บทที่ 150 เดินเกม

“ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะคะที่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไรน่ะ ผัวใครใครก็หวงค่ะ” ลินดาตอบเขาแล้วยื่นหน้าไปพูดกระซิบประโยคสุดท้ายเบาๆให้เขาได้ยิน ก่อนจะถอยออกมาแล้วยิ้มแบบกรุ่มกริ่ม

“หึๆ....ผมชอบคุณตอนที่คุณหึงหวงผมแบบนี้จัง โคตรน่ารักเลย...” หยางอี้ก็มองเธอด้วยรอยยิ้มหลงใหลในความน่ารักของเธอเข้าไปใหญ่

“เพี๊ย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