บทที่ 7 ตอนที่5.1 เดือดแทน1
ตอนที่5 เดือดแทน
"ต้อนรับนายท่านกลับบ้านค่ะ!"
เสียงแม่บ้านราวสิบคนเอ่ยขึ้นอย่างพร้อมเพียงขณะที่เรย์ก้าวลงจากรถลีมูซีนคันหรู มาเฟียหนุ่มไม่ปรายตามองใคร เขาเดินมาดมั่นเข้ามาใน
คฤหาสน์สูงห้าชั้น แต่ละคนต่างโค้งคำนับค้างอยู่ จึงไม่มีใครเห็นว่านายใหญ่ได้รับบาดเจ็บ
แต่ก็มีบางคนล่ะ ที่จมูกไว หรือไม่ก็ชอบแหกคอกเหลือบตาขึ้นมอง จึงรับรู้ได้ว่าสภาพของเขาดูแย่ขนาดไหน
เจ้าของร่างสูงใหญ่เวลาเปรอะเปื้อนรอยเลือดนั้นจะดูน่าเกรงขามกว่าปกติ ซึ่งมันเป็นเสน่ห์ของเขาที่แปลกกว่าคนทั่วไป ทุกย่างก้าวของเขาหนักแน่น ทว่าสม่ำเสมอ ราวกับคนที่ไม่ได้รับผลกระทบจากความเจ็บปวดใดๆ
เรย์ผลักประตูห้องนอนเข้าไป ตั้งใจจะเดินตรงเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการล้างแผลด้วยตัวเอง เวลาบาดเจ็บ เขาไม่เคยไปโรงพยาบาล และยังไม่ชอบให้ใครมายุ่มย่ามทำแผลให้...ถ้าไม่จำเป็น
แต่ดูหนนี้จะมีคนปีกกล้าขาแข็งไม่กลัวบทลงโทษ สายตาคมกริบสะดุดเข้ากับร่างของใครบางคนที่
เสนอหน้าเข้ามาในห้อง
"เข้ามาทำไม"
แม่บ้านสาวคนใหม่...เงยหน้าขึ้นมองเขา ในมือของเธอถือกล่องสีขาวมาด้วย
เรย์สังเกตเห็นว่าเธอแต่งหน้าจัดเกินจำเป็นสำหรับงานแม่บ้าน และสายตาที่ทอดมองมาที่เขาก็เต็มไปด้วยความหมายบางอย่าง
ชายหนุ่มกวาดตามองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว รังสีเย็นชาที่แผ่ออกมาทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียด
"ถาม ทำไมไม่ตอบ"
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ยากจะต่อต้าน
แม่บ้านสาวยิ้มเจื่อนๆ รีบโค้งตัวเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงหวาน
"ดิฉันเห็นว่านายท่านได้รับบาดเจ็บ ก็เลยจะเข้ามาทำแผลให้ค่ะ"
ดวงตาคมกริบของเรย์หรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะปราดมองเธอด้วยแววตาดุจัด เขารู้ดีว่าเจตนาของเธอไม่ใช่แค่ 'ทำแผล' ธรรมดา แต่เธอต้องการใช้โอกาสนี้เข้าใกล้เขามากกว่า
"ไม่ต้อง" เขาตัดบทเสียงแข็ง
"แต่ว่า... เลือดของนายท่านออกเยอะมากนะคะ ดิฉันเคยเป็นผู้ช่วยพยาบาลมาก่อน พอมีความรู้เรื่องทำแผลค่ะ"
เรย์แค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนจะพูดเสียงเรียบ แต่คมบาดลึกเหมือนใบมีดโกน
"แผลแค่นี้ ไม่ต้องใช้ความรู้หรอกมั้ง"
หญิงสาวนิ่งอึ้ง แต่ก็ยังไม่ยอมถอย เธอยังยืนอยู่ที่เดิม เหมือนต้องการจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง
เรย์หมดความอดทน เขาขยับตัวไปที่โต๊ะข้างเตียง หยิบปืนพกขึ้นมากระชับในมือ แล้วหันปลายกระบอกปืนเล็งไปที่เธอ
"จะออกไปดีๆ ไหม"
!!!
ใบหน้าของแม่บ้านสาวซีดเผือดทันที ดวงตาตื่นตระหนก มือสั่นระริก
"ค่ะๆ!"
เธอรีบพยักหน้ารัวๆ หันหลังวิ่งพรวดออกจากห้องไปแทบจะทันที
สิ้นเสียงประตูปิด เรย์ลดปืนลง ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะตะโกนเรียกคนด้านนอก
"ไอ้คีตะ!"
