บทที่ 12 เมียไม่รัก 12
“มีข้อมูลฉันเหลืออยู่ในห้องนั้นด้วยค่ะ ดูเหมือนว่าจะเจาะจงมาที่ฉันคนแรกเลย แต่เอกสารอื่นๆถูกเผาหมด คอมก็มีไวรัส จะสืบหาตัวการเลยไม่ใช่เรื่องง่ายเลยค่ะ” เธอบอกด้วยความหนักใจในเรื่องที่รู้มาได้ไม่นานมาก เรื่องนี้ยังไม่ได้บอกบอสอามินเพราะยังไม่มีอะไรชัดเจนมากขนาดนั้น เธอเองก็ไม่กล้าฟันธงว่าคนร้ายคือใครกันแน่และต้องการอะไร แต่มีเพียงแค่ไม่กี่คนเองเท่านั้นที่รู้จักเธอและรู้ว่าเธอทำงานด้านไหน
“คนในสินะ เรื่องนี้ฉันจะคุยกับอามินเอง ส่วนหนูอาจจะต้องย้ายที่อยู่อีกแล้วนะ”
“เสียดายจัง คอนโดที่อยู่ก็สวยมาก”
“ฉันคุยกับลูกชายก่อนแล้วจะบอกหนู ช่วงนี้อย่าไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาด ไม่จำเป็นก็ไม่ต้องออกไปไหนเลยก็ได้”
“ค่ะคุณท่าน”
เวลาผ่านไปจนถึงช่วงค่ำที่มีการจัดเลี้ยงฉลองวันเกิดด้วยความสนุกสนานมาก ทุกคนมีของขวัญให้บอสอามิน เธอเองก็มีเหมือนกันแต่ยังไม่ได้ให้ตอนนี้เพราะว่าตอนนี้รับหน้าที่สำคัญอยู่ พี่ชาเน่ให้เธอเป็นคนยกเค้กขนาดสองปอนด์ที่ปักเทียนน่ารักเป็นตัวเลขสามสิบแปดไปให้ ไม่นานไฟก็ดับลงแล้วพวกเราก็ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์เดย์เสียงดังอย่างมีความสุข
“อวยพรให้ฉันหน่อยสิไกอา”
“อืม…ขอให้สุขภาพแข็งมากๆนะคะ”
“ขอบคุณนะที่ยกเค้กมาให้ แล้วหนักไหม?”
“ก็นิดหน่อยค่ะ บอสรีบเป่าสิฉันอยากกินเค้กแล้วนะ”
“เด็กจริงๆเลย”
เขาส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเป่าเค้กที่สั่งทำมาเพื่อไกอาโดยเฉพาะเลย หลังจากเทียนดับไฟก็ติดขึ้นมาทันที เขาโอบไหล่เธอขณะที่หยิบแชมเปญมาดื่มอย่างอารมณ์ดีมาก แต่เพียงไม่นานไกอาก็หันไปตัดเค้กด้วยความชอบใจที่ได้กินเป็นคนแรก เธอตัดเค้กใส่จานแล้วเอาไปให้ทุกคน จนกระทั่งมาถึงคิวพ่อที่ทำให้คิ้วเริ่มกระตุกด้วยความไม่ชอบใจมาก พ่อลูบหัวไกอาเล่นแล้วพูดคุยอะไรไม่รู้เสียงเบามากแต่นั่นทำให้เธอหัวเราะขึ้นมา เอสก็ร่วมวงแล้วหัวเราะไปด้วยกัน
ทำไมเธอต้องหัวเราะกับคนอื่นด้วย
เขาคนเดียวไม่พอรึไง
“ตาลุกเป็นไฟแล้วมั้งบอส!” เฌอมาเตือนเบาๆแต่สิ่งที่ได้คือแววตาแข็งกร้าวจนน่าขนลุก
“ไหนบอกว่าคิดแบบลูกสาวไง!?” เขากดเสียงต่ำพยายามไม่โมโหจนเกินไปที่ถูกเมิน แต่ยิ่งเห็นว่าเธอยิ้มและสนิทกับคนอื่นมากเท่าไรความหวงยิ่งพลุกพล่าน
“บอสใจเย็นๆก่อน นี่งานวันเกิดนะครับ” ชาเน่รีบเตือนด้วยความหนักใจมาก แล้วนั่นคือคุณท่านนะ ไม่ใช่ผู้ชายคนอื่นสักหน่อยที่ต้องหึงหวงจนตาแข็งขนาดนี้
“อืม! ก็พยายามอยู่นี่ไงไม่เห็นเหรอวะ!” เขาเทเหล้ามาดื่มแทนแชมเปญเพื่อระงับอารมณ์พลุกพล่านด้วยความหงุดหงิด แล้วพยายามไม่จ้องมองทางนั้นมากเกินไปแต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวอยู่ดี ความหวงปนกับความอิจฉาเล่นงานจนทนไม่ไหว เขายกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มอีกครั้งแล้วกำลังจะลุกขึ้นเดินไปหา
แต่ไกอาหันมายิ้มหวานให้
บ้าเอ๊ย! หัวใจอ่อนยวบไปหมดแล้วนะ
“ของขวัญค่ะบอสอามิน”
“นึกว่าไม่มีให้ฉันซะอีก”
“ทำงานด้วยกันมาตั้งปีหนึ่งจะไม่มีได้ไงละคะ ถ้าไม่ใช้ก็ห้ามทิ้งนะ เผื่อเราไม่ได้เจอกันอีกบอสจะได้คิดถึงฉันบ้าง”
“พูดอะไรบ้าๆ หรือตั้งใจจะทิ้งฉันแล้วไปเรียนต่อโทที่อื่นจริงๆ ฉันให้ได้มากกว่าค่าเทอมกับรถอีกนะ เธออยากได้อะไรก็บอกมาเลย หรือคอนโดใหม่เลยไหม เอาแบบที่ใกล้กับมหาลัยเลยจะได้ไปเรียนสะดวกไง หรือเอาเงินเดือนเพิ่มเท่าไรก็ได้แค่เธอไม่ต้องไปอยู่ไกลหูไกลตาฉัน!”
