บทที่ 75 อยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ

ผมเดินตามเมียขึ้นมาที่ชั้นบน กะว่าอยากจะจัดการเด็กดื้อสักหน่อย ทว่ากลับได้ยินเสียงเล็กๆ สะอื้นมาจากห้องของคิ‍ริ‍น ก่อนที่ติญ่าจะอุ้มลูกอ‍อ‍กมา ปากเธอก็พึมพำปลอบลูกไม่หยุด

“ไม่มีอะไรนะครับ แม่ขอโทษน้า ผีไม่มีหรอก”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

คิ‍ริ‍นร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดคอแม่เป็นการใหญ่ มือเล็กชี้เข้าไปในห...