บทที่ 6 มูลค่าของภรรยา EP6

บรรยากาศภายในห้องประชุมผู้บริหารระดับสูงบนชั้นสามสิบของโรงแรมพีเจมส์แกรนด์ริเวอร์ไซด์ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัดที่แฝงไว้ด้วยรังสีแห่งอำนาจอันน่าเกรงขาม เครื่องปรับอากาศระบบศูนย์กลางทำงานอย่างเงียบเชียบ ส่งไอเย็นยะเยือกเข้ามากระทบผิวของผู้ที่นั่งอยู่หัวโต๊ะประชุมหินอ่อนตัวยาว พลอยไพลินในชุดเดรสผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บอย่างประณีตบรรจง ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสง่างามดั่งนางพญาผู้กุมบังเหียนอาณาจักรธุรกิจมูลค่ามหาศาล ร่างระหงนั่งหลังตรงสง่านิ่งโดยมีแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำวางอยู่เบื้องหน้า ทว่าภายในแววตากลมโตคู่สวยนั้นกลับมิได้จับจ้องอยู่ที่ตัวเลขผลประกอบการหรือแผนการตลาดในหน้ากระดาษ หากแต่กำลังจดจ่ออยู่กับหมากกระดานสำคัญที่เธอกำลังจะเริ่มเดินเพื่อต้อนศัตรูให้จนมุม

วันนี้ไม่ใช่เพียงการประชุมเจรจาความร่วมมือทางธุรกิจระหว่างเครือโรงแรมพีเจมส์กรุ๊ปและสายการบินเอสตาร์ตามตารางงานปกติ แต่เป็นเวทีประลองกำลังที่ซีอีโอสาวเป็นผู้กำหนดฉากและตัวละครด้วยตนเอง เธอใช้อำนาจในฐานะคู่ค้ารายใหญ่ระดับวีไอพีระบุเจาะจงขอให้ทางสายการบินส่งตัวแทนพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินที่มีภาพลักษณ์โดดเด่นมาร่วมหารือในโครงการแอมบาสเดอร์แห่งการบริการเหนือระดับ ซึ่งแน่นอนว่าด้วยเส้นสายและการจัดการเบื้องหลัง รายชื่อที่ถูกส่งมานั้นย่อมต้องเป็นแพรพิชชา นางฟ้าหน้าหวานที่กำลังเป็นดาวเด่นของสายการบินและเป็นหนามยอกอกที่กำลังทิ่มแทงหัวใจของเธออยู่ในขณะนี้

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนหน้าห้องประชุมดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสมือนเสียงกลองรบที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณนักล่าในกายของประธานบริหารสาวให้ตื่นตัว ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกโดยเลขาหน้าห้องเผยให้เห็นคณะผู้บริหารจากสายการบินเอสตาร์เดินเรียงแถวเข้ามาด้วยท่าทีนอบน้อม และรั้งท้ายขบวนนั้นคือหญิงสาวร่างอรชรในชุดยูนิฟอร์มแอร์โฮสเตสสีแดงเลือดนกที่ถูกปรับแก้ให้เข้ารูปจนเน้นสัดส่วนเย้ายวนเกินความจำเป็น ใบหน้าสวยหวานที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีพีชดูสดใสไร้เดียงสา แต่ทว่าดวงตาคู่คมที่กวาดมองไปรอบห้องนั้นกลับฉายแววทะเยอทะยานและกระหายในชัยชนะอย่างปิดไม่มิด

พลอยไพลินลุกขึ้นยืนต้อนรับด้วยรอยยิ้มการค้าที่มุมปาก รอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา เธอสัมผัสมือกับผู้บริหารฝ่ายการตลาดของสายการบินตามมารยาททางธุรกิจ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดอยู่ที่เรือนร่างอรชรซึ่งยืนสงบเสงี่ยมอยู่ด้านหลัง สายตาของเพชรน้ำงามปะทะเข้ากับกระจกเงาที่สะท้อนเพียงภาพมายา ความเงียบชั่วขณะที่เกิดขึ้นสร้างแรงกดดันมหาศาลจนคนรอบข้างแทบจะกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

“สวัสดีค่ะทุกท่าน ขอบคุณที่สละเวลามาร่วมประชุมในวันนี้ ดิฉันยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เราจะได้ร่วมมือกันยกระดับมาตรฐานการบริการ และนี่คงจะเป็นคุณแพรพิชชาที่ทางสายการบินภูมิใจนำเสนอสินะคะ”

