บทที่ 13 เมียไม่รัก 13
เวลาล่วงเลยไปห้าทุ่มอามินถึงได้ประคองไกอากลับห้องพักที่ติดกับห้องของตัวเอง จากนั้นก็เดินไปหาพ่อเพื่อคุยธุระในเรื่องด่วนที่น่าสงสัย นอกจากมีคนในคิดแปรพักตร์แล้วอาจจะมีการหักหลังกันเกิดขึ้น ดังนั้นตอนนี้ไว้ใจคนใกล้ตัวไม่ได้เพราะข้อมูลที่หลุดออกไปค่อนข้างเป็นส่วนตัวและบางส่วนก็เป็นความลับมากที่มีแค่ไม่กี่คนรู้ เรื่องความปลอดภัยของไกอาที่จำเป็นต้องย้ายที่พักด่วนเพราะอีกไม่นานมันจะตามหาเธอเจอแน่นอน ส่วนเขาก็ต้องระวังจาวามากขึ้นเพราะมันหายตัวไปทีไรมักจะมีเรื่องฉิบหายเกิดขึ้นเสมอ
สิ่งที่เขาทำกับมันไม่ใช่เรื่องผิดหรอก
ในวงการนี้คนที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด
“งั้นมาอยู่บ้านผมแล้วกัน”
“อามินคิดดีๆนะ ยัยหนูไม่ใช่เด็กหัวอ่อนที่จะตามใจแกทุกอย่าง บางทีการอยู่คนละที่มันน่าจะดีกว่าอยู่ด้วยกัน อีกอย่างยัยหนูอาจจะอึดอัดก็ได้เพราะที่บ้านมีแต่ผู้ชายทั้งนั้น ไหนจะเรื่องงานที่ชอบทำอีกละ”
“บ้านผมมีแต่ผู้ชายแล้วยังไง พวกมันพักอยู่คนละหลังและห่างพอประมาณเลย ที่บ้านผมปลอดภัยกว่าเซฟเฮ้าส์ของพ่อหรือคอนโดเป็นไหนๆ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นพวกลูกน้องจะรีบออกมาปกป้องดูแลได้แน่นอน แล้วอาวุธก็มีเยอะมากพอจะเล่นงานพวกมันให้ย่อยยับจนหนีไม่ทัน ผมดูแลไกอาได้”
“แกอย่าเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้นะอามิน”
“ไกอาจะต้องอยู่กับผม พ่ออย่ามาขวาง!”
“ฉันทำเพื่อความปลอดภัยของยัยหนูต่างหากละ!”
“แล้วอยู่กับผมมันไม่ปลอดภัยยังไง!?”
“อามิน!”
“อย่าคิดว่าจะย้ายไกอาไปอยู่ที่อื่นเชียวนะพ่อ เรื่องนี้ยังไงผมก็ไม่ยอม!”
“แกนี่มันดื้อด้าน! แกหัดเข้าใจสถานการณ์บ้างสิอามิน แกจะเอาแต่ใจตัวเองจนทำให้คนอื่นตายเพิ่มเลยรึไงห่ะ!?”
“ผมจะดูแลไกอาให้ดีที่สุดครับพ่อ!” เขาตอบแค่นั้นก็เดินหนีพ่อออกไปทันทีเลย ยิ่งคุยกันก็มีแต่ทะเลาะกันเปล่าๆเพราะว่าพ่อไม่ยอมท่าเดียวทั้งที่เห็นว่าเขาดูแลเธอดีมากขนาดไหน มีอย่างที่ไหนจะเอาไกอาไปซ่อนที่อื่นจนกว่าจะหาทางแก้ไขปัญหานี้ได้ทั้งที่ยังหาคนผิดไม่เจอ หาผู้ต้องสงสัยไม่ได้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันต้องการอะไรกับพวกเรากันแน่ ยัยเด็กนั่นต้องอยู่กับเขาคนเดียวสิถึงจะถูกต้อง พ่อทำเหมือนว่าเขาไม่มีความสามารถมากพอจะปกป้องไกอาทั้งที่รู้ว่าเขาสามารถทำได้แน่นอน เขาทำได้แทบทุกอย่างเพราะพ่อฝึกมาเองกับมือไง
ถ้าหากว่าพ่อรักไกอาแบบลูกสาวจริงๆ
นี่คงเป็นการหวงลูกสาวมากเกินไป
อามินเดินออกมาหาอะไรดื่มต่ออีกนิดหน่อยเพื่อให้ใจเย็นมากขึ้น จากนั้นก็เดินไปเคาะประตูห้องพักเด็กเนิร์ดที่กำลังทำให้เขาประสาทกินจนแทบบ้าอยู่แล้ว ผ่านไปเกือบห้านาทีเธอถึงมาเปิดประตูด้วยสีหน้ามึนงงเพราะน่าจะเมาอยู่ ดวงตากลมโตสีน้ำทะเลช้อนตามองกันแบบนี้ทำให้เขาทนไม่ไหวอีกต่อไป
เขาดึงเธอเข้ามากอดแน่นแล้วก้าวเท้าดันตัวเข้าไปในห้องด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็กดล็อกประตูไม่ให้ใครมารบกวนได้ ไกอาตัวแข็งทื่อแล้วพยายามจะดิ้นให้หลุด แต่ว่านั่นยิ่งทำให้กลัวมากว่าจะไม่ได้กอดเธออีกครั้ง
“ฉันไม่ยอมให้เธอไปไหนทั้งนั้นนะไกอา!”
