บทที่ 244 รับมือไหว

จากนั้นเธอก็มองไห่หมิงแล้วยิ้มมุมปากก่อนจะเดินออกไป เพราะมันมีความสุขได้ไม่นานหรอก ถ้ามันดื่มไวน์แก้วนั้นมันก็จะได้เห็นลูกมันมีความสุขเป็นครั้งสุดท้าย และหยางอี้ก็จะจำวันตายของพ่อได้แบบไม่วันลืมเลยล่ะ

“หึ....เด็กเมื่อวานซืน คิดจะวางยาฉันงั้นเหรอ...มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก” ไห่หมิงมองจี้ซินที่เดินออกไป...