6 ตอนที่4.2 ไม่เคยมีใครกล้าทำ2

   "อ๊ะ!"

นิรินสะดุ้งตกใจ ทว่าเสียงอุทานของเธอกลับหวานหูเขาไม่ใช่น้อย จากไร้เรี่ยวแรงเพราะยานั่น เรย์กลับมามีพละกำลังขึ้นมาเสียดื้อๆ

มือหนึ่งกระชากดึงหญิงสาวเข้ามาจูบอีกหน ส่วนอีกมือสอดเข้าใต้เสื้อเธอ ลูบไล้ขึ้นมาถึงกลางแผ่นหลัง

นิ้วเรียวแตะโดนตะขอชั้นใน กำลังจะเกี่ยวมันออก

แต่...

"นายครับ นายอยู่แถวนี้หรือเปล่าครับ!"

นั่นมันเสียงลูกน้องของเขา มาเฟียหนุ่มถึงกับชะงัก

"นายครับ!"

เสียงลูกน้องของเขาดังใกล้เข้ามา เรย์ผละออกจากนิริน เขาหันไปตามเสียงก็เห็นว่ามีลูกน้องคนสนิทกับอีกหลายคนวิ่งมาทางนี้

มาเฟียหนุ่มหันกลับมาอีกครั้ง แต่หนนี้เขาต้องตกใจเมื่อถูกนิรินผลักออกจนแทบจะเสียหลักล้ม ไม่แค่นั้น ฝ่ามือเล็กยังตวัดฟาดหน้าเขาเต็มแรงอีกด้วย

เพียะ!

เสียงตบดังสนั่น ไม่เพียงคนถูกตบจะอึ้ง ลูกน้องที่วิ่งมาพอดีถึงกับเบิกตาโพลง ตะโกนลั่น

"เฮ้ย! ทำนายกูเหรอวะ!"

เสียงนี้เหมือนไม่ทะลุเข้าไปในหูของนิรินเลย เธอง้างมือขึ้นอีกครั้งก่อนจะฟาดแก้มสากอีกข้างของเรย์...แรงยิ่งกว่าคราวแรก

เพียะ!!

คราวนี้อึ้งกันเป็นแถบๆ เรย์หน้าหันไปตามแรงตบ รอยแดงขึ้นเป็นรูปนิ้วมือประดับบนแก้มเป็นครั้งแรกในชีวิตของเขา

"ไอ้เลว! ไอ้ชาติชั่ว! ไอ้ชาติหมา! นรกส่งมาเกิด!"

นิรินด่าเขาอย่างสาดเสียเทเสีย เสียงของเธอดังก้องไปทั่วโถงอาคาร ลูกน้องของเรย์สะดุ้งเฮือก ใจเสียววาบไปกับคำด่าเมื่อครู่นี้มาก

ไม่มีใครกล้าด่าเจ้าพ่อมาเฟียอย่างเรย์

ไม่มีใครเลยที่จะกล้ามองสบตาเขาอย่างท้าทายด้วย

และถึงมี ก็ไม่เคยมีใครอีกจะกล้ามาหยิ่งผยองเช่นนี้เป็นครั้งที่สอง เพราะคนพวกนั้นมันไม่มีโอกาสได้หายใจบนโลกใบนี้น่ะสิ

"ไอ้สารเลวอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ!"

เสียงของนิรินประกาศก้อง เสียงแหลมๆ ของเธอเสียดแทงเข้าในหัวใจของทุกคนที่ได้ยิน

"หื้มมยัยนี่ รู้ไหมว่าเธอกำลังเล่นอยู่กับใคร!"

ลูกน้องของเรย์เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเจ้านายขึ้นมาทันใด

"แล้วไง ฉันต้องกลัวคนที่คิดจะข่มขืนฉันด้วยเรอะ!"

นิรินเถียงกลับ ปรายตามองมายังเรย์

"ต่อให้รวยล้นฟ้าแค่ไหน ถ้ากล้ามาทำอนาจารฉันก็ต้องโดนแบบนี้ล่ะ หรือจะให้เรียกตำรวจดี เอาไหม!"

"หน็อย! เธอ!!"

เพราะทนไม่ไหว คนสนิทของมาเฟียที่เหี้ยมโหดสุดจึงปรี่เข้ามาหมายจะจัดการกับนิริน

แต่ทว่า...

เรย์ยกมือห้ามลูกน้อง การกระทำของเขาทำเอาลูกน้องหน้าเหวอ เรย์ไม่หันมามองหน้าคนสนิท เขาเอาแต่จ้องนิริน มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

"ไอ้โรคจิต!"

นิรินแยกเขี้ยวใส่เรย์ก่อนจะกระแทกแขนเขาข้างที่บาดเจ็บวิ่งหนีออกไปเดี๋ยวนั้น

"นี่เธอ อย่าหนีนะโว้ย!"

ลูกน้องที่เดือดแทนเจ้านายตั้งท่าจะวิ่งตามล่าเธอกลับมา แต่เรย์กลับกระชากเสียงดัง

"

หยุด! ถ้ามึงตามไป กูยิงมึงทิ้งแน่!"

กึก!

ลูกน้องคนสนิทหยุดทันที ก่อนค่อยๆ หันมาทางเจ้านาย พอเจอสายตาดุจัดเท่านั้นก็รีบก้มหน้า ยอมถอยไปอยู่ข้างหลังเจ้านายทันที

เรย์เลิกสนใจลูกน้อง เขามองตามแผ่นหลังผู้หญิงที่กล้าทั้งตบและด่าเขาอย่างเสียหมา ก่อนที่เท้าเขาจะเหยียบของบางอย่าง

ดวงตาคมหลุบมองลงดู มันคือป้ายชื่อของผู้หญิงคนนั้น

ชายหนุ่มหยิบของสิ่งนั้นขึ้นมา

"นิริน"

เขาอ่านป้ายชื่อนั้นอีกหลายๆ รอบ พลันยกมือขึ้นลูบแก้มตรงรอยที่ถูกตบ รอยนี้ร้อนผ่าวและเจ็บดีไม่ใช่เล่น แต่เรย์กลับบิดมุมปากขึ้นยิ้ม ซึ่งเป็นยิ้มที่ใครได้มองเป็นต้องขนลุกตามๆ กัน...