“บอสอามินรู้เรื่องแล้วเหรอคะ?”
“ทำไมเธอไม่บอกฉันสักคำเลยละ ฉันไปหาเธอแทบทุกวัน เราคุยกันทุกวัน ทำไมถึงเลือกจะบอกพ่อแล้วเลือกจะทิ้งฉันไปละไกอา ฉันไม่ดีตรงไหนเหรอ!?”
“เอ่อ…บอสอามินไปดื่มมาเพิ่มเหรอคะ?” เธอผละออกจากอ้อมกอดคนตัวใหญ่ได้สำเร็จ ก่อนจะนั่งลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยใจ มึนเบลอและง่วงนอนมาก คืนนี้เธอดื่มไปเยอะเลยกลัวว่าจะไม่มีสติมากพอจะคุยกับเขา
“ตอบฉันมาสิ!?” เขานั่งลงบนเตียงข้างเธอแล้วคว้าข้อมือเล็กเอาไว้แน่นด้วยความหวั่นใจนำตอบ
“ไม่ได้ทิ้งค่ะ คุณท่านแค่อยากให้ไปอยู่ในที่ปลอดภัยก็เท่านั้นเอง ฉันไม่ได้เก่งเหมือนบอสอามินหรือคนอื่น ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันจะเป็นภาระเปล่าๆ แต่มันจะดีกว่าถ้าให้ฉันจัดการหาข้อมูลเพื่อมาช่วยก่อนจะเกิดเหตุร้ายแรงขึ้น” เธอไม่มีฝีมือในด้านการต่อสู้เลย ไม่ว่าจะดวลกับใครก็แพ้หมดเลย ดังนั้นการซ่อนตัวเองนับเป็นวิธีการที่ดีเพราะจะได้ไม่เป็นจุดอ่อนของทุกคน
“ฉันดูแลเธอได้น่าไกอา”
“ทุกคนมีวันพลาดกันทั้งนั้นนะคะบอส”
“อย่าดื้อกับฉันนักสิ!”
“บอสอามินต่างหากที่ดื้อไม่ยอมรับฟังอะไรเลย”
“แล้วมีใครบ้างอยากจะอยู่ห่างจากคนที่รักละ!”
“รัก?”
“ใช่! ฉันรักเธอไกอา ฉันรักเธอมาก ฉันไม่อยากจะห่างเลยสักนิด เมื่อไรเธอจะเข้าใจเรื่องง่ายๆแบบนี้สักทีห่ะ สิ่งที่ฉันทำมาตลอดเวลาไม่เคยส่งถึงใจบ้างรึไงถึงได้มองข้ามขนาดนี้ ฉันแสดงออกชัดขนาดนี้แล้วเธอยังพยายามจะทิ้งฉันอีกเหรอ!?”
“บอสคะ…”
“พูดมาสิว่าเธอจะอยู่กับฉันคนเดียว พูดออกมา!”
“ฉันว่าบอสเมาแล้วแหละ”
“เมานี่นะ!”
“กลิ่นเหล้าขนาดนี้เรียกว่าเมาแล้วค่ะ ฉันก็เมาเหมือนกัน เรื่องนี้ไว้ค่อยคุยตอนสติเต็มร้อยก่อนไม่ได้รึไง!?”
“ก็เธอจะทิ้งฉัน!”
“กลับห้องได้แล้วค่ะ ดึกมากแล้ว”
“นี่เธอจะทิ้งฉันให้ได้เลยใช่ไหม?”
