บทที่ 2 เมียไม่รัก 2
“ว่าแต่คืนนี้บอสจะไปบาร์รึเปล่าครับ?”
“ไม่รู้สิ บางทีฉันอาจจะดื่มกับเอสแล้วคุยเรื่องงาน”
“แต่ว่าพี่เอสไม่น่าจะอยู่คุยงานนะครับบอส ผมจำได้ว่าพี่เอสจะไปพักกับน้องไกอาและน่าจะรีบกลับเพราะช่วยจัดห้องพักให้เรียบร้อยด้วย”
“เหรอ?”
“ครับบอส”
“หรือว่าเด็กนั่นเป็นเมียเอส?”
“พี่เอสมีคู่หมั้นอยู่นะครับจะมีเมียได้ไง จะว่าเป็นเด็กเลี้ยงก็ไม่น่าจะดูแลดีขนาดนี้แถมท่านยังสั่งให้บอสช่วยดูแลด้วย”
“เหรอวะ?”
“บอสสนใจเหรอครับ?”
“อะไรของมึงอีก!?”
“น้องไกอาไง บอสสนใจเหรอครับ?”
“ปัญญาอ่อน! มึงจำไว้เลยว่าสมภารไม่มีทางกินไก่วัด!”
อาหารเย็นวันนี้เป็นอะไรที่เรียบง่ายแต่พิเศษตรงที่กินกันหลายคน ไกอายิ้มกว้างให้กับลูกชายของคุณท่านที่ทำหน้าบึ้งตึงเหมือนกำลังมีเรื่องเครียด หลายครั้งที่เขามองเธอเหมือนจับผิดกันอยู่ อันที่จริงเธอก็ไม่ได้อยากจะมาหรอกแต่เพราะคุณท่านสั่งเลยต้องทำตาม คุณท่านบอกว่าให้ทำความรู้จักกันเอาไว้เพราะงานของเธอหลายอย่างจะสอดคล้องกับงานของเขาด้วย เรื่องงานเธอไม่ได้คิดมากหรอกเพราะเคยทำมาก่อนตั้งแต่เรียนยังไม่จบด้วยซ้ำ แต่ที่กังวลคือความเข้ากันได้มากกว่า
“ไม่อร่อยเหรอ?” อามินถามด้วยความสงสัยแล้วมองจานข้าวที่แทบไม่ลดลงไปเลย
“เปล่าค่ะ รสชาติดีค่ะ ฉันแค่ไม่ค่อยชินเท่าไร” สีหน้าของเขาทำให้อึดอัดต่างหากเล่า
“อ่อ…งั้นครั้งหน้าก็โทรบอกพ่อครัวก่อนนะว่าจะกินอะไรจะได้ทำให้ถูก” เขากินได้หมดทุกอย่างไม่เคยแพ้อะไรด้วย แต่ว่าเธออาจจะไม่ค่อยชินกับรสชาติอาหารที่นี่ก็ได้
“ถ้ามีโอกาสได้มาอีกครั้งจะโทรบอกล่วงหน้านะคะ” แต่เธอไม่คิดว่าจะกลับมากินข้าวที่นี่กับคนหน้าบึ้งตึงอย่างเขาหรอก อาเอสก็เหมือนจะรู้ว่าเธออึดอัดมากขนาดไหนถึงได้ตักกับข้าวมาให้พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นปลอบใจกัน
“เดี๋ยวก็กลับแล้ว”
“ค่ะ”
อามินจ้องมองด้วยความไม่ชอบใจนิดหน่อยที่ไกอาคุยกับเอสเสียงแผ่วเบาจนไม่ได้ยิน แถมเธอยังยิ้มให้จนแววตาเปร่งประกายสวยเลยเชียว ก่อนจะหันมาหาเขาด้วยสีหน้าปกติจนน่าโมโห เขาตักกับข้าวให้เผื่อว่าจะชอบบ้างแต่ว่าเธอไม่กินเลย เธอหยิบแก้วน้ำมาดื่มแล้ววางช้อนบอกให้รู้ว่าอิ่ม
กุ้งสามรสที่ตักให้มันไม่ดียังไง
ทำไมถึงไม่กิน!
