บทที่ 6 เริ่มแผน

โรงพยาบาล เวลา 9 โมง 

“คุณชยุทให้คนเอาเอกสารนี่มาส่งให้ครับนาย...” ซูหานเอาเอกสารส่งให้เจ้านายไป

“อืม...” หยางอี้ก็รับมาแล้วดึงเอกสารในซองออกมาดูทันที ซึ่งเป็นประวัติของลินดาผู้หญิงที่ช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อคืน 

“หึ...ไอ้ชยุทมันก็เสือกใช้ได้เลยนะเนี่ย ให้หาประวัติมาคร่าวๆ แต่มันกลับเอามาแบบละเอียดยิบเลย..” หยางอี้พูดไปด้วยรอยยิ้มชอบใจกับข้อมูลที่เพื่อนส่งมาให้

“ประวัติของใครเหรอครับนาย ทำไมนายถึงอมยิ้มแบบนี้ล่ะครับ” ซูหานเห็นเจ้านายยิ้มก็อดแปลกใจไม่ได้

“ประวัติของลินดา..ผู้หญิงที่ช่วยฉันไว้เมื่อคืนน่ะ...ฉันตกหลุมรักเขา ฉันก็เลยให้ชยุทมันหาข้อมูลของเขามาให้ฉัน ฉันอยากจะรู้จักเขาสักหน่อย” หยางอี้บอกไปแบบไม่ปิดบัง แล้วเขาก็อ่านข้อมูลของเธอไป

“อะไรนะครับ...นายตกหลุมรักเธอเหรอครับ...” ซูหานได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าตกใจทันที

“เออ แกจะตกใจทำไมวะ..” หยางอี้เงยหน้ามาว่าลูกน้องของเขาไป

“จะไม่ให้ผมตกใจได้ยังไงล่ะครับ ผมทำงานกับนายมาเกือบสิบปี ผมไม่เคยเห็นนายจะสนใจผู้หญิงคนไหนเลย...ทำไมถึงมาตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้ล่ะครับ” ซูหานบอกไปตามตรงก็ถามทันที

“ก็เขาสวย จิตใจดี แล้วก็น่ารัก...เมื่อวานตอนที่เขาช่วยฉัน มันเหมือนกับฉันต้องมนต์เสน่ห์ของเขาเลยว่ะ...คนนี้แหละที่ฉันจะเอามาเป็นนายหญิงของแก” หยางอี้บอกซูหานไปก็ยิ้มเมื่อนึกถึงเธอ

“ห้ะ..ถึงขั้นเอามาเป็นนายหญิงของผมเลยเหรอครับ...ผมเชื่อแล้วครับว่านายตกหลุมรักเธอแล้วจริงๆ...” ซูหานพูดไปแบบตกใจ แล้วก็มองเจ้านายแบบยอมใจเลยที่ล็อคเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว

“แต่น่าเสียดายที่มีแฟนแล้ว แต่ไม่เป็นไร มีได้ก็เลิกได้..ฉันไม่รังเกียจ...หึ..ชยุทมันเอาประวัติแฟนของลินดาส่งมาด้วยพอดี ไอ้นี่มันรู้ใจฉันจริงๆ นี่น่ะเหรอแฟนของลินดา...เป็นหมองั้นเหรอ..” หยางอี้บอกไปแล้วก็ดูหน้าแฟนของเธอ แล้วอ่านประวัติมันไป

 “นี่นายจะแย่งแฟนคนอื่นเหรอครับ...” ซูหานได้ยินเจ้านายพูดแบบนั้นก็ถามไปด้วยสีหน้าอึ้งๆ 

“เออสิวะ ก็ฉันอยากจะได้เขามาเป็นเมีย ฉันก็ต้องแย่งมาสิวะ..แกนี่ถามเหมือนไอ้ชยุทมันเลยนะ มันน่าตกใจอะไรวะ” หยางอี้บ่นไป

“ก็น่าตกใจตรงจะแย่งแฟนคนอื่นเขานี่แหละครับ คนที่ดีๆที่ไหนเขาทำกันล่ะครับ” ซูหานพูดไป

