บทที่ 9 มูลค่าของภรรยา EP 9

ขณะที่คนตัวโตกะลังตักอาหารเข้าปากด้วยความโล่งใจที่คิดว่าตัวเองรอดตัวไปได้อย่างหวุดหวิด เขาหารู้ไม่ว่าภายใต้โต๊ะอาหารหรูหรานั้น มือข้างหนึ่งของซีอีโอสาวกำลังกำสมาร์ตโฟนเอาไว้แน่น บนหน้าจอแสงสว่างวาบแสดงข้อความที่เพิ่งถูกส่งมาจากนักสืบเอกชน มันเป็นไฟล์เสียงที่ถูกบันทึกได้จากเครื่องดักฟังในรถยนต์ของเขาเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา เสียงสนทนาหยอกล้อและคำบอกรักหวานซึ้งระหว่างเขากับเมียน้อยขณะขับรถไปส่งที่คอนโดมิเนียม ความชัดเจนของหลักฐานชิ้นนี้เพียงพอที่จะฟ้องหย่าและทำลายชีวิตของเขาให้พังพินาศได้ในพริบตา และเธอก็พร้อมแล้วที่จะเป็นคนกดปุ่มระเบิดเวลานั้นด้วยมือของเธอเองในเวลาที่เหมาะสม

ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของพลอยไพลินกระตุกวูบอย่างรุนแรงไม่ใช่แค่เสียงพลอดรักอันน่าสะอิดสะเอียน แต่มันคือประโยคสุดท้ายที่แพรพิชชาพูดทิ้งท้ายเอาไว้ในคลิปเสียงนั้น ประโยคที่บ่งบอกว่าเรื่องโสมมนี้ไม่ได้มีแค่ตัณหาราคะ แต่มันมีแผนการกบฏบางอย่างที่ร้ายแรงกว่าที่เธอคาดคิดไว้หลายเท่านัก

“อดทนหน่อยนะคะพี่ภีม อีกไม่นานหุ้นโรงแรมส่วนของคุณพ่อพี่ก็จะตกมาเป็นของพี่ แล้ว วันนั้นเราจะได้มีความสุขกันอย่างเปิดเผยเสียที ผู้หญิงหน้าโง่นั่นคงไม่รู้ตัวหรอก ว่ากำลังจะเสียทุกอย่างไป”

มือเรียวกำเครื่องมือสื่อสารแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชน เรื่องมรดกและหุ้นส่วนของบิดาที่เธอไม่เคยระแคะระคายว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับสามีจอมปลอมกำลังจะกลายเป็นปมปัญหาใหญ่ระดับองค์กร ภัยคุกคามในครั้งนี้ไม่ได้มุ่งเป้าทำร้ายแค่ที่ตัวเธอและหัวใจของเธอเพียงอย่างเดียว แต่มันกำลังลุกลามคืบคลานไปกัดกินถึงรากฐานของตระกูลที่เธอรักยิ่งกว่าชีวิต และนั่นคือสิ่งที่เธอจะไม่มีวันยอมให้เกิดขึ้นได้อย่างเด็ดขาด สัญชาตญาณของนางสิงห์ที่พร้อมจะฉีกกระชากศัตรูเพื่อปกป้องถ้ำ ถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มรูปแบบ สงครามครั้งนี้จะไม่มีการยอมความและไม่จบแค่การเซ็นใบหย่า แต่มันคือการกวาดล้างคนทรยศเนรคุณให้สิ้นซากไปจากชีวิตและอาณาจักรของเธอตลอดกาล

