บทที่ 4 เมียไม่รัก 4
เขายิ้มกว้างขึ้นขณะที่นั่งมองไกอาทำงาน วันนี้แวะเข้ามาหาพร้อมกับหอบขนม ผลไม้และของสดมาด้วย เขารู้ว่าช่วงนี้เธองานยุ่งพอประมาณแต่นั่นไม่ใช่งานเร่งด่วนเลยนะ ดังนั้นหยุดพักสักสองสามวันเพื่อไปเที่ยวด้วยกันน่าจะดีมาก ชาเน่จองรีสอร์ตที่พักและเรือยอร์ชนำเที่ยว เราจะค้างกลางทะเลหนึ่งคืนก่อนกลับมาทำงานต่อ ส่วนเขาก็เตรียมตัวไปเมืองนอกพร้อมพ่อประมาณหนึ่งอาทิตย์กว่าถึงจะกลับมาที่นี่และอยู่ยาว
“กินอะไรไหมไกอา?”
“ไม่หิวค่ะ ตอนทำงานฉันไม่ชอบกินอะไรมันเสียสมาธิ”
“มิน่าละถึงผอมแห้งแบบนี้ แล้วนี่ทำงานอะไรอยู่ขอฉันดูหน่อยได้ไหม?”
“ได้สิคะ” เธอกำลังจะหยิบเอกสารและโน๊ตบุ๊กให้เขาดู แต่ว่าบอสอามินกลับลุกขึ้นเดินมายืนซ้อนที่ด้านหลังแล้วก้มลงดูงานใกล้ๆแทน ใบหน้าของเขาใกล้กับเธอแค่คืบเดียวเองนะ แถมมืออีกข้างก็จับเก้าอี้ไว้ไม่ให้เลื่อนออกไปไหนได้
“ข้อมูลของบริษัทไซม่อนเหรอ?”
“ใช่ค่ะ คุณท่านอยากจะรู้ลึกๆก่อนเทกโอเวอร์มาดูแลเอง บริษัทนี้เคยทำกำไรได้สูงมากเมื่อสี่ปีก่อน จากนั้นอีกสองปีก็กลับกลายเป็นขาดทุน คุณท่านให้ฉันวิเคราะห์หาสาเหตุให้เจอ ข้อดีข้อเสียและแนวโน้มการตลาดด้วยค่ะ”
“ดูแลเธอมาตั้งหนึ่งปีแล้วฉันยังไม่รู้เลยว่าเธอเรียนจบอะไรมา เรื่องนี้ไม่ได้เป็นความลับใช่ไหม?”
“เศรษฐศาสตร์ค่ะ แล้วอาจจะต่อโทเพิ่มหลังจากทุกอย่างลงตัวแต่ไม่มั่นใจว่าจะเป็นที่นี่หรือเมืองนอกเหมือนกัน”
“ที่นี่ก็เรียนได้ ถ้าเธออยากเรียนต่อฉันช่วยเลือกมหาลัยที่เหมาะสมให้ได้แน่นอน ค่าเทอมฉันจ่ายให้เอง แล้วเดี๋ยวไปเรียนขับรถให้เป็นฉันจะได้ซื้อให้ไว้ใช้เดินทางสะดวกมากขึ้น หรือไม่อยากขับเดี๋ยวให้คนขับรถมารับมาส่งจะได้สบายขึ้น”
“แต่ว่า…”
“อย่าดื้อสิไกอา เธอเป็นเด็กต้องฟังผู้ใหญ่พูดบ้างนะ”
“บอสอามินช่วยฟังก่อนสิคะ คือคุณท่านก็ไม่ได้ว่าอะไรเรื่องนี้เลยนะคะ มหาลัยที่เคยเรียนก็อยู่ใกล้บ้านพักแถมคุ้นเคยมากกว่าด้วย อีกอย่างฉันก็ทำงานได้ทุกที่ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอกค่ะ ถ้ามีอะไรฉันจะรีบส่งข้อความมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะถึงแม้ฉันไปเมืองนอกเราก็ติดต่อกันได้เป็นปรกตินะ”
“อยู่ที่นี่แหละ…อยู่กับฉันเถอะนะ”
เธอนิ่งไม่พูดอะไรออกไปต่อและไม่มองเขาด้วย ใบหน้าหล่อขยับเข้ามาใกล้ขึ้นก่อนที่มือใหญ่จะจับเม้าส์ทับมือเธอที่จับอยู่จนคล้ายว่านี่คือการจับมือมากกว่า บอสอามินยิ้มกว้างขณะอ่านข้อมูลที่เธอกำลังวิเคราะห์อย่างละเอียดก่อนจะเปิดการซื้อขายอย่างเป็นทางการ รู้สึกว่าคุณท่านจะให้บอสอามินดูแลหลังจากควบคุมบริษัทเรียบร้อยทุกอย่าง
นี่คือเหตุผลที่เธอต้องรู้เรื่องนี้
เธอต้องรายงายเขา
“ลับไหม?”
