บทที่ 6 มาเพื่อปฏิเสธ
วรรษมนไม่ได้อยากจะแวะไปถามเรื่องพี่สาวของตนเองแต่เธออยากจะแวะไปถามพี่แก้วตาว่าตอนนี้ที่ผับยังรับเด็กนั่งดริ๊งค์อยู่ไหม
หญิงสาวจอดรถที่หน้าห้องเช่าแห่งหนึ่งจากนั้นก็ขึ้นไปยังชั้นสามเธอเคาะประตูอยู่หลายครั้งกว่าเจ้าของห้องจะออกมาเปิด
“พี่แก้วตา ฉันมาปลุกพี่หรือเปล่า” เธอถามเพราะเห็นเจ้าของห้องหน้ายุ่งเหมือนคนเพิ่งจะตื่นนอน
“อือ แล้วนี่เอ็งมาได้ยังไงพี่เอ็งว่าเอ็งจะไม่กลับมาแล้ว”
“พี่เมย์ก็พูดไปเรื่อยบ้านฉันอยู่ที่นี่จะไม่กลับมาได้ยังไง พี่แก้วตารู้ไหมว่าตอนนี้พี่ฉันไปทำงานที่ไหน”
“พี่เอ็งก็บอกนะเห็นว่าทางเหนือ แต่พี่เมาเลยจำอะไรไม่ค่อยได้ แล้วนี่เอ็งมาหาพี่เพื่อจะถามแค่นี้ใช่ไหมจะได้นอนต่อ”
“ไปง่วงที่ไหนมาหรือเมื่อคืนออกไปต่อกับแขก” วรรษมนรู้ว่านอกจากจะนั่งดื่มแล้วพี่แก้วตายังออกไปนอนกับแขกด้วยแต่เรื่องนี้ทางร้านจะไม่ยุ่งเพราะถือว่าเป็นการคุยกันเองและไปหลังจากที่ร้านปิดแล้ว
“เออสิ ถ้าเอาแค่ค่าเหล้าอย่างเดียวมันพอใช้ที่ไหน พี่ไม่เหมือนเอ็งนี่ทั้งสาวทั้งสวยคืนหนึ่งก็ได้ตั้งหลายพัน”
“ฉันก็ว่ารายได้มันดี ฉันเลยอยากจะขอกลับไปทำอีก”
“เถ้าแก่ก็บ่นถึงแกอยู่เหมือนกัน เพราะแขกถามถึงกันใหญ่”
“เขาจะไม่ว่าใช่ไหมที่ฉันลาออกแล้วกลับไปทำใหม่”
“ไม่ว่าหรอก เอ็งมันตัวดึงดูดลูกค้า”
“ได้ยินแบบนี้ฉันค่อยสบายใจหน่อย ฉันว่าเย็นนี้จะเข้าไปของานเถ้าแก่”
“เอ็งแต่งตัวไปเลยยังไงเถ้าแก่ก็รับเอ็งทำงานอยู่แล้ว ยิ่งคืนวันศุกร์แบบนี้แขกยิ่งเยอะ”
“ขอบคุณนะพี่ ฉันไปก่อนละ”
วรรษมนขี่จักรยานยนต์กลับมาที่บ้านด้วยรอยยิ้มเพราะคืนวันศุกร์แบบนี้แขกจะเยอะและเธอก็จะได้เงินเยอะตามไปด้วย พอมาถึงผับก็เป็นไปตามที่คาดไว้เพราะเถ้าแก่ยินดีให้หญิงสาวเริ่มงานทันที
เธอทำงานจนกระทั่งใกล้ถึงเวลาปิดร้าน หญิงสาวคิดว่าคงไม่มีแขกซื้อเครื่องดื่มเพิ่มจึงมานั่งพักในห้องที่ผับมีไว้แต่ยังนั่งไม่ถึงสิบนาทีเถ้าแก่ก็ให้คนมาตามออกไป
“มีแขกเหรอคะ”
“อือ เขาเหมาเครื่องดื่มร้อยดริ๊งค์”
“คนไหนเหรอคะ แล้วมาเหมาอะไรตอนกำลังจะปิดแบบนี้ล่ะ”
“เขาอยู่ในห้องวีไอพี”
“แต่เมล่อนไม่รับงานในห้องวีไอพีนะคะ”
“ฉันรู้ว่าเธอไม่รับงานแบบนั้นแต่เขาบอกว่าไม่อยากนั่งดื่มกับคนอื่นเขาอยากมีความเป็นส่วนตัว”
“เมล่อนปฏิเสธได้ใช่ไหมคะ”
“ได้สิ ฉันไม่เคยบังคับใครอยู่แล้ว แต่ลองคิดดูนะร้อยดริ๊งค์เธอจะได้เงินเท่าไหร่ หักเปอร์เซ็นต์แล้วก็สองหมื่นเลยนะ” เถ้าแก่เตือนสติวรรษมน
“มันเยอะมากนะคะ แต่เมล่อนกลัวว่ามันจะไม่จบแค่ดื่มสิคะ เพราะนั่นเป็นห้องวีไอพี”
“ถ้าเธอไม่ตกลงฉันจะไปบอกเขาเองเผื่อเขาจะเปลี่ยนใจออกมานั่งดื่มที่โซนด้านนอก”
