บทที่ 36 ไม่เคยคิดมาก่อน

         ไม่นานนักออสตินก็แต่งตัวและเดินตามมาที่ห้องครัวซึ่งวรรษมนเอาอาหารที่ทำไว้เมื่อวานมาอุ่นรอเรียบร้อยแล้ว

“น่ากินทุกอย่างเลย ผมขอโทษนะที่เมื่อวานไม่กลับมากินพร้อมคุณ”

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณอยากกินอะไรเพิ่มไหมคะ”  

“แค่นี้ก็พอแล้วผมคิดถึงกับข้าวฝีมือคุณมากนะ”

“เมล่อนจะทำให้คุณกินจนเบื่อเลยค่ะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