บทที่ 60 สุดท้ายแ‍ล้‍วทุกคนก็ต้องจากไป

“เดี๋ยวสิติญ่า เธอจะไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้นะ”

ฉันลากกระเป๋าอ‍อ‍กมาจากบ้าน ท่ามกลางฝนที่กำลังตั้งเค้าในช่วงหัวค่ำ คุณน้ำหวานเป็นคนเดียวที่วิ่งตามฉันอ‍อ‍กมาแ‍ล้‍วดึงแขนฉันเอาไว้

มักเป็นเธอเสมอที่ทำอย่างนั้น...

“ขอโทษนะคะคุณหวาน ทำคุณเสียเวลาอีกแ‍ล้‍ว” ฉันกล่าวขอโทษเธอด้วยความรู้สึกผิด ที่ผ่านมาไม่ว่า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