บทที่ 15 บังเอิญ

ตอนที่ 16. บังเอิญ

"ขออภัยนะคะ" ทุกคนหันไปมอง

"โต๊ะที่จองไว้มีปัญหานิดหน่อยค่ะ"

"คะ?" อาจารย์มะลิชะงัก พนักงานยิ้มแห้ง ๆ

"มีลูกค้าจองล่วงหน้าเพิ่มเข้ามาค่ะ ตอนนี้เหลือแค่โต๊ะฝั่งนั้น"

เธอชี้ไปยังโต๊ะยาวขนาดใหญ่

ซึ่งอยู่... ติดกับโต๊ะของวินเซนโซ่พอดี

อองรีที่นั่งอยู่ไม่ไกลถึงกับหลับตาลงช้า ๆ ในหัวมีเพียงคำเดียว

บังเอิญอีกแล้วสินะครับ ส่วนนาตาลีกำลังมองวินเซนโซ่ด้วยสายตาสงสัย ชายหนุ่มยังคงเปิดเมนูอ่านต่อไปสีหน้าเรียบนิ่งราวกับไม่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ใด ๆ ทั้งสิ้น

สุดท้ายทุกคนจึงต้องย้ายมานั่งโต๊ะดังกล่าวและแน่นอนว่า...นาตาลีกลายเป็นคนที่นั่งใกล้วินเซนโซ่มากที่สุดเพียงแค่มีฉากกั้นตกแต่งร้านคั่นอยู่เท่านั้น

"อาจารย์นาตาลีครับ" ภาคินส่งเมนูมาให้

"ลองพิซซ่าทรัฟเฟิลดูนะครับ ร้านนี้ดังเมนูนี้"

"ขอบคุณค่ะ" นาตาลียิ้มรับ

ภาคินกำลังจะพูดอะไรต่อ แต่จู่ ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

ชายหนุ่มหยิบขึ้นมาดู ก่อนขมวดคิ้ว

"ขอตัวสักครู่นะครับ" เขาลุกออกไปรับสายทันทีที่ภาคินเดินออกไป

อองรีก็หันไปมองแม็กซ์เวลที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้าน แม็กซ์เวลนั่งลงฝั่งตรงข้าม

"เรียบร้อย" เขาพูดเบา ๆ

อองรียกคิ้ว "อะไรเรียบร้อย"

"สายโทรศัพท์"

อองรีนิ่งไปสองวินาที ก่อนหันไปมองวินเซนโซ่

ชายหนุ่มยังคงดื่มน้ำอย่างสงบราวกับไม่ได้ยินอะไรเลย

อองรีได้แต่กุมขมับ พระเจ้า...นี่เรียกว่าไม่ตามจริง ๆ ใช่ไหมครับนาย

ในขณะเดียวกันด้านนอกห้องอาหาร ภาคินกำลังยืนคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้างุนงง

"อะไรนะครับ" ปลายสายพูดอะไรบางอย่างทำให้เขาต้องถอนหายใจ

"ครับ ผมจะรีบกลับไป" เมื่อวางสายแล้วภาคินยังคงยืนนิ่งเพราะเขาจำได้ชัดว่าเบอร์ที่โทรมา...เป็นเบอร์ภายในมหาวิทยาลัยแต่พอเขาโทรกลับ กลับไม่มีใครรับสาย

"แปลก..." เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนเดินกลับเข้าไปในร้านโดยไม่รู้เลยว่ามีคนบางคนกำลังมองทุกอย่างอยู่จากด้านใน และดูพอใจกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นอย่างมาก

...

"เชิญครับ" เสียงทุ้มดังขึ้นจากโต๊ะข้าง ๆ นาตาลีหันขวับวินเซนโซ่กำลังเลื่อนจานอาหารที่เพิ่งถูกเสิร์ฟมาให้

"อะไรคะ"

"เธอยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า"

นาตาลีชะงัก "คุณรู้ได้ยังไง"

วินเซนโซ่นิ่งไปเสี้ยววินาที อองรีแทบสำลักน้ำ แม็กซ์เวลหันหน้าหนีทันที

ส่วนวินเซนโซ่เพียงตอบเรียบ ๆ

"เดาเอา"

ไม่มีใครเชื่อเลยสักคน โดยเฉพาะอองรี เพราะคนที่สั่งให้เขารายงานทุกอย่างเกี่ยวกับนาตาลีตลอดทั้งเช้า...ก็คือผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนั้นเอง

“เจ้านายเป็นเอามาก” อองรีหันไปกระซิบกับแม็กซ์เวลเบา ๆ ชายหนุ่มหัวเราะอยู่ในลำคอ และได้แต่พยักหน้าให้อองรีดูเจ้านายต่อไปว่าจะทำอะไรต่อ

ภาคินเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย แม้จะยังไม่เข้าใจว่าโทรศัพท์เมื่อครู่คืออะไร แต่เขาก็เลือกจะไม่ใส่ใจมันมากนัก

