บทที่ 142 ทั้งหวานทั้งเลี่ยน

ด้านหยางอี้ก็นั่งอยู่บนเตียงแบบสบายใจโดยมีลินดานั้นคอยป้อนผลไม้ให้เขากิน

“ที่จริงมือคุณก็ไม่ได้เป็นอะไรเลยนะคะ กินเองก็ได้มั้ง..” ลินดามองท่าทางการกินของเขาที่ดูมีความสุขมากก็ถามเขาไป

“ก็ผมอยากอ้อนคุณนิ อีกอย่างผลไม้ที่คุณป้อมมันมักจะหวานเป็นพิเศษเลย...” หยางอี้พูดหยอดเธอ

“หยุดพูดจากน้ำเน่าเลยนะคะ.....

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