น้ำเสียงของเจ้าบ้านราบเรียบแต่นุ่มลึกกังวานไปทั่วห้อง แพรพิชชาเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นเจ้าของอาณาจักรด้วยความมั่นใจที่ถูกฝึกปรือมาอย่างดี เธอพนมมือไหว้ด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยที่ดูจงใจประดิดประดอยจนเกินงาม

“สวัสดีค่ะคุณพลอยไพลิน ดิฉันแพรพิชชาค่ะ ยินดีและเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้มีโอกาสมาร่วมงานกับผู้หญิงเก่งและสวยสง่าอย่างคุณพลอย ตัวจริงคุณพลอยสวยกว่าในรูปถ่ายที่กัปตันภีมเคยให้ดูอีกนะคะ”

ประโยคทักทายที่ดูเหมือนจะยกยอแต่กลับแฝงไปด้วยมีดสั้นอาบยาพิษ แอร์โฮสเตสสาวจงใจเอ่ยชื่อกัปตันหนุ่มออกมาอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อแสดงความสนิทสนมและประกาศกลายๆ ว่าเธอมีตัวตนอยู่ในโลกของสามีผู้บริหารระดับสูง ผู้ร่วมประชุมคนอื่นอาจมองว่าเป็นเพียงบทสนทนาทั่วไป แต่สำหรับภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วนี่คือคำท้าทายจากผู้หญิงไร้ยางอายที่กล้าเหยียบย่ำเข้ามาถึงถิ่น

พลอยไพลินไม่แสดงอาการสะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความขบขันราวกับกำลังมองเด็กเมื่อวานซืนที่พยายามจะอวดดีกับผู้ใหญ่

“ขอบคุณค่ะ พอดีสามีของดิฉันเขาเป็นคนรักครอบครัวและมักจะชื่นชมภรรยาให้คนอื่นฟังอยู่เสมอ แต่ดิฉันแปลกใจนิดหน่อยที่กัปตันภีมเอารูปภรรยาไปโชว์ให้ลูกเรือดูเป็นการส่วนตัว ปกติเขาจะแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวชัดเจน สงสัยว่าคุณแพรคงจะเป็นลูกน้องที่เขาเอ็นดูเป็นพิเศษ ถึงได้มีโอกาสเห็นรูปส่วนตัวที่คนอื่นไม่มีสิทธิ์ได้เห็น”

คำสวนกลับที่นิ่มนวลแต่เชือดเฉือนลึกถึงกระดูกทำให้รอยยิ้มบนหน้าของอีกฝ่ายแข็งค้างไปชั่วขณะ ซีอีโอสาวตอกกลับด้วยความจริงที่ว่าแพรพิชชาเป็นเพียงลูกน้อง และตีกรอบความสัมพันธ์ให้เป็นเพียงความเอ็นดูแบบเจ้านายกับลูกจ้าง ซึ่งเป็นการลดทอนคุณค่าของอีกฝ่ายลงอย่างแนบเนียนและทรงพลัง

การประชุมดำเนินต่อไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดภายใต้ฉากหน้าที่ดูราบรื่น พลอยไพลินแสดงศักยภาพของการเป็นผู้นำที่ชาญฉลาดและเด็ดขาด เธอวิพากษ์วิจารณ์แผนการบริการด้วยเหตุผลที่คมคายและตรงประเด็น โดยเฉพาะหัวข้อที่เกี่ยวกับภาพลักษณ์ของพนักงานต้อนรับที่จะต้องมาเป็นภาพลักษณ์ให้กับโรงแรม

“ดิฉันมองว่าความสวยงามภายนอกเป็นเพียงเปลือกนอกค่ะ สิ่งที่เราต้องการคือความจริงใจและความซื่อสัตย์ในการบริการ ลูกค้าระดับไฮเอนด์ของเราผ่านโลกมามากและฉลาดพอที่จะแยกแยะออก ว่าสิ่งไหนคือของจริงที่มีมูลค่าและสิ่งไหนคือของเลียนแบบที่พยายามจะอัปเกรดตัวเอง สินค้าลอกเลียนแบบต่อให้พยายามฉาบสีทับให้เหมือนแค่ไหน เนื้อในมันก็ไม่มีวันเป็นของจริงได้หรอกค่ะ คุณแพรคงจะเห็นด้วยกับดิฉัน”