บทที่ 13 ภารกิจ

ตอนที่ 14. ภารกิจ

"ประวัติการทำงานน่าสนใจมากนะครับ"

นาตาลียิ้มบาง ๆ "ขอบคุณค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมพาไปรู้จักอาจารย์ในภาควิชา"

ไม่นานนัก...ทั้งสองก็เดินเข้ามาภายในห้องพักอาจารย์

เสียงพูดคุยเงียบลงทันทีเมื่อทุกคนหันมามองผู้มาใหม่

"ทุกคนครับ"

คณบดียิ้ม"ขอแนะนำอาจารย์นาตาลี อาจารย์ใหม่ของภาควิชา"

เสียงปรบมือดังขึ้นเบา ๆ อาจารย์ผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาทักก่อน

"ยินดีต้อนรับครับ ผมอาจารย์ภาคิน ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย"

"ขอบคุณค่ะ"

จากนั้นอาจารย์ผู้หญิงรูปร่างท้วม หน้าตาใจดีก็ยิ้มให้

"เรียกพี่มะลิก็ได้จ้ะ ไม่ต้องเกร็งนะ"

คำพูดนั้นทำให้นาตาลีรู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย แต่ไม่ใช่ทุกคนจะคิดแบบเดียวกัน

มุมห้อง...อาจารย์สาวอีกคนมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่ปิดบัง "สมัยนี้รับอาจารย์จากหน้าตาหรือไง"

เธอพึมพำเบา ๆ แม้จะไม่ได้ดังมาก...

แต่นาตาลีก็ได้ยิน ทว่าหญิงสาวเลือกเพียงยิ้มบาง ๆ ไม่ตอบโต้อะไร เธอไม่อยากมีปัญหาตั้งแต่วันแรก

ไม่นานข่าวการมาของอาจารย์ใหม่ก็แพร่ไปทั่วทั้งคณะ

"ได้ยินไหม อาจารย์ใหม่สวยมาก"

"จริงดิ"

"โคตรสวย"

"อยู่ภาคไหน"

"วิศวะ"

เสียงพูดคุยของนักศึกษาดังไปทั่วอาคาร บางคนถึงกับแกล้งเดินผ่านห้องพักอาจารย์เพื่อหวังจะเห็นหน้า บางคนยืนมองผ่านกระจกอย่างอยากรู้อยากเห็น

จนรุ่นพี่ต้องเดินมาไล่ "แยกย้าย ๆ ไปเรียนได้แล้ว"

นาตาลีได้แต่หัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นภาพนั้นอย่างน้อย...วันแรกของเธอก็ดูเหมือนจะเริ่มต้นได้ไม่เลวนัก

ในเวลาเดียวกัน

รถยนต์สีดำยังคงจอดนิ่งอยู่ริมถนนฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัยวินเซนโซ่นั่งอยู่เบาะหลัง สายตาคมมองผ่านกระจกไปยังอาคารคณะ

เขาไม่พูดอะไรเพียงมองประตูทางเข้าไม่กะพริบ อองรีเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนเอ่ยถามเบา ๆ

"ยังไม่กลับเหรอครับ" วินเซนโซ่ยังคงมองตรงไปข้างหน้า

"จนกว่าเธอจะเข้าห้องทำงาน" อองรีชะงักเล็กน้อย

ก่อนจะยิ้มมุมปาก

"เป็นห่วงเธอเหรอครับ"

วินเซนโซ่ละสายตาจากมหาวิทยาลัยเพียงครู่เดียว

"ฉันไม่อยากให้ภารกิจพลาด" คำตอบนั้นสั้นและเย็นชา

แต่คนที่อยู่กับเขามาหลายปีอย่างอองรีกลับรู้ดี...หากเป็นเพียง "ภารกิจ" วินเซนโซ่คงไม่เสียเวลานั่งเฝ้าอยู่หน้ามหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง

ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงสตาร์ตรถเตรียมพร้อมแต่ยังไม่มีคำสั่งให้ออกรถ เพราะเจ้าของรถยังคงมองไปยังอาคารหลังเดิม

รอ...จนกว่าจะมั่นใจว่าเธอปลอดภัยจริง ๆ บนชั้นดาดฟ้าของอาคารฝั่งตรงข้าม ชายในชุดช่างซ่อมยกกล้องส่องทางไกลขึ้นมามองหญิงสาวในชุดอาจารย์ ก่อนจะกดวิทยุสื่อสาร

"ยืนยันเป้าหมาย"

ปลายสายตอบกลับเพียงสี่คำ

เสียงออดพักคาบแรกดังขึ้นทั่วทั้งคณะวิศวกรรมศาสตร์นักศึกษาจำนวนมากทยอยเดินออกจากห้องเรียน บางคนมุ่งหน้าไปโรงอาหาร บางคนจับกลุ่มคุยกันอยู่ใต้ตึก วายุเดินออกมาพร้อมเพื่อนทั้งสี่คน แทนไทเหยียดยิ้มก่อนใช้ศอกสะกิดเพื่อน

