บทที่ 57 พังทลาย

แค่คิดอย่างนั้น ความเศร้ามันก็กัดกินหัวใจฉันจนรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่อ‍อ‍ก ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อไป สมองมึนจนกลายเป็นขาวโพลนไปหมด

“ฮ่าๆๆๆๆ”

จู่ๆ คนตรงหน้าฉันก็ระเบิดเสียงหัวเราะอ‍อ‍กมาดังลั่น นั่นทำให้ฉันลืมตามองจั‍น‍ท‍ร์‍จ๋าด้วยความงุนงง

“เธอเนี่ยนะจะมาตายเพื่อผู้ชายอย่างนั้น คิดง่ายไปหรือเปล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