"ขอโทษนะครับ" เขากล่าวพลางนั่งลงตามเดิม

"มีเรื่องด่วนจากมหาวิทยาลัยนิดหน่อย" อาจารย์มะลิพยักหน้า

"ไม่มีปัญหาค่ะ" บทสนทนาบนโต๊ะกลับมาดำเนินต่ออีกครั้ง

ส่วนใหญ่เป็นเรื่องการสอน งานวิจัย และบรรยากาศภายในคณะ

นาตาลีนั่งฟังเงียบ ๆ เป็นส่วนใหญ่ บางครั้งก็ยิ้มตอบเมื่อถูกถาม

เป็นช่วงเวลาที่ปกติอย่างน่าประหลาด ปกติจนเธอเกือบลืมไปว่า

ชีวิตของตัวเองกำลังถูกไล่ล่าอยู่

"แล้วอาจารย์นาตาลีเคยสอนที่ไหนมาก่อนครับ"

ภาคินถามขึ้นทุกคนหันมามองทันทีนาตาลีชะงักเล็กน้อยคำถามธรรมดาแต่สำหรับเธอ...กลับตอบยากกว่าที่คิด

เพราะประวัติที่ใช้อยู่ตอนนี้ไม่ใช่ชีวิตจริงของเธอ

"ฉัน..."ยังไม่ทันจะตอบเสียงทุ้มเย็น ๆ ก็ดังขึ้นจากโต๊ะข้าง ๆ

"ต่างประเทศ" ทุกคนหันขวับ วินเซนโซ่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม

สายตาจับอยู่บนเอกสารในมือราวกับไม่ได้สนใจบทสนทนาของพวกเขาเลย

ภาคินขมวดคิ้ว "คุณทราบด้วยเหรอครับ"

"รู้จักกันนิดหน่อย"

คำตอบเดิม คำตอบที่ไม่มีใครเชื่อ อาจารย์มะลิหัวเราะแห้ง ๆ ส่วนนาตาลีได้แต่ก้มหน้าลง เพราะถ้าปล่อยให้เธอตอบเองมีโอกาสสูงที่จะพูดผิด ทเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงอาหารบนโต๊ะเริ่มหมดหลายคนเริ่มลุกไปเข้าห้องน้ำหรือจ่ายเงิน นาตาลีจึงขอตัวออกไปล้างมือ

ทันทีที่ร่างบางเดินหายลับมุมร้านรอยยิ้มบนใบหน้าของวินเซนโซ่ก็หายไปเหลือเพียงความเย็นชาตามเดิม

"อองรี"

"ครับ"

"ผู้ชายคนนั้น" อองรีรู้ทันทีว่าใคร

"อาจารย์ภาคิน?"

"อืม"

"กำลังตรวจอยู่ครับ" วินเซนโซ่พยักหน้า

ก่อนเงียบไปครู่หนึ่ง "ให้เร็ว" อองรีเกือบจะหลุดหัวเราะ นี่มันไม่ใช่งานตรวจสอบศัตรูแล้วนี่มันงานตรวจสอบผู้ชายที่เข้าใกล้ผู้หญิงชัดๆ แต่เขาฉลาดพอที่จะไม่พูดออกมา

ขณะเดียวกันบริเวณทางเดินหน้าห้องน้ำนาตาลีกำลังเดินกลับมายังโต๊ะแต่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเหมือนมีใครกำลังมองอยู่หญิงสาวชะลอฝีเท้าลง สายตากวาดมองไปรอบ ๆ ไม่มีอะไร มีเพียงลูกค้าทั่วไปที่กำลังกินอาหาร เธอขมวดคิ้วน้อย ๆ คงคิดมากไปเองแต่ในจังหวะที่กำลังจะเดินต่อเงาสะท้อนจากกระจกหน้าร้านกลับทำให้เธอเห็นอะไรบางอย่างชายคนหนึ่งสวมหมวกแก๊ปสีดำ กำลังนั่งอยู่ในรถตู้ฝั่งตรงข้ามถนนและกำลังมองมาทางร้านอาหารพอดีหัวใจของนาตาลีเต้นแรงขึ้นทันที เพราะแม้จะมองเห็นใบหน้าไม่ชัดแต่สัญชาตญาณกำลังร้องเตือนบางอย่างผิดปกติในรถตู้สีดำ ชายคนนั้นยกกล้องส่องทางไกลลงก่อนกดปุ่มบนหูฟัง

"ยืนยันเป้าหมาย" เสียงปลายสายดังกลับมา "อยู่คนเดียวหรือเปล่า"ชายคนนั้นมองเข้าไปในร้านอีกครั้งสายตากวาดผ่านนาตาลีผ่านกลุ่มอาจารย์ก่อนจะหยุดที่มุมด้านในสุดของร้าน วินเซนโซ่ เพียงเสี้ยววินาที สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

"ไม่..." ชายคนนั้นตอบช้า ๆ "เป้าหมายอยู่กับวินเซนโซ่" ปลายสายเงียบไปทันทีก่อนเสียงเย็นเยียบจะดังกลับมา

"ถอยก่อน"

"ครับ"

"ยังไม่ถึงเวลา" สายถูกตัดไปแต่ก่อนจะลดกล้องลงชายคนนั้นยังคงมองเข้าไปในร้านอีกครั้งโดยเฉพาะไปยังหญิงสาวที่กำลังเดินกลับไปหาโต๊ะ ก่อนพึมพำเบา ๆ

"เจอตัวแล้ว..."