กลิ่นหอมจางๆ ของเทียนหอมอโรมาที่เคยสร้างความผ่อนคลาย บัดนี้กลับไม่อาจบรรเทาความคุกรุ่นในจิตใจของพลอยไพลินได้เลยแม้แต่น้อย ร่างระหงนั่งสงบนิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวยาวกลางห้องรับแขกของเพนท์เฮาส์สุดหรู เบื้องหน้าของเธอคือโต๊ะกระจกนิรภัยที่ไม่ได้มีเพียงแจกันดอกไม้ประดับดั่งเช่นทุกวัน ทว่ามันกลับเต็มไปด้วยกองเอกสาร รูปถ่าย และหลักฐานชิ้นสำคัญที่เธอใช้เวลาเก็บรวบรวมมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวตลอดหลายวันที่ผ่านมา ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความรัก กลับว่างเปล่าและเยือกเย็นราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้แสงตะวันสาดส่อง หญิงสาวจดจ้องไปยังบานประตูไม้แกะสลักที่ปิดสนิท รอคอยเวลาที่ผู้ชายทรยศจะก้าวเข้ามาเพื่อรับฟังคำพิพากษาจากริมฝีปากของเธอ

เสียงสัญญาณรหัสผ่านประตูดิจิทัลดังขึ้นเป็นจังหวะทำลายความเงียบงัน ตามมาด้วยเสียงกลอนประตูที่ปลดล็อกและเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งของภาสกรในชุดเครื่องแบบกัปตันเต็มยศที่ดูสง่าผ่าเผย ใบหน้าคมคายยังคงประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่เขามักจะใช้เพื่อกลบเกลื่อนความเหนื่อยล้าจากการทำงานและปกปิดความผิดบาปในใจ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาภายในห้องด้วยความคุ้นชิน โดยหารู้ไม่เลยว่าก้าวนี้จะเป็นก้าวสุดท้ายที่เขาจะได้เดินทอดน่องเข้ามาในฐานะสามีผู้แสนดีและเป็นที่รักของประธานบริหารสาว

“กลับมาแล้วครับพลอย วันนี้ภีมแวะซื้อเค้กร้านที่พลอยชอบมาฝากด้วยนะครับ เห็นวันก่อนบ่นว่าอยากกินของหวาน”

คนตัวโตเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางชูถุงขนมแบรนด์ดังในมือขึ้นอย่างเอาใจ เขาเดินตรงเข้ามาหาภรรยาที่นั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหวังจะมอบจุมพิตแรกรับขวัญเหมือนเช่นทุกวัน ทว่าเมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้จนสังเกตเห็นสีหน้าและแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของหญิงสาว รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาก็ค่อยๆ จางหายไป ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วสันหลังเมื่อสายตาคมกริบปะทะเข้ากับกองเอกสารและรูปถ่ายมากมายที่วางเกลื่อนอยู่บนโต๊ะกระจก

“นั่งลงสิคะภีม เรามีเรื่องต้องคุยกัน ยาวหน่อยนะคะคืนนี้”

น้ำเสียงของซีอีโอสาวราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์แต่กลับทรงพลังอำนาจอย่างประหลาด กัปตันหนุ่มกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอด้วยความยากลำบาก มือหนาที่ถือถุงขนมสั่นระริกเล็กน้อยก่อนที่เขาจะค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะข้างโซฟาอย่างระมัดระวัง ร่างสูงทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้นวมฝั่งตรงข้าม พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด แม้ภายในใจจะเต้นโครมครามด้วยความหวาดหวั่นถึงขีดสุด

“มีอะไรหรือเปล่าครับพลอย ทำไมทำหน้าเครียดแบบนั้น งานที่โรงแรมมีปัญหาหรือว่าพลอยไม่สบายตรงไหนบอกภีมได้นะครับ”

ชายหนุ่มยังคงแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องและพยายามเบี่ยงประเด็นด้วยความห่วงใยจอมปลอม พลอยไพลินเหยียดยิ้มมุมปากด้วยความสมเพชเวทนาจับใจ เธอไม่ตอบคำถามอันไร้สาระนั้น แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลซองหนึ่งขึ้นมาเปิดออก นิ้วเรียวค่อยๆ ดึงรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาวางเลื่อนไปตรงหน้าสามีอย่างเชื่องช้า มันคือรูปถ่ายแอบถ่ายที่คมชัดจนเห็นแม้กระทั่งรอยยิ้มเปี่ยมสุขของภาสกรขณะกำลังโอบกอดแพรพิชชาในชุดว่ายน้ำตัวจิ๋วอยู่ริมสระน้ำของวิลล่าหรูที่ภูเก็ต