“ไม่ค่ะ แต่ว่าบอสปล่อยมือฉันก่อนสิ!”
“โทษทีนะ ฉันน่าจะลืมตัวมากไปหน่อย สรุปเรียบร้อยเมื่อไรส่งให้ฉันด้วยนะ”
“ค่ะบอส”
“อันที่จริงฉันสั่งอาหารไว้ด้วย เรากินข้าวเย็นด้วยกันนะ”
“ทำไมช่วงนี้มาหาบ่อยจังเลยละคะ บอสมีเรื่องกับใครอีกรึเปล่า?”
“ฉันจะไปทำอะไรใครได้ละ อย่ามองฉันในแง่ร้ายนักสิ”
จะให้เธอไว้ใจมาเฟียอย่างเขางั้นเหรอ
ฝันไปเถอะ!
บอสอามินเป็นคนโมโหง่ายพอสมควรแถมเอาแต่ใจตัวเองมากตามประสาลูกชายคนเดียว เรื่องนี้มีคนเล่าให้ฟังแต่ว่าเธอยังไม่เคยเจอหรอก ตลอดหนึ่งปีที่ทำงานด้วยกันมาเขาแทบไม่อาละวาดให้เห็น ไม่เคยขึ้นเสียงหรือด่าว่าเธอเลยนะ บางทีอาจจะเพราะเธอไม่ได้ทำงานอยู่กับเขาตลอดเวลาก็ได้มั้ง
เธอไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรคือเรื่องจริง
เรื่องเล่ามีต่อเติมเสมอ
“วันพรุ่งนี้ฉันจะแวะไปซื้อของ ไปด้วยกันสิ”
“ไปทำไมคะ?”
“เราไปทะเลต้องก็ซื้อพวกกันแดดบ้างสิ หรือเธอไม่ใช้?”
“ก็ใช้ค่ะ แต่เราไปซื้อที่นั่นก็ได้นะคะบอส”
“แต่ฉันไม่ชอบไปซื้อที่นั่น ฉันอยากซื้อที่นี่กับเธอมากกว่า พรุ่งนี้ฉันจะมารับตอนเที่ยง เอาตามนี้นะ”
“บอสเอาตัวใจตัวเองมากเกินไปแล้วนะคะ รู้ตัวบ้างไหม?”
“แล้วเธอตามใจฉันหน่อยไม่ได้เหรอไกอา”
“ไม่ค่ะ บอสสิที่ต้องตามใจฉันบ้าง!”
“ฉันจะลงไปเอาของแล้ว เธออยากได้อะไรเพิ่มไหม?”
“ไม่เอาดีกว่าค่ะ”
“ดื่มกับฉันไหม?”
“ได้ค่ะ”
เด็กอะไรน่ามันเขี้ยวขนาดนี้เนี่ย เขาขยับตัวออกจากโต๊ะทำงานก่อนจะเดินออกไปจากห้อง คืนนี้เขาน่าจะค้างที่นี่เพราะขี้เกียจขับรถกลับบ้าน ดังนั้นต้องมอมตัวเองให้เมาพอประมาณและไกอาก็ควรจะเมาไปด้วยกัน เธอจะได้ไม่ไล่เขากลับไป แต่ในระหว่างขึ้นลิฟต์กลับมาก็รู้สึกว่ามีใครบางคนแอบมอง
หรือจะเป็นศัตรู
แต่ช่วงนี้ก็ไม่มีเรื่องกับใคร
อาหารเย็นวันนี้เป็นเมนูง่ายๆอย่างชาบูที่รู้สึกว่าเธอจะชอบมากเป็นพิเศษ น้ำซุปกระดูกหมูหอมๆ ผักที่ไม่ได้เยอะมากเพราะเธอไม่ชอบกิน เนื้อสไลด์ เส้นมันหนึบและลูกชิ้นต่างๆ โดยที่ไม่มีกุ้งเข้ามาเจือปนเพราะเธอแพ้หนักพอสมควร
เขายังจำเหตุการณ์ในครั้งนั้นได้ดีเลย นั่นคือสองเดือนที่แล้ว วันนั้นเราสั่งอาหารมากินที่ออฟฟิศและมีเมนูทอดมันที่มีส่วนผสมของกุ้ง ไม่มีใครรู้ว่าไกอาแพ้และเธอก็ไม่ได้ถามอะไร พอกินเข้าไปไม่ถึงสิบนาทีผื่นแดงก็เริ่มขึ้น เธอหายใจลำบากมาก เขารีบพาไปส่งโรงพยาบาลทันทีถึงได้รู้เรื่อง
เขาจะไม่ยอมให้มีข้อผิดพลาดอีกแล้ว
ไม่อยากให้เธอทรมาน
