บทที่ 7 ยังไม่พร้อมแต่ก็อยากทำให้จบ
วรรษมนเดินออกมาจากห้องแล้วบอกให้เพื่อนเดินเข้าด้านในแทนส่วนตัวเธอก็เตรียมเลิกงาน
“เมล่อนให้พี่ไปส่งไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่โต้งเมล่อนเอารถมาเอง”
“แต่พี่อยากไปส่งเราไม่ได้คุยกันเลยนะ พี่นึกว่าเราจะไม่กลับมาทำงานที่นี่แล้ว”
“เอาไว้วันหลังเถอะค่ะพี่เมล่อนง่วงมาก”
“เมล่อนจะกลับมาทำงานที่นี่ตลอดใช่ไหม”
“ใช่ค่ะ คงกลับมาทำตลอด เมล่อนไปก่อนนะคะพรุ่งนี้เจอกันค่ะ”
“ได้สิ พรุ่งนี่รีบมาหน่อยนะจะได้คุยกัน”
“ได้ค่ะ” วรรษมนโบกมือให้รุ่นพี่ก่อนจะเดินไปยังถนนอีกด้านซึ่งเธอจอดรถจักรยานยนต์ไว้ที่นั่น ถึงแม้จะเป็นเวลาดึกแต่ถนนเส้นนี้ก็ยังครึกครื้นจึงทำให้หญิงสาวเดินไปที่รถด้วยความสบายใจแต่ยังไม่ทันได้ข้ามถนนรถคันหนึ่งก็ขับปาดหน้ามาเสียก่อน
“โอ๊ย ขับรถยังไงเนี่ยไม่เห็นคนหรือไง” หญิงสาวโวยวาย
“เมล่อน ขึ้นรถ” เสียงเข้าที่ตะโกนออกมาจากรถทำให้คนที่โวยวายอยู่เงยหน้ามามอง
“คุณออสติน”
“เธอยังจำฉันได้นี่”
“ใครจะลืมผู้มีพระคุณล่ะคะ”
“ขึ้นมาก่อน”
“แต่เมล่อนเอารถมา”
“เดี๋ยวฉันให้คนเอาไปเก็บที่บ้านให้”
“เอาไปเก็บที่คอนโดไม่ได้เหรอคะ เผื่อเมล่อนอยากออกไปไหน”
“เธอคิดว่าจากนี้จะได้ออกไปไหนอีกเหรอ ขึ้นมาบนรถเดี๋ยวนี้ก่อนที่จะหมดความอดทน”
“ก็ได้ค่ะ” หญิงสาวส่งกุญแจให้คนของเขาก่อนที่ตัวเองจะขึ้นมาบนรถตู้คันเดิมที่เคยนั่ง
“คุณรู้ได้ยังไงคะว่าเมล่อนอยู่ที่นี่”
“ฉันรู้ทุกอย่างนั่นแหละ”
“ไม่จริงเลย ถ้าคุณรู้ทุกอย่างจริงคุณก็คงรู้ว่าเมล่อนไม่อยากอยู่ที่คอนโดนั่น”
“ทำไมล่ะ ฉันว่าที่นั่นสะดวกสบายดีนะ”
“ข้อนั้นไม่เถียงค่ะ แต่อยู่แบบนั้นมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย สู้ออกมาหางานทำดีกว่า”
“เธอจะมาทำงานให้คนอื่นได้ยังไงในเมื่อเธอยังไม่ทำงานใช้หนี้ฉันเลย”
“เมล่อนนึกว่าคุณลืมไปแล้ว”
“ฉันไม่มีทางลืมแต่ฉันก็แค่งานยุ่ง เธอถามฉันแบบนี้แสดงว่าเธอพร้อมทำงานเหรอ”
“เมล่อนไม่มีทางพร้อมหรอกค่ะ แต่ก็อยากจะทำงานให้มันจบๆ ไป เมื่อกี้มีคนเสนอเงินให้เมล่อนด้วยนะคะ”
“เหรอ เยอะไหมล่ะ”
“ก็เยอะอยู่ค่ะ ตอนแรกเขาให้แสนหนึ่งพอเมล่อนปฏิเสธก็เพิ่มเป็นสองแสนแล้วสุดท้ายก็เสนอหนึ่งล้านค่ะ แต่เมล่อนไม่รับหรอกนะคะ”
“ทำไม่ละ เงินเยอะขนาดนั้นเธอเอามาใช้หนี้ฉันได้สบายเลยนะ”
“ถึงเมล่อนจะจนก็มีศักดิ์ศรีนะคะ”
“แต่เธอก็ยอมฉันนี่”
“ค่ะ เพราะคุณช่วยเมล่อนในเวลาที่เมล่อนกำลังลำบาก”
“แล้วถ้าเธอไม่เป็นหนี้สองแสนล่ะยังจะยอมอยู่ไหม”
“เมล่อนก็บอกไปแล้วว่าจะยอมคุณทุกอย่าง คุณออสตินอย่าเพิ่งชวนคุยมากได้ไหม ตอนนี้เมล่อนง่วงมากขอนอนก่อน ถ้าถึงแล้วปลุกด้วยนะคะ” พูดจบหญิงสาวก็หลับตาลงโดยไม่สนใจคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
ออสตินมองใบหน้าสวยที่วันนี้แต่งหน้าอ่อนแล้วยิ้ม เมื่อตอนกลางวันที่บอดี้การ์ดโทรไปบอกว่าวรรษมนหนีออกมาเขาก็รู้เลยว่าเธอจะต้องกลับมาทำงานที่เดิมแน่ แล้วมันก็เป็นอย่างที่คิด
เขาวางแผนลองใจเธอด้วยการให้คนไปเหมาเครื่องดื่มและเสนอเงินให้และพอรู้ว่าหญิงสาวปฏิเสธก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกถึงแม้เงินจะมากกว่าที่เป็นหนี้เขาแต่หญิงสาวก็ไม่ยอมรับ มันก็พอจะพิสูจน์ได้แล้วว่าเธอโดนหลอกไปขายตัวที่กาสิโนอย่างที่พูดจริงๆ ไม่ใช่แต่งเรื่องโกหกอย่างที่เขาระแวง
“เมล่อนถึงคอนโดแล้ว”
“เหรอคะไวจัง ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” พูดจบหญิงสาวก็ลงจากรถโดยไม่สนใจอะไรแต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นเขาเดินตามเข้ามาในลิฟต์
“คุณตามมาทำไมคะ”
“เธอง่วงเป็นเดียวหรือไงฉันก็ง่วงเป็นเหมือนกันนะ”
“เมล่อนคิดว่าคุณจะกลับไปค้างที่โรงแรม”
“พรุ่งนี้วันหยุดฉันไม่ต้องทำงาน” เขาไม่ได้ตั้งใจจะมาค้างที่นี่ตั้งแต่แรกแต่เพราะวรรษมนทำให้เขาเปลี่ยนความคิด
“ค่ะ” วรรษมนยืนตัวลีบเมื่ออยู่ในลิฟต์กับเขาและบอดี้การ์ดอีกสองคน
เธอไม่รู้ว่าการมาค้างที่นี่ของเขามีจุดประสงค์อื่นหรือเปล่าแต่ก็ไม่อยากจะคิดให้ปวดหัวเพราะไม่ว่าเร็วหรือช้าเธอก็ต้องนอนกับเขาตามที่คุยกันไว้ วรรษมนรู้สึกว่าเธอจะกังวลเกินกว่าเหตุเพราะพอมาถึงห้องเขาก็แยกไปทางห้องนอนใหญ่ส่วนเธอก็ตรงเข้าห้องนอนเล็กซึ่งอยู่คนละฝั่งกับห้องนอนของเขา
......
ออสตินกลับมาถึงห้องก็อาบน้ำและออกมานั่งดื่มที่ห้องรับแขกด้วยความสบายใจเพราะงานที่ติดขัดตั้งแต่ช่วงต้นสัปดาห์นั้นจัดการเรียบร้อยแล้ว ช่วงวันหยุดเขาคงมีเวลาอยู่กับวรรษมนมากขึ้นและเธอก็คงไม่คิดจะหนีออกไปข้างนอกอีก
เขานั่งดื่มพักใหญ่เสียงโทรศัพท์ของวรรษมนที่วางไว้บนโต๊ะหน้าโซฟาก็ดังขึ้นออสตินไม่คิดจะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธอเลยแต่คนที่โทรเข้ามาก็ดูจะพยายามติดต่อกับหญิงสาวจนเขารู้สึกรำคาญ
ออสตินลังเลว่าจะกดรับดีไหม แต่คนที่โทรเข้ามาก็วางสายไปอีกครั้งจากนั้นก็มีข้อความปรากฏขึ้นมา เขาเลยถือวิสาสะเปิดอ่าน
‘เมล่อนนอนแล้วเหรอ’
‘พี่กดออดเรียกตั้งนานแต่เมล่อนไม่ยอมออกมาเปิดสักที พี่ซื้อก๋วยเตี๋ยวมาให้ ตอนนี้แขวนไว้หน้าประตูนะ’
‘ถ้าตื่นแล้วก็ออกมาเอาด้วย พรุ่งนี้เจอกันที่ผับนะ มาเร็วๆ หน่อยก็ดีพี่มีเรื่องจะคุยด้วย’
ออสตินอ่านข้อความทั้งหมดซ้ำอีกครั้งเพื่อทำความเข้าใจเพราะไม่ค่อยสันทัดในภาษาไทยเท่าไหร่ ชายหนุ่มเริ่มโมโหเมื่อคิดได้ว่าที่วรรษมนหนีออกไปวันนี้ก็เพราะอยากออกไปเจอคนอื่นแล้วถ้าคืนนี้เขาไม่ไปรับเธอที่ผับป่านนี้เธอกับผู้ชายที่ส่งข้อความมาก็คงจะพากันไปค้างที่บ้าน
