บทที่ 39 หมดความอดทน

ตอนที่ 39. หมดความอดทน

“วินเซนโซ่...” เสียงเรียกแหบพร่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ นาตาลีดึงชายหนุ่มเข้ามากอดแน่น ราวกับเขาเป็นที่พึ่งเพียงคนเดียวที่เธอเหลืออยู่ในเวลานี้ ร่างกายของเธอร้อนผ่าว หายใจไม่เป็นจังหวะ และไม่อาจอธิบายความทรมานที่กำลังเผชิญได้

“ฉันไม่ไหวแล้วนะคะ...รอไม่ไหวแล้วจริง ๆ”

วินเซนโซ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