บทที่ 54 ตอน รักเธอ

  ร่างงามราวกับดอกไม้ต้องสายลม เมื่อถูกจุมพิตแตะไล้ก็อ่อนระทวย ไร้เรี่ยวแรงดิ้นรนขัดขืน ศศิชาหอบหายใจแรง ปลายเล็บขูดข่วนแผ่นหลังหนาของมาเฟียหนุ่มจนเป็นรอยแดง

“คุณเมฆ... ฉันไม่ไหวแล้ว”

เธอร้องร่ำคร่ำครวญ ภายในกายสาวปั่นป่วนไปหมด เมื่อถูกเขาปรนเปรอจนแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง ร่างกายราวกับถูกเขาควบคุมจนคล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