บทที่ 31 ตอนที่34

ก่อนเสียงทุ้มลุ่มลึกจะกระซิบใส่หูมาแผ่วๆ

“แม่อนุญาตแล้ว รออะไรล่ะ ไปกันเถอะ!”

รู้ว่าเขาได้ยินบทสนทนาของมารดาที่คุยกับเธอทางโทรศัพท์ ก็ปากกับจมูกของเขาคลอเคลียนัวเนียอยู่แถวข้างหูเธออยู่ตลอดเวลา เขาจะไม่ได้ยินไปได้อย่างไร

“รองเท้ากัด!”

ลักษิกายังมีข้อโต้แย้ง หน้าก็บึ้งสนิท เธอยังเคืองกับจูบเอาแต่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