“ขอให้เขาเปลี่ยนใจนะคะ” วรรษมนก็อยากรับงานอยู่หรอกแต่การนั่งดื่มในห้องวีไอพีเป็นอันรู้กันดีว่าหลังจากร้านปิดพวกเขาก็อยู่ที่นั่นได้โดยที่ทางร้านจะไม่เข้าไปยุ่งเพราะห้องนั้นจะมีประตูลงอีกทางซึ่งไม่เกี่ยวกับผับ
เถ้าแก่เดินลงมาจากชั้นสองด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ทำให้วรรษมนคิดว่าคงไม่ได้งานนี้แน่ๆ
“เขาไม่ยอมเหรอคะ”
“เขาบอกให้เมล่อนขึ้นไปคุยกับเขาเอง”
“ได้ค่ะ เดี๋ยวเมล่อนขึ้นไปเองแล้วจะบอกเขาให้เลือกคนที่พร้อมจะทำงานในห้องนั้น”
ห้องวีไอพีตั้งอยู่บนชั้นสามของผับซึ่งมีอยู่ประมาณห้าห้องด้วยกัน วรรษมนเดินขึ้นมายังชั้นสองก็เจอเพื่อนที่เดินสวนลงมาพอดี
“เมล่อน รับงานด้วยเหรอ”
“เปล่า แต่แขกไม่ยอมฟังเถ้าแก่เราเลยจะไปบอกเขาว่าเราไม่รับงานนี้ โบว์ว่างใช่ไหม”
“อือ มีอะไร”
“เราอยากให้โบว์ไปด้วยเผื่อเขาจะเปลี่ยนใจ” เพราะเพื่อนที่ชื่อโบว์คนนี้มีรูปร่างและผิวพรรณใกล้เคียงกับตนเองมากที่สุดวรรษมนเลยพาเธอขึ้นไปด้วย
“เรารอนอกห้องนะ เมล่อนเข้าไปคนเดียวก่อนได้เรื่องแล้วค่อยออกมาตามก็ได้”
วรรษมนเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้าไปด้านใน
“สวัสดีค่ะ”
“อ้อ มาแล้วเหรอมานั่งนี่สิ”
“ได้ค่ะ ท่านจะแค่ดื่มใช่ไหมคะ” หญิงสาวถามอย่างตรงประเด็น
“ถ้าแค่ดื่มอย่างเดียวฉันคงไม่เหมาถึงร้อยดริ๊งค์หรอกนะ นี่ก็ใกล้จะถึงเวลาปิดแล้วเธอก็เข้าใจการทำงานของที่นี่ดี”
“แต่หนูไม่รับงานแบบนี้ค่ะ ที่ขึ้นมาหาก็เพราะอยากจะมาปฏิเสธด้วยตัวเอง”
“จะโก่งค่าตัวหรือเปล่า จะเอาเท่าไหร่ล่ะฉันยินดีจ่าย”
“ไม่รับก็คือไม่รับค่ะ มีคนที่พร้อมรับงานนี้แล้วเขาก็รออยู่ข้างนอก ถ้าคุณสนใจหนูจะเรียกเขาเข้ามา”
“ฉันสนใจแค่เธอ”
“แต่หนูไม่รับงานแบบนี้”
“ฉันให้แสนหนึ่ง”
“ไม่ค่ะ”
“แล้วถ้าเพิ่มเป็นสองแสนล่ะ”
“จะเท่าไหร่หนูก็ไม่รับค่ะ”
“เธอลองคิดดูดีๆ นะ เงินเยอะขนาดนี้เป็นคนอื่นก็รีบตะครุบไปแล้ว”
“เงินมันก็มากจริงๆ แต่หนูก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะคะ คุณลองไปเสนอคนอื่นนะคะ” แม้ว่าอยากจะได้เงินไปใช้หนี้ออสตินแต่วรรษมนก็ไม่อยากทำงานนี้ เธอยอมนอนกับออสตินยังดีกว่านอนกับชายแปลกหน้าคนนี้”
“ถ้าล้านหนึ่งล่ะ”
“หนูก็อยากได้เงินนะคะ เงินหนึ่งล้านมันมากเกินกว่าที่คิดไว้ แต่หนูไม่รับก็คือรับค่ะ”
“เธอนี่จนแล้วหยิ่งนะ”
“ถึงหนูจะจนแต่หนูก็มีศักดิ์ศรีต่อให้เงินมากกว่านี้ถ้าหนูไม่อยากนอนด้วยหนูก็ไม่รับค่ะ ตอนนี้ถึงเวลาปิดร้านแล้วหนูขอตัวก่อน ส่วนคนที่จะรับงานเขามารออยู่ข้างนอกแล้ว หวังว่าคุณคงจะชอบเธอนะคะ”