“ก็ฉันไม่ใช่คนดีไงวะ..เพราะฉะนั้นฉันทำได้...แกไปหาผู้หญิงไปอ่อยไอ้หมอนี่ให้มันนอกใจลินดาหน่อยสิวะ..เอาแบบสวยๆหุ่นดีๆล่อหูล่อตามันหน่อย...ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะอดใจได้น่ะ” หยางอี้บอกไปก็ส่งกระดาษประวัติของแฟนลินดาให้ซูหานไป

“แล้วถ้าผู้ชายคนนี้นอกใจคุณลินดาแล้วจะให้ผมทำยังไงต่อครับ” ซูหานถามไปแบบสงสัย

“ก็ทำให้ลินดาเขาตาสว่างสิวะ..เขาจะได้เลิกกับมันไง...หาผู้หญิงที่ฉลาดๆทำเรื่องพวกนี้หน่อย โดนนอกใจแบบนี้ต่อให้รักแค่ไหน ฉันว่าเขาก็คงไม่โง่ยอมคบมันต่อหรอก ทีนี้ก็จะถึงทีของฉันออกโรงเข้าดามใจเขา” หยางอี้พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“อื้อหือ...เลวได้ใจเลยครับนาย..แผนชั่วสุดๆ...ผมไม่คิดว่านายจะคิดออกมาได้นะครับเนี่ย...” ซูหานพูดไปแบบอดไม่ได้ 

“นี่แกหลอกด่าฉันเหรอวะ..นี่ฉันเป็นเจ้านายแกนะโว้ย” หยางอี้ว่าซูหานไป

“ผมก็แค่พูดไปตามตรงนิครับ แผนนี้ของนายมันโหดร้ายกับคุณลินดามากเลยนะครับ ถ้าเธอมารู้ทีหลังว่านายวางแผนทำให้เธอเลิกกับแฟนล่ะก็ ผมว่าเธอเกลียดนายแน่ๆเลยครับ” ซูหานบอกไปแบบไม่ต้องเดาเลย

“แล้วแกจะให้เขารู้เรื่องนี้ทำไมล่ะคะ แกไม่พูด ฉันไม่พูด เขาก็ไม่รู้ เพราะฉะนั้นแกรีบไปทำเรื่องนี้ให้สำเร็จซะ ฉันต้องการแบบเร็วที่สุด” หยางอี้บอกไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“โอเคครับ ในเมื่อนายอยากได้ผมก็จะจัดให้ครับ..แล้วนายจะกลับเซี่ยงไฮ้เมื่อไหร่ครับ คุณหนูใหญ่ให้ผมมาถามนายครับ” ซูหานบอกไปก็ตอบรับคำสั่งของเจ้านายทันที ก่อนจะเอ่ยถาม

“จนกว่าฉันจะได้เมียกลับเซี่ยงไฮ้สิวะ...แต่แกอย่าบอกพี่สาวฉันนะโว้ย บอกแค่ว่าฉันขอรักษาตัวให้หายดีก่อนแล้วฉันจะกลับไป ส่วนเรื่องที่ฉันถูกทำร้ายที่นี่ก็ให้ปล่อยไปว่าฉันตายแล้วก็ได้ ฉันอยากจะรู้ว่าตระกูลหนานมันจะทำยังไงต่อ” หยางอี้บอกไป

“ครับนาย...แต่เมื่อกี้พ่อผมโทรมาบอกว่านายท่านจะให้คุณหนูใหญ่แต่งงานกับไป๋ซ่งหลินนะครับ ผมว่าน่าจะเกี่ยวกับเรื่องที่นายถูกทำร้ายแน่ๆครับ” ซูหานรายงานไป

“อืม..พ่อฉันทำแบบนี้คงตัดสินใจที่จะตัดขาดกับตระกูลหนานจริงๆแล้วล่ะ ถึงอยากจะดองกับตระกูลไป๋ขึ้นมา..ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ดีจริงๆ” หยางอี้พูดไปแบบเข้าใจแผนการของผู้เป็นพ่อ

“ดีน่ะมันก็ดีครับ แต่คุณหนูใหญ่ก็น่าสงสารนะครับที่ต้องมาแต่งงานแบบนี้น่ะ ผมได้ยินมาว่าคุณซ่งหลินเขามีคนรักแล้วนะครับ ถ้าคุณหนูใหญ่แต่งงานกับคุณซ่งหลินไป จะมีความสุขเหรอครับ” ซูหานพูดไป

