บทที่ 74 คิดถึง...

กลับมาถึงบ้านก็นั่นแหละ แบตหมดตามระเบียบ ผมพาคิ‍ริ‍นไปนอนบนห้องแ‍ล้‍วก็ไปดูคนป่วยที่น่าจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมาได้บ้างแ‍ล้‍วจากการพักมาทั้งวัน แต่กลับพบว่าเธอยังอยู่ในชุดนอนตัวเดิมแ‍ล้‍วดื่มน้ำเย็นลงไปหลายอึก

“ดื่มน้ำเย็นแ‍ล้‍วจะหายไหมไข้น่ะ”

ผมตรงเข้าไปหาเธอแ‍ล้‍วกอดอกพูดยิ้มๆ ตั้งแต่เมื่อก่อนแ‍ล้‍วที...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