"เฮ้ย...อาจารย์ใหม่อยู่โน่น"

สายตาของทุกคนหันไปตามทันที

นาตาลีกำลังเดินคุยกับอาจารย์มะลิไปตามทางเดิน สีหน้าของเธอดูผ่อนคลายขึ้นกว่าตอนเช้า

"สวยจริงว่ะ" นะโมพึมพำ

โซ่หัวเราะเบา ๆ "เข้าใจละว่าทำไมพี่ชายมึงต้องมาส่งเอง"

วายุเหลือบมองเพื่อน "พวกมึงจะเลิกพูดเรื่องนี้ได้ยัง"

"ไม่ได้" แทนไทตอบทันที

"ก็ว่าที่พี่สะใภ้มึงทั้งคน"

"แทนไท..." วายุยิ้มบาง ๆ แต่สายตากลับเย็นลง

"กูเตือนแล้วนะ" กระทิงรีบยกมือห้าม "โอเค ๆ ไม่แซวก็ได้"

เสียงหัวเราะของทั้งกลุ่มดังขึ้นอีกครั้งจังหวะนั้นเอง...เสียงหวานคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"พี่วายุ" ชายหนุ่มหันกลับไป เชอลีนกำลังเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสดใส

"อ้าว เชอลีน" เธอหยุดยืนตรงหน้า ก่อนมองหน้าเพื่อนของวายุทีละคน

"สวัสดีทุกคน" ทั้งสี่คนยกมือทักทายพร้อมกัน

แทนไทรีบกระแอมเบา ๆ "อะแฮ่ม..."

นะโมหัวเราะทันที "คนเมื่อคืนใช่ไหม"

วายุหันขวับ "เงียบ" เชอลีนมองทั้งคู่สลับกันไปมาอย่างงุนงง

"มีอะไรกันเหรอ"

"ไม่มีอะไร" ทั้งห้าคนตอบพร้อมกัน

ทำเอาเชอลีนหลุดหัวเราะ "แปลกคนจริง" เธอหันกลับมาหาวายุ

"วันนี้ว่างไหม"

"มีอะไร"

"ว่าจะชวนไปกินข้าว"

ยังไม่ทันที่วายุจะตอบ เสียงผิวปากของแทนไทก็ดังขึ้น

"โอ้โห..."

"กินข้าวกันสองคนเลยเหรอ"

โซ่รีบเสริม "พวกกูไม่กวนก็ได้"

เชอลีนหน้าแดงทันที "ไม่ใช่อย่างนั้นนะ"

วายุส่ายหัวอย่างเอือมระอา "พวกมึงนี่..."

แต่ในจังหวะที่กำลังจะพูดต่อ สายตาของเขากลับสะดุดเข้ากับชายวัยกลางคนคนหนึ่ง

ชายคนนั้นสวมชุดเจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัย สะพายกระเป๋าเครื่องมือไว้ข้างตัวภายนอกดูไม่มีอะไรผิดปกติ แต่สิ่งที่ทำให้วายุขมวดคิ้วคือ...

เขาไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มาก่อน ชายคนนั้นไม่ได้เดินไปยังอาคารใดเป็นพิเศษ กลับเดินช้า ๆ มองซ้าย มองขวา เหมือนกำลังสำรวจพื้นที่ เป็นสายตาของคนที่กำลังจดจำเส้นทาง ไม่ใช่คนที่ทำงานอยู่ที่นี่ วายุหรี่ตาลง

"วายุ" เชอลีนเรียกอีกครั้ง

"หืม"

"มองอะไร"

เขาไม่ได้ตอบ สายตายังคงจับจ้องชายคนนั้นไม่วางจนกระทั่งอีกฝ่ายหันมาสบตา

เพียงเสี้ยววินาที... ชายในชุดเจ้าหน้าที่ก็ยิ้มบาง ๆ ก่อนหันหลังเดินจากไปอย่างใจเย็น วายุรู้สึกแปลก ๆ เหมือนรอยยิ้มนั้น...ไม่ได้เป็นรอยยิ้มของคนแปลกหน้า แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่รู้ว่ากำลังถูกจับตามอง

"เป็นอะไร" เชอลีนถามด้วยความเป็นห่วง

วายุละสายตากลับมา "เปล่า"

แม้ปากจะตอบแบบนั้น แต่ในใจกลับจำใบหน้าของชายคนนั้นเอาไว้ทุกรายละเอียด เพราะสัญชาตญาณกำลังบอกเขาว่า...ผู้ชายคนนั้น ไม่ใช่เจ้าหน้าที่มหาวิทยาลัยธรรมดา