“คนไม่รักกันอยู่ด้วยกันจะมีความสุขได้ยังไงกันล่ะ...นายไม่ต้องห่วงหรอก ฉันว่าพี่สาวฉันไม่ได้แต่งกับซ่งหลินหรอก..” หยางอี้พูดด้วยรอยยิ้ม เพราะคงมีคนเดือดร้อนแน่ๆถ้าพี่สาวของเขาแต่งงาน

“ถ้าคุณหนูใหญ่ไม่ได้แต่งงานกับคุณซ่งหลิน แล้วแผนที่จะหาตัวช่วยก็แย่น่ะสิครับ..” ซูหานออกความคิดเห็นของเขาไป

“จะแย่ยังไงวะ ตระกูลไป๋ไม่ได้มีลูกชายคนเดียวสักหน่อย...ยังมีซ่งเฉินเพื่อนฉันอีกคนไงวะ..ซ่งเฉินมันชอบพี่สาวของฉัน มันไม่มีทางยอมให้พี่ชายมันแต่งงานกับพี่สาวของฉันแน่...ดังนั้นเรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องห่วงเลย ปล่อยให้พรหมลิขิตนำพาไปก็แล้วกัน” หยางอี้บอกไปแบบไม่ห่วง เพราะถ้าพี่สาวของเขาแต่งงานกับซ่งเฉินเพื่อนเขาล่ะก็ มันต้องดูแลพี่สาวของเขาอย่างดีแน่นอน ดังนั้นเขาจึงไม่มีอะไรต้องห่วง 

“แต่คุณหนูใหญ่อายุสามสิบห้าแล้วนะครับ ส่วนคุณซ่งเฉินพึ่งจะสามสิบเองนะครับ...จะเข้ากันได้เหรอครับ” ซูหานพูดไปแบบนึกภาพไม่ออกเลย

“แกไม่ต้องไปห่วงเรื่องนั้นน่า แกไปจัดการเรื่องที่ฉันให้แกไปทำก่อนไป ภายในอาทิตย์ฉันต้องให้ยาฆ่าเชื้อ เพราะฉะนั้นแกต้องทำให้ไอ้หมอนั่นมันเลิกกับลินดาให้ได้ภายในอาทิตย์นี้ให้ได้ ทันทีที่ฉันออกจากโรงพยาบาล ฉันต้องได้ดามใจลินดา..” หยางอี้สั่งด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

“ผมจะพยายามละกันครับ...งั้นผมขอไปหาผู้หญิงที่จะมาจัดการเรื่องนี้ก่อนนะครับ” ซูหานบอกไป

“อืม...เอาหลายๆคนเลยก็ได้ มันจะได้ดูเลวๆในสายตาลินดาหน่อย..ลินดาจะได้หมดเยื้อใยกับคนเจ้าชู้อย่างมัน” หยางอี้บอกเพิ่มไปอีก เพราะเลิกแล้วก็ต้องให้หมดเยื้อใยต่อกัน

“ครับนาย...ผมจะเอาให้มันดูเลวกว่านายอีกครับ ขอตัวนะครับ หึๆ..” ซูหานแกล้งตอบไปแบบกวนๆ แล้วเขาก็รีบออกไปทันที

“ไอ้เวรนี่หลอกด่าฉันอีกแล้ว...อย่าให้ฉันหายดีนะ ฉันจะจัดการแกแน่” หยางอี้ตะโกนว่าลูกน้องคนสนิทไปแล้วส่ายหน้าไปมาทันที ก่อนจะเงยหน้ามองเพดานแล้วยิ้มมุมปากออกมา

“อย่าหาว่าผมร้ายกับคุณเลยนะลินดา...ผมแค่ต้องการให้คุณมาเป็นผู้หญิงของผม ผมถึงต้องใช้วิธีแบบนี้” หยางอี้พูดไป เพราะเธอคบกับแฟนมาตั้งห้าปีก็คงจะรักกันดีมากๆ ถึงได้คบกันนานแบบนั้น ดังนั้นเขาจึงต้องทำลายความสัมพันธ์ของเธอกับแฟนก่อน เขาถึงจะสามารถแทรกตัวเข้าไปในชีวิตของเธอได้