เพียงเขาเรียกชื่อ เจ้าตัวก็รีบเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันได้ถามว่านายท่านต้องการสิ่งใด เรย์โยนปืนใส่ลูกน้อง เขาถึงกับรีบรับไว้แทบไม่ทัน
"ต่อไป ถ้ามึงปล่อยให้ยัยนั่นเข้ามาในห้องกูได้อีก กูจะให้มึงใช้ปืนกระบอกนี้ยิงกรอกปากมึง"
"ขะ...ขอโทษครับนาย ต่อไปผมจะระวังให้มากขึ้นครับ"
"เฮ้อ...น่ารำคาญฉิบหาย"
คนเป็นเจ้านายสบถอย่างแสนหงุดหงิดใจ ก่อนจะเอ่ยปากไล่ให้อีกฝ่ายไปเอากล่องยามาจากแม่บ้านสาวคนนั้น
เพียงครู่เดียว คีตะ...ลูกน้องมือขวาของเขาก็รีบนำกล่องยานี้มาส่งให้กับเขา เรย์ปรายตามองลูกน้องด้วยหางตา แล้วออกคำสั่งเสียงเข้ม
"เอายามา กูจะทำแผล"
"ให้ผมช่วยดีกว่าครับนาย"
คีตะรีบเสนอรับใช้ ยังไม่ทันที่เขาจะเปิดฝากล่องปฐมพยาบาล เสียงของเรย์ก็ดังขึ้นมาก่อน
"ถ้ามึงทำไม่ดี กูจะถีบมึง"
"ครับๆ วางใจได้ครับนาย ถึงผมจะไม่เคยเป็นผู้ช่วยพยาบาล แต่ผมก็พันแผลเก่งครับ"
ขวับ!
เรย์ตวัดมองหน้าลูกน้องทันใด พอเห็นมันยิ้มแฉ่งอย่างหน้าถอดสี เขาก็ถอนหายใจเฮือก
"อย่าเอ่ยถึงคำว่าผู้ช่วยพยาบาลอีก ไม่งั้น..."
"แน่นอนครับนาย นายจะไม่ได้ยินคำนี้อีกเลยทั้งชีวิตครับ"
"เฮ้ออ...งั้นมึงก็รีบทำๆ ซะ"
เรย์นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ คีตะยืนอยู่ข้างๆ กำลังพันผ้าพันแผลให้บาดแผลฟันลึกที่แขนของเขา แม้จะถูกทำร้าย แต่สีหน้าของเรย์กลับยังนิ่งอยู่ ราวกับความเจ็บปวดไม่มีผลกับเขาเลยแม้แต่น้อย
ในหัวของเรย์ยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องที่เกิดขึ้น ใครกันที่กล้าส่งนักฆ่ามาเล่นงานเขาถึงในห้องนวด และพวกมันรู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ที่นั่น
เว้นเสียแต่ว่าจะมีหนอนบ่อนไส้...
หรือไม่อาจเป็นคนในวงการเดียวกันที่รู้การเคลื่อนไหวของเขาอย่างละเอียด ไม่อย่างนั้น คงเป็นไปไม่ได้ที่พวกมันจะบุกมาเล่นงานเขาได้ขนาดนี้
"มีความคืบหน้าเรื่องนักฆ่านั่นยัง"
คีตะเงยหน้าขึ้นจากบาดแผลของเจ้านาย รีบตอบอย่างกระตือรือร้น
"ยังครับ แต่คิดว่าน่าจะตามตัวได้ในเร็วๆ นี้"
"หึ"
เรย์หัวเราะในลำคอ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก
"กูไม่ยอมเสียเลือดฟรีแน่ งานนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ และถ้ากูรู้ว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลัง...มันได้ลงนรกทั้งเป็นแน่"
คีตะลอบกลืนน้ำลาย เขารู้ดีว่าเจ้านายของเขาไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเล่นงานง่ายๆ
เมื่อใดที่เรย์เอ่ยคำว่า 'ลงนรกทั้งเป็น' นั่นหมายความว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้ตายดีแน่นอน
มาเฟียหนุ่มเอนหลังพิงพนักโซฟา ปรายตามองคีตะก่อนจะสั่งออกไปว่า
"ให้เวลามึงหนึ่งวัน ไปตามสืบเรื่องนี้มาให้ละเอียดที"
"ได้ครับนาย ผมจะตามสืบมันยันรุ่นตารุ่นทวดมันเลยครับ"