“เรียนตอนนี้ยังไม่ได้หรอกค่ะ น่าจะต้องเรียนปีหน้าแทนเลยยังไม่ได้คิดมากเรื่องนั้นหรอก แต่ก็ขอบคุณสำหรับข้อเสนอของบอสอามินนะคะ”
“งั้นก็อย่าพูดเหมือนจะทิ้งฉันไปไหนอีก สร้อยเหรอ? ใส่ให้ฉันหน่อยสิไกอา” เขาแกะกล่องของขวัญออกแล้วหยิบสร้อยเงินเรียบๆที่มีจี้ที่เป็นชื่อของเขา
“ได้สิคะ” เธอหยิบสร้อยที่สั่งทำเอาไว้จากร้านในออนไลน์ ตัวสร้อยและจี้เป็นเงินแท้เป็นแท่งยาวประมาณสองเซ็นติเมตรที่มีการยิงเลเซอร์เป็นชื่อของบอสอามินด้วย แต่เธอกลัวว่าจะไม่สมฐานะของเขาเลยฝังเพชรเม็ดเล็กลงไปเพิ่มความแวววาว
“ขอบใจนะไกอา ดื่มด้วยสิ”
“ถ้าเมาละคะ?”
“อยู่กับฉันไม่มีอะไรที่เธอต้องกลัวหรอกน่า”
“แต่ว่า…”
“อย่าดื้อนักสิไกอา”
“ก็ได้ค่ะ”
อดัมแอบมองลูกชายที่เอ็นดูยัยหนูของเขามากเป็นพิเศษจนรู้สึกถึงความผิดปรกติในแววตาที่มอง ความอ่อนโยนนี้คืออะไรกันแน่ แล้วมันใช่อย่างที่เขาคิดไหม อันที่จริงเขาไม่ได้ส่งไกอามาเพื่อจับคู่กับลูกชายหรอกนะ เขาแค่กำลังซ่อนเธอจากใครบางคนอยู่และไม่อยากให้เธอเป็นอันตรายจากงานที่ทำ มันเคยลักพาตัวเธอไปแต่ก็ไม่ได้ทำร้ายร่างกาย มันเพียงแค่กักขังเอาไว้เท่านั้นเอง ไซร่าพี่สาวคนโตของไกอาตามไปช่วยทันแล้วเกิดการปะทะขึ้น เอสก็รีบตามไปเพื่อช่วยอีกทีหนึ่งแต่ว่ามันก็หนีไปได้อย่างหวุดหวิด ก่อนไปมันยังพูดอีกว่าจะกลับมาเอาตัวไกอาไปอยู่ด้วยตลอดชีวิตให้ได้ หลังจากนั้นไม่นานไซร่าก็หายตัวไป
ตอนนี้ก็มีเรื่องเกิดขึ้นอีกแล้ว
คนใกล้ตัวเท่านั้นที่รู้ว่าไกอาคือใคร
อดัมเดินถือแก้วไวน์ไปหาลูกชายที่กำลังอารมณ์ดีมากทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังหน้าบึ้งตึงอยู่เลย แล้วก้มลงไปบอกว่าก่อนเที่ยงคืนให้มาหาที่ห้องพักเพราะมีเรื่องด่วน จากนั้นก็เดินออกไปพร้อมกับเอสเพื่อปรึกษาในเรื่องที่พึ่งจะรู้ได้ไม่นานมาก
แต่ว่าทำไมเซญ่าไม่บอกเขาเองละ
เด็กพวกนี้มีความลับเก่งจริง
