บทที่ 8 อันตราย1.

ตอนที่ 8.อันตราย 1.

แม็กซ์เวลขับรถด้วยความเร็วคงที่ สายตาจับถนนด้านหน้าอองรีกำลังดูข้อมูลบนแท็บเล็ต ส่วนวินเซนโซ่นั่งนิ่งอยู่ด้านหลังนาตาลีนั่งข้างเขา มือของเธอยังกำแน่นโดยไม่รู้ตัวเหตุการณ์เมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัว

เธอหันไปมองวินเซนโซ่ “นี่…มันจะเกิดแบบนี้อีกไหม” เขาไม่ได้ตอบทันที รถเลี้ยวเข้าอุโมงค์แสงไฟส้ม ๆ ไล่ผ่านกระจกหน้ารถก่อนที่เขาจะพูด

“ใช่” คำตอบสั้นและตรง นาตาลีเงียบไปอองรีเงยหน้าจากแท็บเล็ต

“ทีมของเรารายงานว่าคนของริชชีเข้ามาในเมืองเพิ่ม”

เขาขยายแผนที่ขึ้น จุดสีแดงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ “อย่างน้อยสองทีม”

แม็กซ์เวลพึมพำ “เร็วเกินไป”

อองรีพยักหน้า “พวกมันไม่ได้แค่ตามหา”เขามองไปที่นาตาลี

“พวกมันกำลัง ล่า”

คำพูดนั้นทำให้รถเงียบลงอีกครั้ง วินเซนโซ่มองแผนที่เขาคิดเร็ว เร็วมาก นี่ไม่ใช่แค่การไล่ล่าแบบสุ่มมันเป็นปฏิบัติการเต็มรูปแบบ และเป้าหมายมีเพียงอย่างเดียว แฟลชไดรฟ์ หรือถ้าเอาไม่ได้ ก็ต้องทำลายคนที่ถือมันสายตาของเขาเลื่อนไปที่นาตาลีเธอดูเหมือนยังพยายามเข้มแข็ง แต่เขาเห็น ความกลัวในดวงตา

เขาหันกลับไปที่อองรี “อีกกี่ทีม”

“ยังไม่แน่ชัด” อองรีขยายข้อมูลอีกหน้า “แต่ผมมั่นใจว่าไม่หยุดแค่นี้”

แม็กซ์เวลหัวเราะเบา ๆ “ถ้าเป็นริชชีจริง เขาคงส่งคนมาทั้งกองทัพ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่วินเซนโซ่จะพูดขึ้นเสียงของเขานิ่งแต่หนักแน่น “งั้นเราจะไม่อยู่ที่นี่”

แม็กซ์เวลมองกระจกหลัง “หมายถึงอะไร บอส”

วินเซนโซ่ตอบทันที “เมืองนี้ไม่ปลอดภัยแล้ว”

อองรีพยักหน้า เขาคิดเหมือนกันถ้าริชชีเริ่มเคลื่อนไหวมันจะไม่หยุดแค่ทีมล่าเล็ก ๆ มันจะกลายเป็นเครือข่าย สายข่าว 

นักฆ่า คนซื้อข้อมูล ทุกคนจะเริ่มมองหาผู้หญิงคนหนึ่ง นาตาลี

วินเซนโซ่มองเธออีกครั้งก่อนจะพูดประโยคที่ชัดเจนที่สุดตั้งแต่เรื่องเริ่ม

“ถ้าเธอยังอยู่ที่นี่” เขาหยุดเล็กน้อย “เธอจะตาย” คำพูดนั้นไม่ได้มีความโหดร้าย มันคือความจริงนาตาลีมองเขาเธอรู้ว่าเขาไม่ได้ขู่ เขากำลังคำนวณสถานการณ์และคำตอบของสมการนั้นชัดเจน

เธอสูดหายใจลึก “งั้นเราจะทำยังไง” แม็กซ์เวลตอบแทนก่อน

“เราย้ายฐาน”

อองรีเสริม “และต้องเร็ว”

