บทที่ 8 ตอนที่5.2 เดือดแทน2

ได้ครับนาย ผมจะตามสืบมันยันรุ่นตารุ่นทวดมันเลยครับ"

"กูไม่ได้หมายถึงไอ้นักฆ่าเวรนั่น"

คีตะขมวดคิ้ว "เอ่อ... ถ้างั้นเรื่องอะไรเหรอครับ"

เรย์หยิบป้ายชื่อสีขาวขึ้นมา ก่อนจะเหวี่ยงมันไปทางลูกน้องคนสนิท

"ผู้หญิงคนนี้"

คีตะคว้าป้ายชื่อไว้ได้ทัน ก่อนจะก้มลงมองแล้วต้องเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"นิริน? ผู้หญิงคนนั้นเหรอครับ"

คนเป็นเจ้านายไม่ตอบคำถาม หากแต่นั่งนิ่งราวกับคิดอะไรสักอย่างหนึ่ง คีตะเห็นแววตานายเหนือหัวเปล่งประกายวิบวับ มันบอกไม่ถูกว่าแฝงด้วยอารมณ์ไหน

"สืบมาให้หมด ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร มาทำงานที่นี่ได้ยังไง บ้านช่องอยู่ไหน เรียนที่ไหน สถานะทางบ้านเป็นยังไง"

คีตะมองเจ้านาย ถูกสั่งให้หาข้อมูลละเอียดขนาดนี้ นายของเขาจะต้องตามไปล้างแค้นผู้หญิงคนนั้นแน่นอน

"ได้ครับ"

รับคำสั่งเสร็จ คีตะตั้งใจจะออกไปทำหน้าที่ของตน แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นออกจากห้อง เสียงของเรย์ก็ดังขึ้น

"สืบต่อมาอีกหน่อยด้วย ว่าเธอชอบผู้ชายแบบไหนเป็นพิเศษ"

"ครับ?"

อึ้งเลยสิ

เจ้านายผู้ไม่เคยสนเรื่องหยุมหยิมพวกนี้มีคำสั่งแบบนี้ออกมาได้อย่างไรกัน

นี่มันผิดวิสัยของเจ้าพ่อมาเฟียที่อยู่สูงสุดของห่วงโซ่อาหารชะมัด

นายของเขา...สนใจผู้หญิงที่กล้าตบคนที่ใครๆ ต่างก็กลัวกันถ้วนหน้าอย่างนั้นน่ะหรือ!

ผ่านไปไม่ถึงข้ามวัน

ในขณะที่เรย์นั่งอยู่ในห้องทำงาน คีตะเดินเข้ามาในห้องเพื่อรายงานเรื่องสำคัญ

อันดับแรกคือเรื่องของนักฆ่า แต่เรย์กลับยกมือให้ลูกน้องเลิกพูด แล้วถามถึงอีกเรื่อง

"ถ้าเรื่องของผู้หญิงคนนั้น ข้อมูลอยู่นี่ครับ"

คีตะวางแฟ้มเอกสารหนึ่งลงบนโต๊ะทำงาน เรย์ตวัดมองทันใด ก่อนจะรีบวางไอแพดที่ตนกำลังนั่งดูผลประการธุรกิจมืด แล้วคว้าเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู

หน้าแรกคือรูปถ่ายของผู้หญิงชื่อนิริน ใบหน้าของเธอสะกดสายตาเขาเหลือเกิน

"เธออายุยี่สิบ อาศัยอยู่กับพ่อและพี่ชาย ฐานะครอบครัวยากจน พ่อเพิ่งตกงาน พี่ชายติดการพนัน ส่วนเธอต้องทำงานหาเงินส่งตัวเองเรียนและเป็นเสาหลักของครอบครัวครับ ตอนนี้รับจ้างทำงานทุกอย่างหลังเลิกเรียน ส่วนเรื่องผู้ชายนั้น เธอยังไม่มีคนของใจครับ จึงไม่สามารถอ้างอิงได้ว่าชอบคนแบบไหน อ่อ...แล้วยังมีนี่อีกครับ"

คีตะวางอีกแฟ้มหนึ่งที่ดูหนากว่าแฟ้มแรกมาก เรย์หยิบมาเปิดดู

แค่หน้าแรกเขาก็ผงะแล้ว

"นี่มัน...อะไร"

"ผมให้คนหาข้อมูลเชิงลึก จนดึงภาพพวกนี้มาจากมือถือของเธอ"

คีตะอธิบายก่อนจะถอนใจขณะเอ่ยต่อมา

"ร่องรอยที่ต้นคอเธอ คือรอยเชือกรัดจากเพื่อนร่วมชั้น และภาพนั้น เนินอกมีรอยจ้ำเกิดจากรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งทำ และรอยนี้..."

"พอ!"

เรย์ไม่เคยเดือดอะไรมากเท่านี้มาก่อน ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นมีแผลตามตัวเยอะขนาดนี้ได้อย่างไร ทั้งที่เธอก็กล้าจะตบหน้ามาเฟียใหญ่อย่างเขา แต่ทำไมกับเพื่อนร่วมห้อง...เธอกลับไม่กล้า

ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ก่อนจะโยนแฟ้มนั่นทิ้งอย่างแรงเล่นทำเอาคีตะสะดุ้ง

"มหาลัยอะไร"

"เอ่อ..."

"ตอบ!"

"แซมต้าครับ"

"ใครเป็นผอ."

"คะ...คุณชาติชายครับ"

"ชาติชาย...งั้นเหรอ"

เรย์กำหนัดแน่นขึ้น ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดโทร.ออก รอสายไม่นาน คนปลายสายก็กดรับ

แต่ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายได้พูด เรย์กระแทกเสียงใส่ทันควัน

"ไล่ชาติชายออกจากการเป็นผอ. แล้วซื้อกิจการมหาลัยแซมต้าเดี๋ยวนี้!"

เรย์สั่งการจบก็วางสายโยนมือถือไปบนโต๊ะ คีคะตาโตมองเจ้านายอย่างอึ้งๆ

ถึงนี้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่นายของเขาซื้อกิจการของใครแบบปัจจุบันทันด่วนอย่างนี้ แต่ถึงขั้นไล่ผู้อำนวยการที่เก่งการบริหารการศึกษาออกนี่มัน...ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

"เตรียมตัวให้พร้อม กูจะไปมหาลัยแซมต้า"

"นะ...นายจะไปในฐานะเจ้าของใหม่ใช่ไหมครับ ถ้างั้นเดี๋ยวผมจะรีบติดต่อ..."

"เปล่า"

"ครับ?"

"..."

เรย์หันขวับมามองลูกน้อง นัยน์ตาเขาดุจัดชวนน่าขนลุก

"กูจะกลับไป...เรียนอีกครั้ง"

"!!!"