ชาเน่แทบจะกลืนข้าวไม่ลงคอเพราะเจ้านายหน้าบึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ตอนแรกว่าแปลกใจแล้วนะที่ตักกับข้าวให้น้องไกอา แล้วตอนนี้จ้องมองบ่อยๆเหมือนจะสวบหัวน้องแทนอาหารค่ำงั้นแหละ เขาเข้าใจนะว่าบอสอามินไบโพล่ากินบ่อยๆแต่ว่าวันนี้จะช่วยลดความประสาทหน่อยไม่ได้รึไง
เด็กกินข้าวไม่ลงเพราะบอสนั่นแหละ
กุ้งไม่ผิดหรอก!
“คืนนี้ดื่มด้วยกันก่อนสิเอส”
“คงไม่ได้ครับคุณอามิน ผมต้องไปส่งยัยหนูแล้วไปเอาของอย่างอื่นต่อ”
“ยัยหนู?”
“อ่อ พอดีว่าเรารู้จักกันมาหลายปีเลยสนิทกันมาก”
“งั้นแกไปเอาของของพ่อฉันเถอะ ส่วนไกอาฉันจะไปส่งเอง ตกลงไหม?”
“คือว่า…”
“เอาตามนี้แหละ! เธอไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมถ้าฉันจะไปส่งด้วยตัวเอง”
“ไม่มีค่ะบอสอามิน”
หลังจากอาหารเย็นแล้วเขาก็คุยงานกับเอสต่อเล็กน้อยถึงของที่ต้องไปเอา ทีแรกคิดว่าเป็นงานของพ่อแต่ที่ไหนได้เป็นงานของไกอาต่างหาก เขาขับรถมาส่งเธอด้วยตัวเองแล้วเดินตามไปส่งถึงห้องพักที่ชั้นยี่สิบหก ที่นี่คอนโดหรูพอประมาณ ระบบรักษาความปลอดภัยค่อนข้างดี อยู่ใกล้กับบ้านเขาไม่มากเท่าไรแต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องใช้เวลาขับรถเกือบครึ่งชั่วโมง
“รกหน่อยนะคะบอสพอดีห้องยังไม่ได้จัดเลย”
“อืม แล้วอยู่คนเดียวเหรอ?”
“ใช่ค่ะ”
“คืนนี้เอสจะมาค้างด้วยเหรอ?”
“ใช่ค่ะ อาเอสจะมาค้างด้วยจนกว่าจะกลับ”
“ฉันว่าอยู่กับผู้ชายสองคนมันดูไม่ดีนะ”
“แต่ว่าตอนนี้เราก็อยู่กันสองคนนะคะ”
“มันไม่เหมือนกัน! ฉันไม่ได้นอนค้างที่นี่กับเธอซะหน่อย ส่วนเอสจะค้างที่นี่กับเธอจนกว่าจะกลับมันก็ประมาณหนึ่งอาทิตย์ได้เลยไม่ใช่เหรอ เกิดแฟนเธอรู้จะไม่มีปัญหารึไง ไหนจะคู่หมั้นของเอสอีกละ”
“น้าจ๋าไม่มีปัญหาหรอกค่ะ ก็น้าจ๋านั่นแหละที่บอกให้อาเอสมาค้างด้วยเผื่อมีอะไรจะได้ช่วย ส่วนแฟนฉันไม่เคยมีค่ะ”
“จริงเหรอ? ฉันเห็นเด็กสมัยนี้มีแฟนกันเร็วจะตายไป เธออายุตั้งสิบเก้าปีแล้วจะไม่เคยมีแฟนได้ยังไง นี่ยังไม่ได้ทำงานด้วยกันก็เริ่มจะโกหกแล้วเหรอ?”
“ฉันไม่มีจริงๆนะคะ ถ้ามีแฟนจริงก็คงไม่เลือกมาทำงานไกลขนาดนี้หรอกค่ะ”
“เหรอ?”
“แล้วบอสละคะไม่มีเหรอ? อายุของบอสก็ไม่ใช่น้อยๆแล้วนะ ฉันว่าบอสน่าจะพร้อมมีหลานให้คุณท่านด้วยซ้ำ”
“ฉันยังไม่แก่ขนาดนั้น!”
“จริงเหรอคะ? งั้นบอสอายุเท่าไรเหรอฉันเดาไม่ออกเลย”
“สามสิบเจ็ด”
“งั้นก็แสดงว่า…มากกว่าฉันสิบแปดปี!”