วินเซนโซ่มองออกไปนอกหน้าต่าง เมืองที่เขาคุมมานานเครือข่ายของเขาอำนาจของเขา ทุกอย่างอยู่ที่นี่ แต่ตอนนี้ มันกลายเป็นสนามล่า

เขาพูดช้า ๆ “คืนนี้” ทุกคนในรถเงยหน้าขึ้น

“เราจะหายไปจากแผนที่” นาตาลีขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไปไหน” วินเซนโซ่หันมามองเธอ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท

“ที่ที่ริชชีจะคิดไม่ถึง” เขาหยุดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ

“เอเชีย” ในขณะที่รถเคลื่อนออกจากอุโมงค์

ไม่มีใครรู้ว่า การตัดสินใจครั้งนี้กำลังจะพาทุกคนเข้าสู่เกมที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม.

ค่ำวันเดียวกัน

เพนต์เฮาส์ของวินเซนโซ่ถูกปิดระบบรักษาความปลอดภัยทั้งหมด หน้าจอมอนิเตอร์หลายสิบจอเปิดอยู่ในห้องควบคุมอองรียืนกอดอก มองข้อมูลที่ไหลผ่านหน้าจอ บางอย่างไม่ถูกต้อง

เขาเปิดรายงานจากทีมข่าวกรอง แล้วขมวดคิ้วทันที

แม็กซ์เวลเดินเข้ามา “มีอะไร” อองรีไม่ตอบทันที เขาขยายหน้าจอหนึ่งขึ้น ตำแหน่งของทีมวินเซนโซ่ที่เพิ่งเคลื่อนย้ายเมื่อสองชั่วโมงก่อน มีสัญญาณบางอย่างถูกส่งออกไป

แม็กซ์เวลหรี่ตา “นั่นอะไร” อองรีตอบเสียงต่ำ “พิกัด”

เขาพิมพ์คำสั่งอีกชุด ข้อมูลการส่งสัญญาณปรากฏขึ้นมันถูกส่งออกจากระบบภายใน ไม่ใช่จากศัตรู แต่จาก คนของพวกเขาเอง

แม็กซ์เวลสบถเบา ๆ “ใครบางคนในองค์กรกำลังขายข้อมูล”

อองรีพยักหน้า “และมันเพิ่งเกิดขึ้น” เขาหันไปมองประตูห้องก่อนจะพูดช้า ๆ “บอสต้องรู้เรื่องนี้”

วินเซนโซ่ยืนอยู่ที่ระเบียงเพนต์เฮาส์ เมืองยามค่ำคืนสว่างด้วยแสงไฟ นาตาลียืนเงียบ ๆ ข้างหลังเขา ตั้งแต่เหตุยิงกลางเมืองทุกอย่างเหมือนหมุนเร็วเกินไป ประตูเปิด อองรีกับแม็กซ์เวลเดินเข้ามา วินเซนโซ่ไม่หันกลับ

“พูดมา”

อองรีตอบทันที “ข้อมูลรั่วครับ”วินเซนโซ่หันมามองอองรีวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะ

“มีคนในองค์กรส่งพิกัดของเราออกไป”

แม็กซ์เวลกำมือแน่น “ผมจะลากมันออกมาเอง”

วินเซนโซ่ไม่ตอบ สายตาของเขาเย็นลงเขารู้ดี ถ้าข้อมูลเริ่มรั่ว

ริชชีจะตามพวกเขาเจอเร็วกว่าเดิม และนั่นหมายถึง

เวลาของพวกเขากำลังหมด

“ใครก็ตามที่มันทรยศองค์กร ผมจะจัดการมันให้สิ้นซาก” แม็กซ์เวล พูดด้วยความโกรธแค้นเป็นอย่างมาก

“บอสครับ ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวไปจัดการก่อน” อองรีพูดขึ้น วินเซนโซ่ไม่ตอบ แต่ทั้งสองคนรู้ดีว่า นั่นแหละคือคำตอบของเจ้านายของพวกเขา