บทที่ 100 หวงแล้วจะทำไม

“พี่ลู่หลิง...อ่อ...พรึบ...ผมแค่ช่วยประคองเสี่ยวหรานเขาเท่านั้น พอดีเขาสะดุดกระโปรงจะล้มน่ะ...พี่อย่าเข้าใจผมผิดนะ...” ซ่งเฉินก็หันไปมองตามเสียงด้วยสีหน้าตกใจ ก่อนจะรีบปล่อยมือจากเสี่ยวหรานแล้วถอยตัวออกมา แล้วเดินไปอธิบายกับลู่หลิง

“เรื่องนี้ไว้เคลียร์กันทีหลัง...ตอนนี้มีคนมองอยู่ ฉันไม่อยากจะมีปัญห...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